I OSK 115/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędziowie NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.), Jerzy Krupiński, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 281/07 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 281/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] października 2006 r. nr [...], orzekająca o skierowaniu P. B. do domu pomocy społecznej na pobyt czasowy i umieszczeniu go w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w W. na pobyt czasowy z rygorem natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] skierowano P. B. do domu pomocy społecznej, a decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. orzeczono o umieszczeniu w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w M., a decyzje te zostały wydane na skutek postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 14 października 2004 r. VI Ns [...]. Wobec braku miejsc w Domu w M. i wobec stanu zdrowia i fatalnych warunków w jakich żył P. B., podjęte zostały decyzje wskazane na wstępie – kontynuował Wojewódzki Sąd. Decyzje te Sąd uznał za zgodne z prawem, tj. art. 54 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a także art. 108 § 1 K.p.a., gdyż rygor natychmiastowej wykonalności decyzji był niezbędny z uwagi na sytuację w jakiej znajduje się skarżący. Reprezentowany przez adwokata z urzędu, P. B. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 54 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) polegające na nieprawidłowej ocenie zastosowania tej normy przez organ administracji, przez nierozważenie ust. 2 i 2a omawianego artykułu, obligującego do ustalenia i oceny długości okresu oczekiwania na miejsce w domu opieki społecznej odpowiedniego typu dla skarżącego i kierowania do innej tego typu placówki tylko w przypadku, gdyby okres oczekiwania na miejsce miał być dłuższy niż 3 miesiące – w obydwu przypadkach, nierozważenie także przesłanki, że winno to być jak najbliżej miejsca zamieszkania; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sporawy, a mianowicie art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na uchybieniu obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego rozważenia wszystkich aspektów sprawy i zebranego materiału dowodowego, niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w skardze, w konsekwencji zaś oddalenie skargi pomimo tego, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 54 § 2 i § 2a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz art. 7,77 i 107 § 3 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej i wobec tego kieruje się ją do domu pomocy zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania. Stosownie zaś do ust. 2a tego artykułu, w przypadku gdy przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy wynosi ponad 3 miesiące, osobę tę kieruje się do domu pomocy społecznej gdzie termin oczekiwania jest krótszy aniżeli 3 miesiące. P. B. został skierowany do domu pomocy społecznej w M. na skutek orzeczenia Sądu Rejonowego, jednak umieszczenie go tam, choć i taka decyzja została wydana, okazało się niemożliwe wobec braku miejsc, toteż podjęte zostały decyzje o umieszczeniu go w innym domu na pobyt czasowy, tj. oczekiwania na miejsce w domu, do którego został skierowany docelowo. W okolicznościach sprawy, którą Wojewódzki Sąd przedstawił w uzasadnieniu wyroku, decyzje o zastępczym umieszczeniu Sąd uznał za zgodne z prawem i z taką oceną należy się zgodzić. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wynagrodzeniu adwokata z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.