II SA/Ol 89/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi U. P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku – wznowienia postępowania oddala skargę Skarżąca U. P. decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy uzyskując status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 30 maja 2006r. w wysokości 521,90 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji podano, iż z przedłożonych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji strona spełniła warunki do uznania za osobę bezrobotną i przyznania jej prawa do zasiłku. W dniu 11 sierpnia 2006r. U. P. wystąpiła do Powiatowego Urzędu Pracy z wnioskiem o zaliczenie do stażu pracy ustalonego w ewidencji urzędu pracy okresu zatrudnienia i ubezpieczenia w Wielkiej Brytanii. Podała, iż zatrudnienie to odbywało się bez pośrednictwa strony polskiej. Wyjaśniła, iż okres pracy w Wielkiej Brytanii w latach 1990-1993 potwierdzony został drukiem E205 GB oraz pismem ZUS, które to dokumenty załączyła do wniosku. Postanowieniem "[...]", działająca z upoważnienia Starosty Kierownik Referatu Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznowiła postępowanie zakończone decyzją "[...]" orzekającą o uznaniu U. P. za osobę bezrobotną i przyznającą zasiłek dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazano, iż strona przedłożyła dokumenty potwierdzające okresy jej podlegania ubezpieczeniu z tytułu zatrudnienia w Wielkiej Brytanii w wymiarze 309 tygodni wnosząc o ich zaliczenie do ogólnego stażu pracy, przy czym stanowią one nowe okoliczności nie znane wcześniej organowi. Decyzją "[...]", działająca z upoważnienia Starosty Kierownik Referatu Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 5a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004r., Nr 99, poz. 1001, ze zm.), orzekła o odmowie uchylenia decyzji "[...]" rozstrzygającej o uznaniu U. P. za osobę bezrobotną i przyznaniu jej prawa do zasiłku od dnia 30 maja 2006r. w kwocie 521,90 zł miesięcznie. W motywach uzasadnienia wskazano, iż strona zarejestrowała się w PUP w dniu 22 maja 2006r. dokumentując wymagany okres do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych wynoszący 11 lat i 8 miesięcy, w związku z czym przyznany jej został zasiłek w kwocie 521,90 zł. Wobec przedłożenia nowych dowodów potwierdzających okresy ubezpieczenia w Wielkiej Brytanii na druku E205 organ wznowił postępowanie w tej sprawie z uwagi na fakt, iż wyszły na jaw nowe okoliczności nie znane organowi a istniejące w dacie wydania decyzji przyznającej prawo do zasiłku. Stwierdzono, iż z przedłożonych dokumentów wynika, iż w latach 1977-1993 strona była ubezpieczona z tytułu pracy w Wielkiej Brytanii przez okres 309 tygodni. Za powyższy okres nie została jednakże opłacona składka na Fundusz Pracy. Stosownie do art. 72 ust. 5a lit. b. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do okresu uprawniającego do zasiłku zalicza się również okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 maja 2004r. za granicą u pracodawcy zagranicznego(...), za które były opłacone składki na Fundusz Pracy. Ponieważ za okresy pracy w Wielkiej Brytanii nie była opłacana składka na Fundusz Pracy okresy te nie mogą być uwzględnione w stażu pracy strony. Nadto wyjaśniono, iż zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120% nie przysługiwałby wnioskodawczyni nawet z uznaniem okresu pracy za granicą, gdyż strona nie posiadałaby i tak okresu zatrudnienia wynoszącego co najmniej 20 lat. Od decyzji tej odwołanie złożyła U. P. wnosząc o zaliczenie do stażu pracy w PUP okresów pracy i ubezpieczenia w Wielkiej Brytanii. Zarzuciła, iż decyzja jest niezgodna z obowiązującym prawem Unii Europejskiej. Podkreśliła, że przedłożony przez nią druk E205 GB za okres pracy 1977-1993 stanowił podstawę do zaliczenia tych okresów przez organ i/lub podstawę do złożenia wniosku o formularz E301 w PUP. Przywołała trzy akty prawne: Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz Rozporządzenia Rady (WE) nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003r. rozszerzające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na obywatelstwo, stanowiące podstawę jej żądania o doliczenie wnioskowanego okresu pracy. Podkreśliła, iż pracownicy urzędu nie poinformowali jej o konieczności udokumentowania swojego zatrudnienia za granicą na właściwym druku E301, a informacje na ten temat uzyskała ze stron internetowych Ministerstwa Pracy i Pomocy Społecznej w Warszawie oraz WUP. Pismem z dnia 6 września 2006r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. poinformował PUP, iż przyznał U. P. od dnia 18 maja 2006r. prawo do renty inwalidzkiej z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 604,51 zł. Rozpatrując odwołanie, Wojewoda, decyzją "[...]", uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu przedstawił w sposób wyczerpujący przebieg dotychczasowego postępowania w tej sprawie stwierdzając, iż organ I instancji prawidłowo po uzyskaniu od U. P. informacji o jej zatrudnieniu w Wielkiej Brytanii uznał, iż zaistniały okoliczności do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z "[...]" o uznaniu jej za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Właściwie również organ uznał, iż na podstawie przedłożonego formularza E205 nie może zaliczyć okresu podlegania ubezpieczeniu i zatrudnieniu u pracodawcy zagranicznego, gdyż nie jest to dokument uprawniający do zaliczenia stażu bezrobotnemu. Wobec powyższego organ zastosował art. 72 ust. 5a lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku zalicza się również okresy zatrudnienia przebyte przed 1 maja 2004r. za granicą u pracodawcy zagranicznego pod warunkiem, że opłacane były za te okresy składki na Fundusz Pracy. Ponieważ podczas pracy zainteresowanej w Wielkiej Brytanii nie były opłacane składki na Fundusz Pracy organ nie miał podstaw do zmiany swojej wcześniejszej decyzji. Wojewoda podzielił również pogląd wyrażony w decyzji organu I instancji, iż nawet gdyby doliczono do okresu zatrudnienia okres pracy przebyty w Wielkiej Brytanii, to i tak nie miałby on wpływu na wysokość przyznanego stronie zasiłku, gdyż nie posiadałaby ona nadal okresu co najmniej 20 lat zatrudnienia aby nabyć uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120%. Pomimo tego Wojewoda uchylił kwestionowaną decyzję, gdyż po przekazaniu mu akt tej sprawy został poinformowany przez ZUS, że U. P. została przyznana z dniem 18 maja 2006. renta inwalidzka. Z tego powodu wobec wyrażonej w art. 15 Kpa zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego uznano, iż w kwestii tej nowej okoliczności winien wypowiedzieć się Starosta, czy w dacie rejestracji strona spełniała warunki do uznania jej za osobę bezrobotną oraz warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Po wydaniu tej decyzji organ odwoławczy otrzymał za pośrednictwem PUP druk E301 UK potwierdzający zatrudnienie U. P. w Wielkiej Brytanii. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie U. P. wniosła o zmianę decyzji Wojewody w części odmawiającej zaliczenia okresu zatrudnienia w Wielkiej Brytanii do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Polsce, ewentualnie wniosła o przekazanie sprawy organowi zasiłkowemu i umorzenie postępowania. Skarżąca podniosła, iż dokonując rejestracji w urzędzie pracy przedłożyła okresy zatrudnienia w Polsce wynoszące 11 lat i 8 miesięcy oraz zgłosiła fakt zatrudnienia w Wielkiej Brytanii lecz pracownica organu poinformowała ją, że te okresy pracy nie są zaliczane do stażu pracy. Urzędniczka nie poinformowała jej ani nie przekazała jej wniosku o wystąpienie o wydanie druku E301 za pośrednictwem WUP do instytucji brytyjskiej o potwierdzenie tych okresów pracy. O takiej możliwości dowiedziała się dopiero później w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej w Warszawie i w dniu 25 sierpnia 2006r. w PUP wypełniła taki wniosek o potwierdzenie jej okresu zatrudnienia za granicą. Zwrotnie potwierdzony formularz z WUP otrzymała w dniu 22 listopada 2006r. i przekazała go PUP. Podkreśliła, iż w jej ocenie organ orzekający w sprawie błędnie zastosował art. 71 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku w Polsce, zalicza się także okresy zatrudnienia i ubezpieczenia w państwach UE/EOG. Przedkładając właściwy druk E301 organy winny zaliczyć jej okres pracy w Wielkiej Brytanii a nie uczyniły tego w zaskarżonej decyzji. Poinformowała, że nie wnosi uwag co do pozostałego zakresu decyzji dotyczącej przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100 %. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty prezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podał, że słuszne jest stanowisko skarżącej, iż winna otrzymać informację o procedurze potwierdzenia okresów zatrudnienia w Wielkiej Brytanii poprzez skierowanie odpowiedniego wniosku za pośrednictwem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w ramach przyznawania świadczeń na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od organu I instancji, nie zaś w wyniku własnych dociekań. Jednakże zaświadczenie E301 organ I instancji otrzymał od skarżącej w dniu 27 listopada 2006r. i niezwłocznie przekazał go organowi odwoławczemu. Dokument ten jednakże trafił do Wojewody już po wydaniu kwestionowanej decyzji. Mimo tego wskazano, iż brak tego zaświadczenia nie miał wpływu ani na przyznanie statusu osoby bezrobotnej, ani na prawo do zasiłku, ani wreszcie na jego wysokość. Nie miał także wpływu na rozstrzygnięcie Wojewody, który uchylił decyzje organu I instancji wobec powzięcia informacji o nabyciu prawa do renty, a zatem koniecznością sprawdzenia, czy w dacie rejestracji skarżąca spełniała przesłanki do przyznania zasiłku i uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Na marginesie wskazano, iż w przyszłości jeżeli strona skarżąca zarejestruje się jako osoba bezrobotna i z przedłożonych dokumentów będzie wynikał staż pracy przebyty za granicą, który będzie miał wpływ na jej uprawnienie zasiłkowe, to wówczas właściwy organ wyda decyzję z uwzględnieniem wszystkich tych okresów zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, ze zm.) zwanej dalej; ppsa. sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, sad uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości lub części , jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji ją poprzedzającej uchybień, które nie pozwoliłyby na pozostawienie ich w obrocie prawnym. Na wstępie wyjaśnić pozostaje, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego nastąpiło w wyniku zainicjowania nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest wznowienie postępowania, dlatego też charakter i zakres wydanych w tym trybie decyzji administracyjnych określa właśnie specyfika tego nadzwyczajnego postępowania. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych, wynikająca z art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwanej dalej: Kpa. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Taki charakter miała decyzja "[...]", wydana z upoważnienia Starosty, orzekająca o uznaniu z tym dniem U. P. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 30 maja 2006r. Uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przepisach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przypadki takie stanowią odstępstwo od reguły trwałości decyzji ostatecznych, wobec czego ich stosowanie musi odpowiadać ściśle przepisom Kpa. Jak wyżej podano weryfikacji decyzji ostatecznych służy między innymi instytucja wznowienia postępowania przewidziana art. 145-152 Kpa. Katalog podstaw wznowienia postępowania został określony w art. 145 § 1 Kpa i zgodzić należy się z organami orzekającymi w tej sprawie, iż wobec żądania skarżącej zgłoszonego w dniu 11 sierpnia 2006r., a dotyczącego zaliczenia do ogólnego stażu pracy uwzględnionego przy ustalaniu prawa do zasiłku okresu zatrudnienia w Wielkiej Brytanii, który to okres potwierdziła przedłożonym drukiem E205 GB oraz pismem ZUS, należało przyjąć, że w sprawie ostatecznie zakończonego postępowania administracyjnego pojawiły się nowe okoliczności nie znane organowi w dacie wydawania decyzji przyznającej prawo do zasiłku. Zaistniała zatem przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, wobec czego prawidłowo organ I instancji wydał postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją "[...]". Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w tym zakresie organ I instancji działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2, wydaje decyzję w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a. W tym miejscu skarżącej pozostaje wyjaśnić, iż kwestia zaliczenia do ogólnego stażu pracy okresu zatrudnienia za granicą, w jej wypadku w Wielkiej Brytanii, nie stanowiła sama w sobie treści rozstrzygnięcia decyzji przyznającej status osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. A wobec tego wnioskowane przez nią zaliczenie okresu zatrudnienia za granicą nie mogłoby zostać uwzględnione w sentencji decyzji przyznającej to świadczenie, bowiem brak jest takiego obowiązku wynikającego z ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004r., Nr 99, poz. 1001, ze zm.) zwanej dalej: ustawą o zatrudnieniu. Sentencja decyzji "[...]" nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie indywidualnie wskazanych okresów zatrudnienia, które zostały zaliczone skarżącej do jej ogólnego stażu pracy. W uzasadnieniu tej decyzji ogólnikowo zapisano jedynie, iż strona udokumentowała wymagany staż pracy w celu nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zatem nawet gdyby organ I instancji posiadał już druk E301 potwierdzający zatrudnienie strony skarżącej w Wielkiej Brytanii we wskazanych tam okresach, to i tak w sentencji decyzji nie zawartoby rozstrzygnięcia co do zaliczenia tego okresu do stażu pracy, gdyż jak wyżej wskazano brak jest w ustawie o zatrudnieniu podstawy prawnej, która zobowiązywałaby organy do rozstrzygania w sentencji decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla bezrobotnych o zaliczaniu konkretnych okresów zatrudniania do ogólnego stażu pracy warunkującego nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wobec powyższego skoro wnioskowany przez skarżącą okres zatrudnienia za granicą nie skutkował koniecznością zwiększenia wymiaru zasiłku dla bezrobotnych – do kwoty 120% jego wysokości, co miałoby miejsce w sytuacji wykazania się co najmniej 20 letnim stażem pracy, to organ orzekający w sprawie i tak co do swojej istoty wydać musiałby decyzję odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej. Fakt zaliczenia takiego okresu do stażu pracy miałby swoje odbicie jedynie w uzasadnieniu decyzji, gdzie organ wskazałby łączny okres zatrudnienia, który obejmowałby także zatrudnienie w Wielkiej Brytanii. Ponieważ jednak w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez organ I instancji skarżąca nie legitymowała się jeszcze drukiem E301 potwierdzającym jej okres zatrudnienia w Wielkiej Brytanii, to prawidłowo w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wykazał, że ten okres nie mógł zostać uwzględniony na podstawie art. 71 ust. 5a lit. b ustawy o zatrudnieniu. W rzeczonej sprawie organ I instancji działając w ramach wznowionego postępowania nie stwierdził podstaw do zaliczenia wnioskowanego przez skarżącą okresu pracy w Wielkiej Brytanii do ogólnego jej stażu pracy. W oparciu o posiadane przez organ dokumenty rozstrzygniecie takie było prawidłowe. Wskazać bowiem należy, iż ustawa o promocji zatrudnienia przewiduje dwie sytuacje określające niezbędne przesłanki do zaliczenia pracy za granicą do okresów warunkujących uprawnienia do zasiłku. Pierwszą z nich stanowi art. 71 ust. 7, zgodnie z którym do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku zalicza się także okresy zatrudnienia w państwach, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej, oraz art. 72 ust. 5a lit. b. ww, ustawy, zgodnie z którym do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku zalicza się również okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 maja 2004r. za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie wymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, za które były opłacane składki na Fundusz Pracy. Zatem wyżej powołane przepisy stanowią samoistne podstawy do zaliczenia okresów zatrudnienia za granicą do ogólnego stażu pracy. Ponieważ strona w momencie wystąpienia z wnioskiem o doliczenie okresu zatrudnienia u zagranicznego pracodawcy nie posiadała dokumentu potwierdzającego to zatrudnienie w ramach koordynacji systemu zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej (druk E301) wobec tego organ nie mógł zastosować art. 71 ust. 7 ustawy o zatrudnieniu, a jedynie oparł swoje rozstrzygnięcie o art. 72 ust. 5a lit. b. ustawy o zatrudnieniu. Skoro jednak w toku wznowionego postępowania ustalono, iż za okresy pracy u zagranicznego pracodawcy nie były opłacane składki na Fundusz Pracy, także w oparciu o ten zapis ustawowy nie można było doliczyć tego zatrudnienia do ogólnego stażu pracy skarżącej. Odnośnie decyzji wydanej przez Wojewodę stwierdzić należy, iż ona także nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze zwrócić uwagę należy, iż w momencie podejmowania decyzji przez Wojewodę organ ten także nie dysponował zaświadczeniem (druk E301) potwierdzającym okresy pracy skarżącej w Wielkiej Brytanii, gdyż dokument ten otrzymał już po wydaniu kwestionowanej skargą decyzji. Nie mógł zatem w podjętym rozstrzygnięciu uwzględnić tej nowej okoliczności. Po wtóre rozstrzygnięcie podjęte przez Wojewodę jest rozstrzygnięciem kasatoryjnym wydanym na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Zgodnie z tym, przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Takie rozstrzygnięcie oznacza, iż organ I instancji będzie musiał ponownie rozpoznać sprawę z uwagi na zaistniałą nową okoliczność tj. powiadomienie przez ZUS o przyznaniu skarżącej prawa do renty inwalidzkiej z dniem 18 maja 2006r. To z uwagi na tę nową okoliczność uchylono decyzję organu I instancji, bowiem w sprawie zaistniały nowe okoliczności faktyczne nie znane organowi I instancji w dacie jego orzekania lecz nie ulega wątpliwości Sądu, iż organ I instancji będzie musiał wziąć pod uwagę także inną okoliczność w tej sprawie, jaką jest niewątpliwie przedstawienie przez stronę po wydaniu decyzji przez Wojewodę druku E301 potwierdzającego pracę u zagranicznego pracodawcy na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ponieważ niniejsza sprawa nie została jeszcze ostatecznie rozpoznana, z uwagi na kasatoryjne orzeczenie Wojewody, przedwczesnym jest stawiany organom orzekającym w sprawie zarzut, iż naruszyły przepisy Unii Europejskiej w tym: rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz Rozporządzenia Rady (WE) nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003r. rozszerzające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na obywatelstwo oraz art. 71 ust. 7 ustawy o zatrudnieniu z uwagi na przesłanki wskazane wyżej. Skarżącej pozostaje również wyjaśnić, wobec jej żądania dotyczącego uchylenia decyzji Wojewody w części dotyczącej odmowy zaliczenia do ogólnego stażu pracy zatrudnienia w Wielkiej Brytanii, iż decyzja organu odwoławczego nie zawiera rozstrzygnięcia w tym zakresie. Kwestia braku podstaw do zaliczenia okresu pracy w Wielkiej Brytanii została natomiast wyrażona w uzasadnieniu decyzji Wojewody, a zatem wniosek skarżącej sprowadza się do uchylenia uzasadnienia decyzji Wojewody w części dotyczącej odmowy zaliczenia do ogólnego stażu pracy zatrudnienia w Wielkiej Brytanii. Wyjaśnić jednakże należy, iż NSA w Warszawie w wyroku z dnia 10 grudnia 2004r. (sygn. akt GSK 775/04, niepublikowany) wypowiedział pogląd, iż Sąd nie jest władny zmienić uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani uchylić jego fragmentu, chyba że pozostała część uzasadnienia zawiera wystarczającą i adekwatną do rozstrzygnięcia sprawy argumentację. Uchylenie części uzasadnienia decyzji po to, aby organ administracji publicznej naprawił błąd, zamieszczając w uzasadnieniu wydanej ponownie decyzji właściwą argumentację, rodzi niemożliwe do zaakceptowania skutki prawne. Stanowisko to w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Przede wszystkim możliwość zaskarżenia do WSA uzasadnienia ostatecznej decyzji nie wynika wprost z przepisów prawa, lecz ze stosowanej ich wykładni. Uzasadnienie decyzji nie jest jej częścią w rozumieniu np. art. 104 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Z uwagi na fakt, że decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istotny w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji musi spełniać wymogi określone dla decyzji w art. 107 Kpa. Zupełnie inny charakter posiada uzasadnienie decyzji. Jest ono jednym z licznych elementów decyzji i podlega łącznej ocenie przy badaniu legalności decyzji. Jest ono ilustracją postępowania organu przy gromadzeniu i ocenie dowodów oraz zastosowaniu w sprawie przepisów prawa materialnego. Taki charakter uzasadnienia decyzji rzutuje wprost na ocenę jej zgodności z prawem, a błędne uzasadnienie przenosi tę wadę na decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nie rozstrzyga jednakże sprawy co do istoty, gdyż uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje mu sprawę do ponownego rozpoznania. Zatem brak jest podstaw do uchylenia przez Sąd fragmentu uzasadnienia decyzji dotyczącego odmowy uwzględnienia w stażu pracy skarżącej zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego na podstawie art. 71 ust. 7 ustawy o zatrudnieniu, skoro na skutek pojawienia się w sprawie nowego dowodu (druku E301), przy ponownym rozpoznaniu tej sprawy organ I instancji będzie musiał do tej okoliczności także się odnieść. Reasumując w niniejszej sprawie organ odwoławczy z wyżej wskazanych przyczyn prawidłowo podjął rozstrzygnięcie uchylające zakwestionowaną decyzję organu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na zaistniałą nową okoliczność, przy czym ponownie rozpoznając sprawę organ nie będzie mógł pominąć także kolejnej nowej okoliczności tj. potwierdzenia okresu zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.