I SA/Wa 2007/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) Sędziowie asesor WSA Iwona Kosińska asesor WSA Tomasz Wykowski Protokolant Marcin Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wypłaty zasiłków celowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] września 2006 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] września 2006 r. nr [...], którą zmienił on swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2006 r., przyznającą M. K. w miesiącach od lipca 2006 r. do października 2006 r. zasiłek celowy w wysokości po [...] złotych w ten sposób, że od 1 września 2006 r. zawiesił wypłatę tych zasiłków. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2006 r. organ pierwszej instancji powołał się na przepis art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) stanowiący, że osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Ustalono, że M. K. został zatrzymany i tymczasowo aresztowany w dniu [...] sierpnia 2006 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. K., wskazując na swoją bardzo trudną sytuację osobistą i zdrowotną. Odwołujący się podniósł, że przebywając w areszcie nie może liczyć na jakąkolwiek pomoc. Zmarła mu matka, siostra zerwała z nim kontakty, a ojciec przebywa na leczeniu odwykowym. Pieniądze uzyskane w ramach pomocy społecznej chce przeznaczyć na zakup leków w związku z przebytymi dwoma zawałami serca oraz zakup odzieży, gdyż ubranie, które posiadał w dniu zatrzymania pożyczył na pogrzeb matki i musiał je zwrócić. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] października lipca 2006 r. powołując się na przepis art. 13 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, zaś osobie tymczasowo aresztowanej - co miało miejsce w niniejszej sprawie - zawiesza się prawo do świadczeń, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że powyższy przepis wyklucza jakąkolwiek uznaniowość czy odstępstwo od zawartej w nim dyspozycji. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wskazał na dramatyczną sytuację, w jakiej się znalazł w związku z aresztowaniem nie posiadając nikogo bliskiego, ani żadnych dochodów i jakichkolwiek kontaktów ze światem zewnętrznym. Skarżący powołując się na informacje uzyskane od swojego obrońcy podniósł, iż po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej świadczenia mu nadal przysługują i wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z tym przepisem osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń. Organy obu instancji niewłaściwie zinterpretowały treść powołanej normy i dokonały błędnej subsumcji stanu faktycznego sprawy do zawartej w niej dyspozycji. Nie budzi wątpliwości, że 13 ust. 2 zd. pierwsze odnosi się do zawieszenia prawa do świadczeń z pomocy społecznej dla osoby tymczasowo aresztowanej, chodzi jednakże o prawa, które jeszcze w dacie aresztowania nie były przyznane. Przepis ten będzie miał zastosowanie dopiero przy rozpatrywaniu wniosku osoby tymczasowo aresztowanej o przyznanie określonego świadczenia na podstawie ustawy o pomocy społecznej. W okresie tymczasowego aresztowania nie można wydać na rzecz takiej osoby decyzji przyznającej świadczenie z pomocy społecznej. Na podstawie art. 13 ust. 2 nie można natomiast zawiesić realizacji świadczenia już przyznanego prawomocną decyzją. W niniejszej sprawie M. K. został przyznany zasiłek celowy prawomocną decyzją Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] lipca 2006 r., a zatem w dacie aresztowania, tj. [...] sierpnia 2006 r., prawo do zasiłku celowego już istniało, a wypłata świadczenia jest tylko kwestią wykonania prawomocnej decyzji. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2006 r. zostały wydane z naruszeniem powołanego wyżej przepisu art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Zaznaczyć należy, że chybiony jest zarzut skarżącego, iż po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej jego sytuacja prawna w zakresie przysługujących mu jako osobie tymczasowo aresztowanej praw do świadczeń z opieki społecznej uległa zmianie, gdyż przepisy z zakresu opieki społecznej nie są objęte prawem wspólnotowym. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.