IV SA/Wa 1062/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.),, Protokolant Danuta Gorzelak - Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r. Nr [...]; 2) orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. IV SA/Wa 1062/05 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] marca 2005 roku Minister Środowiska w wyniku rozpoznania zażalenia J.K. i A.A. na postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w K. działającego z upoważnienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 roku , którym uzgodniono inwestycje polegająca na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych zabudowie szeregowej na działce numer [...] obręb [...] w K. wraz z przyłączami infrastruktury technicznej na działce numer [...] i [...] – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister Środowiska podał, że sprawa uzgodnienia planowanej inwestycji była już przedmiotem postępowania w toku którego w dniu [...] września 2004 r. uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. uzgadniające ww. przedsięwzięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji wskazując na konieczność dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego planowanej inwestycji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2004 r., uzgodnił inwestycje polegającą na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działce nr [...] w K. wraz z przyłączami infrastruktury technicznej i wjazdami na działce nr [...] i [...]. Organ wskazał, iż z wnioskiem o uzgodnienie inwestycji prezydent miasta K. wystąpił w dniu [...] maja 2004 r., zaś wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji został złożony w Wydziale [...] Urzędu Miasta K. w dniu [...] stycznia 2004 r. Zdaniem organu odwoławczego Wojewoda błędnie w swoim postanowieniu powołał się na przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zgodnie bowiem z art.158 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie, a nie zakończonych ostateczną decyzją stosuje się przepisy załączone. Minister uznał, że skoro wniosek inwestor złożył w dniu 20 stycznia 2004 r., to należało sprawę rozpatrzeć w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 o ochronie przyrody. Jednakże organ odwoławczy powyższe uchybienie ocenił jako nie mające wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż w katalogu zakazów dla parków krajobrazowych wymienionych w ustawie z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, jak i w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody brak jest zakazu zabudowy mieszkaniowej na terenie parku krajobrazowego, a tym samym dopuszczalna jest realizacja planowanej inwestycji na terenie [...] Parku Krajobrazowego przy spełnieniu wymogów określonych w postanowieniu organu pierwszoinstancyjnego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu J.K. organ ocenił je jako bezzasadne, gdyż kwestia pozbawienia swobodnego dojścia do jej istniejącego budynku, jak również widoczności nie może być przedmiotem postępowania uzgodnieniowego, które ograniczone jest do zakresu ochrony przyrody. Zdaniem Ministra również nie zasługują na uwzględnienie zarzuty zawarte w zażaleniu A.M., gdyż organ I instancji dokonując uzgodnienia przedsięwzięcia miało obowiązek ocenić jego ewentualny wpływ na park krajobrazowy na gruncie obowiązującego prawa ochrony przyrody. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie dokonano uzgodnienia w oparciu o przepisy prawa dotyczące ochrony przyrody. Skargę na powyższe postanowienie złożył A. M. zarzucając, iż organ I instancji, będąc związany wskazaniem Ministra dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego , dokonał uzgodnienia planowanej inwestycji powtarzając treść poprzednio uchylonego postanowienia zmodyfikowanego jedynie w części dotyczącej przepisów powołanych za podstawę prawną . Ponadto skarżący podniósł, że wprawdzie Minister zauważył, że teren, na którym ma być uzgodniona inwestycja charakteryzuje się wysokimi walorami przyrodniczymi, jednakże nie dokonał wyjaśnienia stanu faktycznego ani prawnego w taki sposób, aby można było uznać, że projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym prawem. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z przepisem art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności prawem zaskarżonych aktów, przy czym stosowanie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Wskazane przepisy pozwalają na kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia niezależnie od zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącego. Mając na uwadze powyższe kryteria należy uznać, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszają prawo. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej winny przestrzegać zasady praworządności tzn. działać na podstawie przepisów prawa. Zasada ta została podkreślona w art..7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 (Dz.U.78,poz.483) stanowiącego ,iż organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa . Podstawę materialno-prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art.60 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który obliguje organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy do uprzedniego uzgodnienia projektu decyzji z organami o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ww. ustawy decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody uzgadnia się z wojewodą. Należy zauważyć, że z treści zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji nie wynika, aby przedmiotem uzgodnienia był projekt decyzji o warunkach zabudowy. Treść sentencji postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2004r.wskazuje na uzgodnienie inwestycji pn. "Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w zabudowie szeregowej na działce nr [...] obr. [...] wraz z przyłączami infrastruktury technicznej na działka nr [...] i [...] obr.[...] w K. przy ul.[...]". Podkreślić należy, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treścią proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania przedmiotowego aktu, którym jest decyzja o warunkach zabudowy. Zakres uzgodnienia obejmuje zamierzoną treść decyzji, której projekt powinien otrzymać organ uzgadniający. W aktach sprawy takiego projektu brak. Uzgodnienia dokonuje organ nie tylko w granicach swej właściwości , ale także swoich kompetencji. Dlatego też zawarcie w sentencji rozstrzygnięcia szeregu zaleceń odnoszących się do architektury budynków (m. in. kształtu bryły, rzutu poziomego, dachu – geometrii, układu połaci, kąt nachylenia, pokrycia, otworów okiennych, drzwiowych, lukarn, kolorystyki) uznać należy za pozbawione podstawy prawnej. Organ współdziałający jest zobowiązany do zajęcia stanowiska w określonym zakresie i przekazania go we właściwej formie organowi decydującemu. Postępowanie to nie ma bowiem samodzielnego bytu ,a o treści decyzji rozstrzyga organ decydujący ,który w świetle prawa ponosi za nią pełną odpowiedzialność. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa i na podstawie art.145 § 1pkt1lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak sentencji.