II SA/Lu 74/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi R.U. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Starosta dokonał z urzędu sprostowania błędu pisarskiego w wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] r. nr [...] w ten sposób, że w wierszu 178 na stronie trzeciej decyzji do działek o numerach tam zamieszczonych dodano działkę o nr ewid. [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, dodając, że w decyzji z dnia [...] r. omyłkowo pominięto działkę gruntu o numerze [...], która - jak wynika jednoznacznie z akt sprawy znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zatem jest to błąd pisarski uzasadniająca sprostowanie ww. decyzji w tej części. Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie R.U.. Odwołujący nie wskazując konkretnych naruszeń prawa i zarzutów, wyraził jedynie ogólne niezadowolenie zarówno z postanowienia prostującego decyzję jak i w głównej mierze z decyzji, która została sprostowana i która to decyzja zatwierdziła projekt budowlany i udzieliła pozwolenia na budowę sieci gazowej średniego ciśnienia z przyłączami i instalacjami wewnętrznymi. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda i, po rozpatrzeniu ww. zażalenia, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia stwierdził, że omyłkowe nie umieszczenie w decyzji z dnia [...] r. działki o nr ewid. [...] stanowiło oczywistą omyłkę i jako takie wymagało sprostowania. Ponadto odnosząc się do pozostałych zarzutów zażalenia organ odwoławczy wskazał, że nie dotyczą one skarżonego postanowienia lecz postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i samej decyzji o pozwoleniu na budowę w związku z czym nie mogą zostać rozpatrzone. Dodał również, że art. 10 kpa, nakłada na organ obowiązek zapewnienia stronom - którymi są właściciele nieruchomości przez które prowadzona jest sieć gazowa - czynnego udziału w każdym stadium postępowania w związku z czym bezpodstawne są zarzuty odnośnie konfliktowania odwołującego ze społecznością czterech wsi poprzez przesłanie im decyzji podjętej w trybie odwoławczym. Na powyższe postanowienie ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wystąpił R.U.. Skarżący domagając się uchylenia ww. postanowienia powtórzył zarzuty zawarte uprzednio w zażaleniu. Ponadto dodał, że nie skarżył logicznego sensu postanowienia, lecz meritum wydanej decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że zarzuty skargi dotyczą postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a nie postępowania prostującego oczywistą omyłkę decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej. Jest to kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie oraz utrzymane przez nie w mocy postanowienie Starosty z [...] r. nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności wobec rozbieżności żądań skarżącego należy rozważyć, czy skarżący rzeczywiście wszczął postępowanie odwoławcze wnosząc zażalenie na postanowienie prostujące decyzję. W ocenie Sądu mimo braku merytorycznych zarzutów odnośnie wydanego przez organ I instancji postanowienia organ właściwie zinterpretował treść pisma - zażalenia i zgodnie z jego treścią wszczął postępowanie odwoławcze. O tym, że pismo strony było zażaleniem stanowiło: jego nazwa "zażalenie", termin w którym zostało złożone jak również adresat zażalenia tj. Wojewoda czyli organ wyższego rzędu właściwy do rozpatrzenia środka zaskarżenia. A zatem składając pismo zawierające wszystkie ustawowe elementy odnośnie sposobu zaskarżenia postanowienia, skarżący uczynił zadość pouczeniu odnośnie dopuszczalności, terminu oraz sposobu wniesienia środka odwoławczego od otrzymanego postanowienia. W związku z powyższym organ właściwie rozpatrzył pismo jako zażalenie na postanowienie z dnia [...] r., a dalsze wyjaśnienia skarżącego (również nie pozbawione rozbieżności), jakoby nie podważał logicznego sensu sprostowania, pozbawione są podstaw. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy w punkcie wyjścia przywołać treść art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1072 ze zm.) – dalej "kpa". Zgodnie z jego treścią, organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż oczywistość omyłki w decyzji musi wynikać z zestawienia materiału zawartego w aktach sprawy z treścią decyzji. Wnioskujemy o oczywistym błędzie, jeśli sprzeczność między treścią decyzji, a materiałem nie da się wytłumaczyć jakąś inną przyczyną poza błędem. Użyte w art. 113 kpa sformułowanie błędu pisarskiego czy innej oczywistej omyłki należy rozumieć jako widoczne, niewłaściwe użycie np. wyrazu, widocznie mylną pisownię albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z typową, oczywistą omyłką pisarską. Jest poza sporem, że decyzja, której sentencję sprostowano zaskarżonym postanowieniem, wydana została w związku z pominięciem jednej działki o nr ewid.[...], która to działka od początku powinna być zapisana w treści decyzji z uwagi na jej bezsporne położenie w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Wskazania wymaga również, iż związanie decyzją administracyjną dotyczy jej realnego brzmienia, a więc takiej treści, jaką organ administracyjny zamierzał nadać swemu rozstrzygnięciu, a nie jaką - na skutek błędów pisarskich lub rachunkowych albo innej oczywistej omyłki - nadał w rzeczywistości. Ponadto skarga jest nieuzasadniona z uwagi na to, iż kwestie w niej podnoszone nie odnoszą się do tego, co jest przedmiotem zaskarżonego postanowienia. Postanowienie to utrzymało w mocy postanowienie pierwszej instancji, którym na podstawie art. 113 § 1 kpa sprostowano błąd pisarski w decyzji z dnia [...] r. Sprostowanie tego oczywistego błędu (powstałego prawdopodobnie przy maszynowym sporządzaniu treści decyzji), nie ma żadnego wpływu na treść samej decyzji, niezrozumiałe więc są wnioski i żądania skarżącego, który sprzeciwia się w swych pismach działaniom organów zmierzającym do odtworzenia faktów zgodnych z prawdą. W niczyim bowiem interesie nie leży, utrzymanie w treści decyzji nieprawdziwej ilości działek. Dokonane sprostowanie jest nie tylko dopuszczalne, ale i pożądane, jeśli tylko nie prowadzi do zmiany merytorycznej decyzji co w przedmiotowej sprawie z całą pewnością nie zachodzi. Jeszcze raz stanowczo należy podkreślić, iż w postępowaniu o sprostowanie błędu pisarskiego na podstawie art. 113 § 1 kpa, nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, w której dokonano sprostowania. W oparciu o powyższą zasadę Sąd w ramach niniejszego postępowania, nie może kontrolować legalności decyzji Starosty z dnia [...] r. nr [...], o pozwoleniu na budowę sieci gazowej, gdyż należy to do odrębnego postępowania. Ponadto skarga podlega oddaleniu z uwagi na treść art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zgodnie z którym - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...). A zatem, legitymacja do złożenia skargi oparta jest na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, skarżący nie ma interesu prawnego, a tym samym nie jest on podmiotem uprawnionym (w rozumieniu art. 50 w/w ustawy) do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Interes taki w sprawie dotyczącej sprostowania w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę sieci gazowej oczywistej omyłki w trybie art. 113 kpa, posiada wyłącznie właściciel lub użytkownik gruntów których dotyczy sprostowanie. Właścicielami działki Nr [...] – jak wynika z akt sprawy – są natomiast A. i G.D., którzy nie kwestionowali dokonanych sprostowań. Właściciel innej nieruchomości niż ta, której dotyczy sprostowanie, być może posiada interes faktyczny w zakresie stosunków łączących go z właścicielem przedmiotowej nieruchomości, lecz nie ma w sprawie interesu prawnego, a postępowanie nie dotyczy jego obowiązku lub uprawnienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie argumentacji i oceny prawnej przedstawionej wyżej, Sąd nie miał podstaw prawnych do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.