VI SA/Wa 98/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi "I." S.A. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę VI SA/Wa 98/07 Uzasadnienie I. Spółka Akcyjna podaniem z dnia [...] czerwca 2002 r., następnie uporządkowanym i sprecyzowanym pismem z dnia [...] lipca 2005 r., wystąpiła do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno – graficzny. W części słownej wyrazy "IZOKOR – PŁOCK S.A.", z czego wyraz IZOKOR S.A. zaznaczony kreską kontur panoramy P., z lewej strony napisu oznaczenie graficzne: w kole napis IZO poniżej KOR, nad kołem prostopadła do niego kreska z wyrazem PŁOCK. Część słowna znaku w kolorze czerwonym, część graficzna znaku w kolorze granatowym. Znak przeznaczono do oznaczania usług: reklama na rzecz osób trzecich (klasa 35); prowadzenie ksiąg (klasa 35); badanie rynku (klasa 35); wynajem pomieszczeń biurowych (klasa 36); pośrednictwo handlowe bez kontaktu z towarem (klasa 36); wykonawstwo izolacji ciepło i zimnochronnych (klasa 37); wykonawstwo zabezpieczeń antykorozyjnych, w tym: metalizacja, wykładziny chemoodporne (klasa 37); wykonawstwo usług budowlano – remontowych w zakresie budynków (klasa 37); wykonawstwo obmurzy kotłów i pieców przemysłowych (klasa 37); naprawy sprzętu budowlanego (klasa 37); naprawy pojazdów mechanicznych (klasa 37); wynajem samochodów i sprzętu budowlanego (klasa 37); mycie samochodów (klasa 37); przewóz osób i rzeczy transportem samochodowym (klasa 39); załadunek i rozładunek towarów (klasa 39); wynajem miejsc parkingowych (klasa 39); wynajem pomieszczeń magazynowych (klasa 39); projektowanie technologii wykonania zabezpieczeń antykorozyjnych i izolacyjnych (klasa 42); usługi hotelarskie (klasa 43). Do podania załączono wyciąg z protokółu Nr [...] z posiedzenia Zarządu Miasta P. z dnia [...] lipca 2002 r. w którym Zarząd Miasta P. wyraził zgodę na dalsze nieodpłatne używanie nazwy [...] w oznaczeniu używanym jako znak towarowy spółki "IZOKOR Płock S.A.". Zgłoszenie zarejestrowano pod nr Z-251677 z dniem [...]czerwca 2002 r. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2005 r. Urząd Patentowy stwierdził, że znak zgłoszony przez spółkę jest podobny, w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j. t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – dalej powoływanej jako p.w.p. - w zakresie usług podanych w klasach 35, 37 i 39, do znaku towarowego "IZOKOR" zarejestrowanego pod numerem R-74471 na rzecz I. sp. z o.o. w W. Ochrona znaku wygasła w dniu [...] maja 2001 r. więc od dnia wygaśnięcia do dnia zgłoszenia znaku przez spółkę nie upłynęło 2 lata, co stanowi ustawową przeszkodę rejestracji znaku zgłoszonego. W związku z tym Urząd w terminie miesiąca oczekiwał na zajęcie stanowiska przez zgłaszającego. W odpowiedzi spółka I. S.A. stwierdziła, że zgłoszony prze nią znak różni się zdecydowanie od znaku poprzednio zarejestrowanego jako wspólnie używanego z I. sp. z o.o. w W., w oparciu o umowę licencyjną z dnia [...] kwietnia 1997 r. Nadto spółka wskazywała, że poza wspólnymi klasami (35, 37 i 39) ze znakiem uprzednio zarejestrowanym jej znak zgłoszono także do ochrony usług w klasach 36, 42 i 43. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r., na podstawie art. 132 ust. 1 pkt 3 oraz art. 145 ust. 3 p.w.p., odmówił udzielenia ochrony na zgłoszony znak towarowy w części dotyczącej: reklama na rzecz osób trzecich, prowadzenie ksiąg, badanie rynku (klasa 35); pośrednictwo handlowe bez kontaktu z towarem, wykonawstwo izolacji ciepło i zimnochronnych, wykonawstwo zabezpieczeń antykorozyjnych, w tym: metalizacja, wykładziny chemoodporne, wykonawstwo usług budowlano – remontowych w zakresie budynków, wykonawstwo obmurzy kotłów i pieców przemysłowych, naprawy sprzętu budowlanego, naprawy pojazdów mechanicznych, wynajem samochodów i sprzętu budowlanego, mycie samochodów (klasa 37); przewóz osób i rzeczy transportem samochodowym, załadunek i rozładunek towarów, wynajem miejsc parkingowych, wynajem pomieszczeń magazynowych (klasa 39). W uzasadnieniu Urząd podał, że zgłoszony znak towarowy do oznaczania podanych przez zgłaszającego usług w klasach 35, 36, 37, 39, 42 i 43, jest podobny, w zakresie usług wskazanych w klasach 35, 37 i 39, do zarejestrowanego znaku towarowego "IZOKOR" pod numerem R-74471 na rzecz I. sp. z o.o. w W. i przeznaczonego do oznaczania usług: reklama i prowadzenie interesów o charakterze pośrednictwa i usług; budownictwo i naprawy zwłaszcza prace usługowe termoizolacyjne i antykorozyjne; transport i magazynowanie; obróbka materiałów, przygotowująca powierzchnię materiałów przed pracami antykorozyjnymi. Ochrona tego znaku wygasła z dniem [...] maja 2001 r., a zatem od wygaśnięcia tego znaku do dnia zgłoszenia znaku przez spółkę I S.A. w P. nie upłynęło 2 lata, co zgodnie z art. 132 ust. 1 pkt 3 p.w.p. uniemożliwia rejestrację znaku zgłoszonego. Znak ten bowiem, w ocenie organu administracji, jest podobny w rozumieniu podobieństwa usług i samego oznaczenia. Podobieństwo zgłoszonego oznaczenia do znaku przeciwstawionego, rozpatrywane w płaszczyznach fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej zdaniem organu nie ulega wątpliwości. Znak towarowy R-74471 składa się z jednego, silnie wyróżniającego, elementu słownego o charakterze fantazyjnym "izokor". Podobieństwa tego nie niwelują różnice znaku zgłoszonego w zakresie treści, szaty graficznej oraz kolorystyki. Dodanie bowiem elementów słownych oraz grafiki nie eliminuje tego podobieństwa, gdyż niewątpliwie fantazyjna forma graficzna zgłoszonego oznaczenia nie niweluje sugestii, że jest ono wersją znaku R-74471 I. sp. z o.o. w W. używanego przez I. Spółka Akcyjna, jako podmiot powiązany organizacyjnie z tym przedsiębiorstwem. Nie upłynął bowiem jeszcze wymagany ustawą p.w.p. okres czasu pozwalający na przyjęcie, że potencjalni klienci przestaną wiązać oznaczenie "IZOKOR" z przedsiębiorcą I. sp. z o.o. Usługi świadczone przez zgłaszającego w klasach 35, 37 i 39 są podobne do usług oznaczanych znakiem towarowym "IZOKOR" R-74471. W zakresie pozostałego zgłoszenia (usługi w klasach 36, 42 i 43) podobieństwo nie zachodzi, o czym Urząd informował spółkę. Przedłożona umowa licencyjna z dnia [...] kwietnia 1997 r. nie mogła stanowić podstawy do udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy, chociaż uprawniała zgłaszającego do używania zgłoszonego znaku w zakresie usług określonych w klasach 35, 37, 39 oraz 40. Zgodnie bowiem z jej § 6 pkt 2 tej umowy z dniem jej wygaśnięcia ustały prawa I. S.A. do znaku nią objętego, a zatem zgłaszający z dniem [...] maja 2001 r. utracił prawo do używania znaku R-74471. Od decyzji tej I. Spółka Akcyjna w P. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając jej naruszenie art. 132 ust. 1 pkt 3 i art. 133 p.w.p. oraz art. 7 k.p.a. Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy RP dokonał błędnej wykładni art. 132 ust. 1 pkt 3 p.w.p., aczkolwiek nie negowała, iż zgłoszone oznaczenie jest podobne do znaku towarowego "IZOKOR" R-74471, którego ochrona wygasła. W ocenie skarżącej organ administracji nie podał jednakże przyczyn, dla których uznał, że zgłoszone oznaczenie może wprowadzać potencjalnych nabywców towarów nim oznaczonych w błąd co do ich pochodzenia nie od skarżącej lecz od uprzednio uprawnionego. Nadto, zdaniem skarżącej, organ administracji nie wziął pod uwagę, stosownie do art. 133 p.w.p., faktu wyrażenia zgody przez I. sp. z o.o. w W. na używanie znaku R-74471 przez skarżącą, co powinno skutkować wyłączeniem przesłanki negatywnej z art. 132 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Analizując zgłoszenie skarżąca podnosiła, iż z oznaczenia "IZOKOR PŁOCK S.A." korzysta od 1997 r. na podstawie umowy zawartej z I. sp. z o.o.. Zgodnie z § 2 pkt 3 tej umowy skarżąca miała prawo do korzystania ze znaku towarowego "IZOKOR" "...w takim samym zakresie czasie jak właściciel rejestrowy". Znak spółki I. sp. z o.o. i oznaczenie, którym posługiwała się skarżąca przez wiele lat funkcjonowały na rynku równolegle odznaczając się zdolnością odróżniającą i nie wprowadzając odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów. Z powyższego skarżąca wyprowadziła wniosek o nabyciu przez zgłoszone oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej. Zdaniem skarżącej fakt wygaśnięcia umowy z I. sp. z o.o. nie spowoduje, skutkiem rejestracji zgłoszonego oznaczenia, naruszanie praw osób trzecich. Skarżąca bowiem od wielu lat używa oznaczenia "IZOKOR PŁOCK S.A.", do którego nabywcy towarów i usług są przyzwyczajeni. Natomiast, w ocenie skarżącej, organ administracji, z naruszeniem art. 7 k.p.a., nie wyjaśnił dogłębnie tej okoliczności. Skarżąca spółka wskazała dodatkowo na § 9 wygasłej umowy wywodząc z jego treści, iż I. sp. z o.o., zobowiązując się do przeniesienia prawa do znaku towarowego "IZOKOR" w razie likwidacji lub upadłości, samym tym zapisem przeniesienia tego prawa dokonała. Wniosek ten skarżąca wywodziła w oparciu o art. 65 k.c. dowodząc, że zapis umowy wyrażał zamiar i cel stron. To, że I. sp. z o.o. nie mogła zamiaru tego formalnie zrealizować, gdyż prawo ochronne na znak wygasło [...] maja 2001 r., a upadłość I. sp. z o.o. ogłoszono [...] lipca 2004 r., nie zmienia, zdaniem skarżącej, jej prawa do skutecznego zgłoszenia znaku w oparciu o wyjątek z art. 133 p.w.p. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Przytaczając stan faktyczny i argumentację skarżącej organ administracji zauważył, iż zgłoszenie przez nią znaku nastąpiło miesiąc po wygaśnięciu znaku R-74471. Zdaniem organu powoływana przez skarżącą umowa licencyjna ze swej istoty umożliwiała korzystanie ze znaku towarowego nie zastrzegając praw wyłącznych na ten znak na rzecz skarżącej. Warunek przeniesienia znaku z uprawnionej I. sp. z o.o. na I. Spółka Akcyjna w P. nie ziścił się w czasie obowiązywania umowy. Upadłość I. sp. z o.o. nastąpiła trzy lata po wygaśnięciu znaku i to był czas na realizację zgłoszenia przez skarżącą swojego oznaczenia za zgodą upadłej spółki. W skardze od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. Spółka Akcyjna w P. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 132 ust. 1 pkt 3 i art. 133 p.w.p. oraz art. 7 k.p.a. W uzasadnieniu skargi, podobnie jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, powołano się na umowę zawartą przez strony uprawniającą skarżącą do korzystania ze znaku R-74471. Umowa ta, w świetle art. 65 k.c., w ocenie skarżącej, dawała jej podstawę do powoływania się na art. 133 p.w.p. umożliwiający rejestrację zgłoszonego oznaczenia. Za bezsporne skarżąca uznała wyczerpanie pierwszych dwóch przesłanek z art. 132 ust. 1 pkt 3 p.w.p., jednakże wystąpiły jednocześnie okoliczności wskazane w art. 133 p.w.p. W tym zakresie spółka powoływała się na zapisy umowy licencyjnej z dnia [...] kwietnia 1997 r. zawartej z I. sp. z o.o. w W.. Zgodnie z tą umową znak "IZOKOR" miał być używany wspólnie przez strony umowy na zasadach współwłasności prawa do znaku. Strony także ustaliły, że znak "IZOKOR" poza wspólnym słowem "izokor" będzie posiadał zasadnicze różnice. Skoro więc I sp. z o.o. godziła się, w czasie gdy funkcjonowało prawo ochronne na jej znak, używanie równolegle przez skarżącą znaku "IZOKOR", to tym bardziej godziła się na rejestrację oznaczenia skarżącej. Tak interpretując postanowienia umowy licencyjnej skarżąca wystąpiła, w czasie trwania okresu ochronnego, o rejestrację zgłoszonego oznaczenia, nie występując jednocześnie o zgodę I sp. z o.o., gdyż uznała, że zgoda ta jest zbędna, albowiem gdyby oba podmioty były ze sobą powiązane, zgoda byłaby z pewnością wyrażona. Niestety ze względu na upadłość uprawnionej ze znaku, nie mogła ona takiej zgody wyrazić. Oba znaki funkcjonowały w obrocie i, w ocenie skarżącej, w warstwie wizualnej zasadniczo się między sobą różniły, a więc nabrały wtórną zdolność odróżniającą. Natomiast Urząd Patentowy RP, z naruszeniem art. 7 k.p.a. nie wyjaśnił dogłębnie stanu faktycznego co spowodowało naruszenie art. 132 ust. 1 pkt 3 i art. 133 p.w.p. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wnosił o jej oddalenie. Ustosunkowując się do naruszenia art. 7 k.p.a. organ administracji stwierdził, że stan faktyczny został przez niego dokładnie przeanalizowany. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 1 pkt 3 i art. 133 p.w.p. w związku z treścią art. 60 i art. 65 k.c. przeprowadził analizę umowy licencyjnej stwierdzając, iż umowa zawarta przez skarżącą należy do kategorii tzw. licencji wyłącznych silnych i ograniczonych co do formy przedstawieniowej znaku towarowego. Przez fakt zawarcia tej umowy skarżąca nie została uprawniona do rejestracji znaku towarowego, który był nią objęty, a jedynie do jego używania. Natomiast art. 65 k.c. nie można powoływać jako podstawy jej uzupełnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Skarżąca spółka I. Spółka Akcyjna z siedzibą w P. uważała, iż zgłoszone przez nią oznaczenie słowno – graficzne "IZOKOR – PŁOCK S.A." dla wszystkich wskazanych usług powinno zostać zarejestrowane, pomimo podobieństwa tego oznaczenia do znaku "IZOKOR" R – 74471 zarejestrowanego na rzecz I. sp. z o.o. w W.. W ocenie skarżącej fakt zgłoszenia oznaczenia do rejestracji przed upływem okresu dwóch lat od wygaśnięcia ochrony znaku R-74471 nie stał na przeszkodzie dokonania rejestracji. Ochrona na znak R-74471 wygasła w dniu [...] maja 2001 r., a skarżąca spółka zgłosiła swoje oznaczenia jako znak towarowy w dniu [...] czerwca 2002 r. Stosownie do art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j. t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – dalej powoływanej jako p.w.p. – Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej – dalej powoływany jako Urząd Patentowy RP lub Urząd – zbadał podobieństwo zgłoszonego oznaczenia i podobieństwo usług, dla których było przeznaczone. W ocenie Urzędu Patentowego RP podobieństwo usług nie występowało w zakresie usług sklasyfikowanych w klasach 36 wynajem pomieszczeń biurowych, pośrednictwo handlowe bez kontaktu z towarem, projektowanie technologii wykonania zabezpieczeń antykorozyjnych i izolacyjnych (klasa 42); usługi hotelarskie (klasa 43) i Urząd w tym zakresie nie widział przeszkód dla rejestracji zgłoszonego oznaczenia. Jednakże spółka w tym przedmiocie nie wypowiedziała się co do ograniczenia zgłoszenia. Urząd Patentowy RP stwierdził natomiast podobieństwo zgłoszonych usług do usług oznaczonych przez znak "IZOKOR" R-74471 w klasach 35, 37 i 39. Sąd orzekając w sprawie podzielił w tym zakresie ocenę organu administracji. Usługi wskazane przez skarżącą, a zawierające się w klasach 35, 37 i 39 to: reklama na rzecz osób trzecich (klasa 35); prowadzenie ksiąg (klasa 35); badanie rynku (klasa 35); wykonawstwo izolacji ciepło i zimnochronnych (klasa 37); wykonawstwo zabezpieczeń antykorozyjnych, w tym: metalizacja, wykładziny chemoodporne (klasa 37); wykonawstwo usług budowlano – remontowych w zakresie budynków (klasa 37); wykonawstwo obmurzy kotłów i pieców przemysłowych (klasa 37); naprawy sprzętu budowlanego (klasa 37); naprawy pojazdów mechanicznych (klasa 37); wynajem samochodów i sprzętu budowlanego (klasa 37); mycie samochodów (klasa 37); przewóz osób i rzeczy transportem samochodowym (klasa 39); załadunek i rozładunek towarów (klasa 39); wynajem miejsc parkingowych (klasa 39); wynajem pomieszczeń magazynowych (klasa 39). Usługi zawierające się w powyższych klasach, oznaczone znakiem towarowym "IZOKOR" R-74471 zarejestrowanym na rzecz I. sp. z o.o. w W. to: reklama i prowadzenie interesów o charakterze pośrednictwa i usług; budownictwo i naprawy zwłaszcza prace usługowe termoizolacyjne i antykorozyjne; transport i magazynowanie; obróbka materiałów, przygotowująca powierzchnię materiałów przed pracami antykorozyjnymi. Z zestawienia tych usług wynika, czemu nie zaprzeczała skarżąca, iż są one podobne w rozumieniu art. 132 ust. 1 p.w.p. Jeżeli chodzi o podobieństwo zgłoszonego oznaczenia "IZOKOR PŁOCK S.A." do przeciwstawionego znaku towarowego "IZOKOR" R-74471 Sąd uznał, iż także w tym zakresie występuje podobieństwo obu oznaczeń. Znak towarowy służy do określenia tożsamości towarów lub usług pochodzących od konkretnego przedsiębiorstwa. Spełnia on także funkcje reklamowe itp. jednakże to nie te jego właściwości są celem rejestracji oznaczenia jako znaku towarowego. Znak towarowy (oznaczenie zgłoszone w takim charakterze) należy oceniać w jego całokształcie. Oznaczenie "IZOKOR PŁOCK S.A." posiada, w stosunku do znaku przeciwstawionego, odmienną grafikę i kolorystykę. Badając wszystkie elementy słowno – graficzne należy mieć na uwadze, iż element słowny jest decydujący. Element ten, słowo "izokor" jest wspólny dla obu oznaczeń, zatem elementy różniące się mają znaczenie podrzędne, a element wspólny jest wystarczający do przyjęcia podobieństwa obu oznaczeń. Nadto w obu oznaczeniach elementem dominującym jest słowo "izokor". A tym samym element ten nie posiada zdolności odróżniającej dla zgłoszonego oznaczenia w stosunku do znaku I sp. z o.o. w W.. Skarżąca spółka przyznawała, iż świadczone przez nią usługi pokrywają się z usługami świadczonymi przez I sp. z o.o., poza usługami wskazanymi w klasach 36, 42 i 43, jednakże okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia z uwagi na zakres żądania spółki. Przy wystąpieniu więc podobieństwa oznaczeń i podobieństwa usług istotnego znaczenia nabiera wrażenie przeciętnego odbiorcy usług skarżącej o ich pochodzeniu. Sąd w składzie orzekającym podzielił w tym przedmiocie stanowisko Urzędu Patentowego RP, iż na skutek podobieństwa oznaczenia skarżącej do przeciwstawionego znaku towarowego "IZOKOR" R-74471 i podobieństwa świadczonych usług, odbiorcy usług skarżącej mogą być wprowadzani w błąd co do tego, że zgłoszone oznaczenie jest wersją znaku "IZOKOR", a także co do tego, iż skarżącą spółkę łączą z I. sp. z o.o. powiązania organizacyjne. I. S.A. takim powiązaniom nie zaprzeczała, wręcz przeciwnie powoływała się na nie wskazując na umowę licencyjną zawartą w dniu [...] kwietnia 1997 r. z I. sp. z o.o. w W. Z tej to umowy I. S.A. wywodziła swoje uprawnienie do zgłoszenia oznaczenia "IZOKOR PŁOCK S.A." jako znaku towarowego. Opierając swoje prawo do skutecznej rejestracji zgłoszonego znaku powoływała się na przepis art. 133 p.w.p. twierdząc, iż uprawniona z wcześniejszego prawa wyraziła w ww. umowie zgodę na udzielenie prawa ochronnego na znak skarżącej. Zgodnie z § 2 ust. 3 tej umowy skarżąca była upoważniona do korzystania ze znaku "IZOKOR" spółki I. sp. z o.o. w W. w takim zakresie i czasie jak uprawniona z rejestracji. Podkreślenia wymaga, iż fakt zawarcia umowy dowodzi, że spółka udzielająca licencji i licencjobiorca zgodni byli co do tego, iż oznaczenia uprawnionej ze znaku i skarżącej były na tyle podobne do siebie, że konieczna była zgoda właścicielki znaku. Nadto dla obu stron nie budziło wątpliwości podobieństwo świadczonych przez nie usług pod oboma oznaczeniami. W przeciwnym przypadku umowa licencyjna nie byłaby konieczna. Umowa licencyjna zawierała dwa istotne postanowienia (§ 6 ust. 2 i § 9). Zgodnie z jej § 9 w razie wszczęcia postępowania zmierzającego do upadłości I. sp. z o.o. w W. spółka ta zobowiązała się do nieodpłatnego przeniesienia prawa do znaku towarowego "IZOKOR" na rzecz I. S.A. Jednocześnie w § 6 ust. 2 umowy postanowiono, że umowa ta wygasa z dniem wygaśnięcia prawa do znaku towarowego, którego dotyczyła, tj. do znaku "IZOKOR" R-74471. Prawo ochronne na znak towarowy "IZOKOR" R-74471 wygasło z dniem [...] maja 2001 r. natomiast upadłość spółki I. sp. z o.o. została ogłoszona w dniu [...] lipca 2004 r., a oznaczenie "IZOKOR PŁOCK S.A." zostało zgłoszone do rejestracji przez skarżącą jako znak towarowy w dniu [...] czerwca 2002 r. Stosownie do wymienionego § 6 ust. 2 zawartej przez skarżącą z I. sp. z o.o. umowy licencyjnej, z dniem [...] maja 2001 r. (wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "IZOKOR" R-74471), straciła ona prawo do używania tego znaku towarowego. Jednocześnie wszelkie postanowienia tej umowy przestały wiązać strony z datą wygaśnięcia znaku. W związku z tym § 9 umowy przestał również obowiązywać z datą [...] maja 2001 r. co skutkowało tym, że I. sp. z o.o. po tej dacie nie mogła zrealizować swojego zobowiązania, pomimo tego, że jej upadłość została ogłoszona po dniu [...] maja 2001 r. – nie mogła przenieść na skarżącą prawa ochronnego na znak towarowy "IZOKOR" R-74471, gdyż jej prawo do tego znaku wygasło. Jednakże I. sp. z o.o. do czasu ogłoszenia upadłości ([...] lipca 2004 r.) mogła wyrazić zgodę, o jakiej mowa w art. 133 p.w.p. Z akt sprawy nie wynika by zgoda taka została wydana przez uprawnioną, której prawo ochronne na znak wygasło. Natomiast wobec treści § 6 ust. 2 umowy licencyjnej nie można uznać, że przez milczenie I. sp. z o.o. skarżąca jej zgodę na używanie znaku otrzymała. W tych okolicznościach powoływanie się przez skarżącą na postanowienia umowy licencyjnej, jako na argument dający jej podstawę do skutecznej rejestracji zgłoszonego oznaczenia jako znaku towarowego, należało uznać za nietrafny. W związku z powyższym, stosownie do art. 132 ust. 1 pkt 3 p.w.p., z uwagi na fakt, iż od dnia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak "IZOKOR" R-74471 nie upłynęło dwa lata, udzielenie prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie nie było możliwe. Nie można również uznać za uzasadniony zarzut nabycia przez zgłoszone oznaczenia, jako znak towarowy, wtórnej zdolności odróżniającej. Jak wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 listopada 2002 r. w sprawie II SA 76/02 samo wieloletnie używanie określonego znaku przez przedsiębiorcę nie wystarczy, by znak nabył wtórną zdolność odróżniania. Zgodnie z umową licencyjną (§ 2 ust. 2) I. sp. z o.o. upoważniła skarżącą do korzystania ze znaku towarowego "IZOKOR" R-74471 ("... do oznaczania [...] posiadającej uprawnienie do świadczenia usług i oznaczania wyrobów produkowanych...). Jednocześnie, w myśl § 2 ust. 3 tej umowy, licencja upoważniała skarżącą do korzystania ze znaku licencjodawcy w zakresie i czasie jaki przysługiwał właścicielowi znaku "IZOKOR". Powyższe postanowienia umowy wyraźnie wskazywały na to, że skarżąca I. S.A. nie otrzymała prawa do używania innego znaku niż tego, który był własnością I. sp. z o.o. w W. Zatem na skutek używania znaku przez skarżącą nie wykształciła się jego wtórna zdolność odróżniania. Skarżąca w pełni respektowała prawa do znaku uprawnionej i od wygaśnięcia jej znaku nie zmieniła używanego oznaczenia, używając go do daty zgłoszenia przez okres nieco ponad roczny. Innymi słowy I. S.A. (skarżąca w sprawie) nadal, po wygaśnięciu prawa ochronnego znaku "IZOKOR" R-74471, używała oznaczenia opisanego w umowie licencyjnej, a więc oznaczenia, które zgodnie z tą umowa strony uznały za oznaczenie uprawnionej ze znaku "IZOKOR" R-74471, jedynie w innej szacie graficznej (§ 3 umowy licencyjnej). Przy czym określenie odmienności szaty graficznej nie było ustaleniem, które mogłoby prowadzić do wniosku, że strony miały używać różnych znaków towarowych, gdyż byłoby to niezgodne z § 2 ust. 2 i ust. 3 umowy licencyjnej. Skarżąca więc używała i zgłosiła do rejestracji znak będący faktycznie znakiem, którego ochrona wygasła, a służył on do oznaczania usług podobnych do tych, które były świadczone przez uprawnioną ze znaku (za wyjątkiem wskazanym wyżej). W tych warunkach, z uwagi na brak upływu okresu wskazanego w art. 132 ust. 1 pkt 3 p.w.p., udzielenie prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie nie było możliwe. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.