IV SA/Wa 250/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.),, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały 1. skargę oddala; 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat J. O. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w W. ul. [...], kwotę 240 ( dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 ( pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...]grudnia 2005 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania K. K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r. orzekającej o zameldowaniu na pobyt stały M. D. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Postępowanie administracyjne prowadzone na wniosek M. D. w przedmiocie zameldowania go na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. zostało zakończone decyzją Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r. orzekającą o zameldowaniu M. D.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 10 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 87, poz.960 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Do dokonania zameldowania na pobyt stały lub czasowy wymagane jest spełnienie jednej przesłanki tj. warunku faktycznego zamieszkania w tym lokalu, w którym osoba chce dokonać zameldowania. Dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie wskazuje, że lokal [...] przy ul. [...] w W. jest mieszkaniem komunalnym i należy do zasobów dzielnicy [...]. Wyłącznym najemcą lokalu jest K. K.. M. D. mieszka w przedmiotowym mieszkaniu z zamiarem stałego przebywania od grudnia 2004 r. Tam posiada wszystkie swoje \ZQZ7y i koncentruje w nim swoje życie rodzinne. Wspólnie z żoną W. (córką skarżącego K. K.) i córką W. prowadzi gospodarstwo domowe. Fakt zamieszkiwania M. D. potwierdziła żona W. oraz świadkowie, zeznający w sprawie, M. C. i D. G.. K. K. również nie kwestionuje faktu zamieszkiwania M. D. w tym mieszkaniu, jednakże wskazuje na brak wyrażenia zgody przez niego jako najemcy lokalu na zameldowanie zięcia. Zięć wszczyna awantury domowe, wielokrotnie groził skarżącemu. Skutkiem tego były interwencje policji oraz złożenie doniesienia do prokuratury. Zdaniem organu drugiej instancji kwestia istnienia czy nie istnienia prawa oznaczonej osoby do przebywania w lokalu nie warunkuje decyzji organu w przedmiocie zameldowania. Sprzeciw właściciela aby osoba faktycznie w lokalu mieszkająca nie była w nim zameldowana nie może być uwzględniony w niniejszym postępowaniu bowiem rozstrzygnięcie takie byłoby sprzeczne z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które wyraźnie obligują osobę przebywającą pod oznaczonym adresem dłużej niż trzy doby do dokonania zameldowania zgodnie z jej aktualnym miejscem pobytu (art.10 ust.1 ). Osoba legitymująca się tytułem prawnym do lokalu, nie udziela uprawnień do pobytu w lokalu, a obowiązana jest potwierdzić na druku zgłoszenia jedynie stan faktyczny tj. fakt pobytu osoby dokonującej zameldowania. Jeśli natomiast zgłoszone dane budzą wątpliwości, a osoba posiadająca uprawnienia do lakoalu odmawia potwierdzenia faktu zamieszkiwania osoby w lokalu, organ gminy na podstawie art. 47 ust.2 w/w ustawy rozstrzyga o zameldowaniu w drodze decyzji administracyjnej. Nadto wskazać należy, że w niniejszej sprawie M. D. zamieszkiwał w lokalu przy ul. [...] za zgodą K. K., który wcześniej zameldował zięcia dwukrotnie na pobyt czasowy, dlatego też podnoszony w odwołaniu zarzut nielegalności pobytu M. D. w przedmiotowym lokalu jest - zdaniem organu - niezasadny. Skargę na decyzją Wojewody [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K.. W skardze nie kwestionując faktu zamieszkania M. D. w lokalu przy ul. [...] w W., wskazał, że nigdy nie wyrazi zgody na zameldowanie go w związku z narastającym konfliktem rodzinnym zmierzającym do tragedii. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw. dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy. Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sytuację prawną skarżącego należy rozważyć na tle dokonanych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku M. D. o zameldowanie na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Mieszkanie to jest mieszkaniem komunalnym i należy do zasobów Dzielnicy [...]. Zgodnie z umową o najem z dnia [...] kwietnia 1982 r. najemcą lokalu jest skarżący K. K. - teść wnioskodawcy. W mieszkaniu tym zameldowana jest żona wnioskodawcy, a córka skarżącego – W. D. wraz z dzieckiem W. D.. Stosownie do regulacji art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Dla zapewnienia bowiem zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisami do ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy (vide Wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r., V SA 3657/02, Wspólnota nr 8 z 2004 r., poz. 55). Organ gminy prowadzący ewidencję ludności - stosownie do treści art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Zgodnie zaś z regulacją ust. 2 art. 47 powołanej ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ. W tym przypadku następuje odstępstwo od zasady, iż obowiązek meldunkowy, wynikający wprost z przepisów ustawy nie wymaga konkretyzacji w decyzji administracyjnej (czynność zameldowania ma z reguły tylko materialno-techniczny charakter). Wydawana na podstawie art. 47 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - decyzja administracyjna winna być poprzedzona przeprowadzeniem przez rozstrzygający organ postępowania dowodowego mającego na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości. W niniejszej sprawie przeprowadzono postępowanie dowodowe z zachowaniem wymagań art. 7 i 77 § 1 kpa i rozstrzygające organy dokonały nie naruszającej art. 80 kpa oceny, iż M. D. faktycznie przebywał i przebywa w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Kwestia ta była zaś decydująca dla wydania decyzji o zameldowaniu. W sprawie przesłuchana została małżonka M. D. oraz sąsiadki M. C. i D. G.. Wszystkie potwierdziły fakt zamieszkiwania M. D. w przedmiotowym mieszkaniu. Zwrócić należy uwagę, że skarżący tego najistotniejszego w sprawie ustalenia również nie kwestionował. Nadto zameldował M. D. w swoim lokalu dwukrotnie na pobyt czasowy. Ostatni meldunek czasowy już wygasł. Bez znaczenia dla wyniku sprawy potraktować należy zarzuty skarżącego o braku jego zgody na obecne zameldowanie zięcia w przedmiotowym mieszkaniu. Konieczność dokonania zameldowania nie jest bowiem wcale uzależniona od charakteru tytułu prawnego do lokalu zamieszkiwanego przez określone osoby. Skoro zameldowanie ma na celu wyłącznie odzwierciedlenie w urzędowej ewidencji faktycznego pobytu danej osoby, to jego dokonanie nie może być też traktowane jako źródło powstania jakichkolwiek praw majątkowych (zwłaszcza do mieszkania), Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).