II SAB/Wa 39/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie emerytury specjalnej postanawia: - odrzucić skargę - W dniu 2 lutego 2006r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 17 listopada 2005r. w sprawie emerytury specjalnej. Skarżący zarzucił Prezesowi Rady Ministrów brak jakiejkolwiek odpowiedzi na swój wniosek, czy to w formie decyzji przyznającej emeryturę specjalną, czy choćby decyzji dla skarżącego negatywnej – odmawiającej przyznania ww. świadczenia. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu – radca prawny M. D. – wniósł o jej odrzucenie wskazując, że z treści pisma z dnia 17 listopada 2005r. , którego rozpatrzenia dotyczy zarzut bezczynności, wynika, iż dotyczy ono jeszcze wcześniejszego wniosku skarżącego o przyznanie emerytury specjalnej, a mianowicie wniosku z grudnia 2001r. W ocenie pełnomocnika wniosek z 2001r. został ostatecznie rozpatrzony poprzez wydanie w dniu [...]. lipca 2004r. decyzji odmownej, o czym dodatkowo poinformowano M. K.pismem z dnia [...]. stycznia 2006r. Pomimo tego, jak zaznaczył dalej pełnomocnik, skarżący nie skorzystał z możliwości wniesienia od powyższego rozstrzygnięcia środka zaskarżenia., lecz wniósł skargę do sądu administracyjnego, która w konsekwencji została odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępnie należy wskazać, iż stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy tzn. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dlatego, rozpoznając niniejszą sprawę, należy w pierwszej kolejności ustalić czego dotyczył wniosek skarżącego z 17 listopada 2005r., a w szczególności czy pismo opatrzone tą datą stanowiło wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania emerytury specjalnej. Z treści powyższego pisma (K. 5 akt sprawy) – już z jego samego wstępu - jednoznacznie wynika, iż skarżący domaga się w nim rozpoznania wcześniej złożonego przez siebie wniosku. Otóż, skarżący przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, iż chodzi mu o wniosek złożony "kilka lat temu". Ponadto w dalszej części pisma skarżący, choć uczynił to pośrednio, to sprecyzował, że ma na myśli wniosek z dnia 4 grudnia 2001r. w przedmiocie przyznania emerytury specjalnej. M.K. powołał się bowiem na wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 12 maja 2004r. wyrok, sygn. akt II SAB 382/03, którym zobowiązano Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku M.K.z dnia 4 grudnia 2001r. w przedmiocie przyznania emerytury specjalnej. Skoro zatem pismo z dnia 17 listopada 2005r. w sposób bezsporny dotyczy wniosku z dnia 4 grudnia 2001r., to uznać należy, że zarzut skargi dotyczy w istocie braku reakcji organu na ten właśnie, wcześniejszy wniosek. W tym stanie faktycznym należy podzielić stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż Prezes Rady Ministrów nie postaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku M. K. z dnia 4 grudnia 2001r. Wskazuje na to przede wszystkim zawarta w aktach administracyjnych (K. 36 – 37 akt administracyjnych) decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia [...].lipca 2004r. nr [...]., którą to decyzją, po rozpoznaniu wniosku z dnia 4 grudnia 2001r., odmówiono M.K.przyznania emerytury specjalnej. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 20 lipca 2004r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru na K.38 akt administracyjnych). W konsekwencji wniosek skarżącego został rozpatrzony przed wniesieniem skargi, a to z kolei oznacza, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego wniosku jest niedopuszczalna. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.