III SA/Lu 9/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego oraz utraty prawa do zasiłku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną z upoważnienia Wojewody na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z przepisem art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 , poz. 1001 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia S. R. z dnia [...] nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...] października 2006 r., zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w dniu [...] września 2006 r. skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny z prawem do zasiłku dla bezrobotnych przysługującym od dnia [...] września 2006 r. W dniu rejestracji został ustalony kolejny termin wizyty w urzędzie pracy na dzień [...] października 2006 r., w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Termin został podany do wiadomości skarżącego w rubryce D. karty rejestracyjnej, co skarżący potwierdził podpisem złożonym na tej karcie. Organ II instancji podniósł, że w dniu [...] października 2006 r. skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy, natomiast w następnych dniach tj. [...] i [...] października 2006 r. złożył pisemne wyjaśnienie powodów swojej nieobecności, która spowodowana była "zwykłym zapomnieniem z powodu przyjazdu rodziny z daleka". Organ odwoławczy dodał, że organ I instancji nie uznał podanych powodów za uzasadnione, wobec czego decyzją z dnia [...], na podstawie przepisu art. 33 ust. 4 cytowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2006 r., na okres 3 miesięcy. W konsekwencji skarżący utracił również prawo do zasiłku dla bezrobotnego. Wojewoda zauważył, że zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4 powołanej ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. We wniesionym odwołaniu od decyzji I instancji skarżący ponownie wyjaśniał, że powiadomił Urząd o przyczynie swojego niestawiennictwa w ciągu 7 dni, ponieważ zaraz na drugi dzień rano stawił się w Urzędzie i powiedział, że poprzedniego dnia przyjechała do niego rodzina z daleka i zapomniał. Zdaniem organu odwoławczego skarżący został w prawidłowy sposób poinformowany o wizycie w urzędzie pracy. Podczas rejestracji w Urzędzie skarżący zapoznał się z prawami i obowiązkami bezrobotnego, wyszczególnionymi na egzemplarzu Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy. W rozdziale IV pkt 1 tej Informacji zawarte było pouczenie o ciążącym na bezrobotnym obowiązku zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach oraz o obowiązku powiadamiania w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie nieobecności w przypadku niestawiennictwa, a także o sankcji pozbawienia statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy za niedopełnienie tych obowiązków. W ocenie organu odwoławczego cytowany wyżej przepis art. 33 ust.4 pkt 4 wymaga, aby wskazana przez bezrobotnego przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona oraz, aby spełniona była przesłanka zawiadomienia urzędu pracy w ciągu 7 dni o powodach swojej nieobecności z dnia wizyty. Dopiero przy łącznym spełnieniu obu przesłanek możliwe jest zachowanie przez bezrobotnego posiadanego statusu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że niestawiennictwo bezrobotnego w terminie wyznaczonej wizyty mogą uzasadniać jedynie takie okoliczności, których bezrobotny bez swojej winy i z zachowaniem należytej staranności nie mógł pokonać. Nie chodzi zatem o podanie jakiejkolwiek przyczyny niestawiennictwa, ale podanie przyczyny uzasadnionej. Przeoczenie terminu wizyty, pomyłka co do faktycznej daty stawiennictwa lub zapomnienie do takich przyczyn nie mogą być zaliczone. Skargę na powyższą decyzję wniósł T. N. Skarżący podniósł, że podczas rejestracji nie został poinformowany, jakie przyczyny nieobecności na wyznaczonej w urzędzie pracy wizycie uznaje się za uzasadnione. Takiej informacji nie ma również na tablicy ogłoszeń. Jego zdaniem urzędniczka nie dopełniła swoich obowiązków, gdyż informowanie o tych przyczynach po fakcie spóźnienia nie mają żadnego sensu. Dodał także, że stawiennictwo bezrobotnego w określonym terminie wymagane jest "w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy". Kara w postaci odebrania zasiłku należałaby się tylko wtedy, gdyby nie chciał on podjąć pracy, a taka okoliczność nie miała miejsca. Jego zdaniem, nie powinien być karany za niepunktualność na podstawie przepisów dotyczących chęci podjęcia pracy. Skarżący dodał, że nie zdążył jeszcze wejść w obowiązki bezrobotnego. Należało mu się więc upomnienie albo ostrzeżenie, ale nie odebranie praw i zasiłku. Jego zdaniem kara ta jest zbyt surowa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli przepisy ustawy szczególnej nie stanowią inaczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z przepisem art. 33 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 , poz. 1001 ze zm.) powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Od momentu zarejestrowania na bezrobotnym ciążą określone obowiązki, przyznane ma też określone prawa. Jednym z podstawowych obowiązków bezrobotnego jest obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy, w wyznaczonych terminach, w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy – art. 33 ust. 4 pkt 4 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jest bezsporne, że skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...] października 2006 r., na który to dzień przypadała jego wizyta w urzędzie w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W następnych dniach, tj. [...] i [...] października 2006 r. skarżący złożył pisma wyjaśniające, że jego nieobecność spowodowana była zapomnieniem – z powodu przyjazdu rodziny z daleka. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawione przez skarżącego wyjaśnienie nie daje podstaw do przyjęcia, że w przypadku skarżącego wystąpiła uzasadniona przyczyna niestawiennictwa, w rozumieniu przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podzielić należy pogląd wyrażony przez organ odwoławczy, że usprawiedliwienie niestawiennictwa bezrobotnego w terminie wyznaczonej wizyty mogą uzasadniać jedynie takie okoliczności, których bezrobotny bez swojej winy i z zachowaniem należytej staranności nie mógł pokonać. Nie chodzi zatem o podanie jakiejkolwiek przyczyny, ale o podanie przyczyny obiektywnie uzasadnionej. W odniesieniu do zarzutów przedstawionych w skardze sąd stwierdził, że zarzut dotyczący nieprawidłowego poinformowania skarżącego o tym, jakie przyczyny nieobecności na wyznaczonej w urzędzie pracy wizycie są uzasadnione, jest całkowicie chybiony. W chwili rejestracji w urzędzie pracy skarżący został poinformowany o wszystkich prawach i obowiązkach bezrobotnego, jak również konsekwencjach naruszenia obowiązków. Potwierdził to własnoręcznym podpisem. Sąd nie odniósł się do kwestii ideologicznych dotyczących sposobu wymiaru kary i ewentualnej niewspółmierności kary. Zgodnie z obowiązującymi przepisami nieuzasadnione niestawiennictwo w urzędzie pracy skutkuje utrata statusu bezrobotnego i związanych z tym praw. W związku z tym decyzje organów administracji były prawidłowe i zgodne z obowiązującym w chwili wydawania tych decyzji prawem. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.