I OSK 1077/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek Marek Stojanowski (spr.) Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa- Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 1270/06 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa- Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 1270/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków zmian granic i powierzchni użytku gruntowego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: Starosta D. decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 7d pkt 1, art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) w związku z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.) oraz § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), odmówił ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego [...] granic i powierzchni użytku gruntowego "las" zawartych w operacie pomiarowym [...] w działkach o nr [...]- kontur nr [...], i działka nr [...] - kontur nr [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że przedmiotem wniosku było dokonanie zmian danych ewidencji gruntów i budynków dot. działek o nr: [...],[...], [...],[...],[...], [...],[...],[...] oraz [...] polegających na zamianie terenów różnych /Tr/ na las /Ls/. Podniesiono ponadto, że z danych zawartych w przedmiotowym operacie wynika, że w planie urządzenia lasu Nadleśnictwa D. zatwierdzonego decyzją Ministra Środowiska z dnia [...], nr [...], kontur numer [...]-las w działce numer [...] zawiera się w pododdziale "b", kontur numer [...]-las w działce numer [...] zawiera się w pododdziale "h", natomiast kontur numer [...] zawiera się w pododdziale "j". Wymienione pododdziały w planie urządzenia lasu wykazane są w gruntach nieleśnych i stanowią wrzosowiska zadrzewione, dla których brak jest jakichkolwiek wskazań gospodarczych. W związku z tym, że w wymienione kontury znajdują się w powierzchni gruntów nieleśnych planu urządzenia lasu, zdaniem organu, należało odmówić ich ujawnienia w ewidencji gruntów obrębu Głębokie, bowiem ustalenie granic i powierzchni użytku gruntowego "las" nastąpiłoby wbrew ustaleniom planu urządzenia lasu. W tym zakresie byłoby to sprzeczne z powołanymi w podstawie prawnej decyzji przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i ustawy o lasach. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek odwołania wniesionego przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S., decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 20 ust. 3a powołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 20 ust. 2 powołanej ustawy o lasach, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podkreślając, że najpierw musi zaistnieć plan urządzenia lasu, aby ustalenia w nim zawarte mogły być uwzględnione w ewidencji gruntów. Na powyższą decyzję, Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podważając trafność stanowiska organów i wskazując, że o przypisaniu danemu gruntowi statusu "lasu" w ewidencji gruntów i budynków decyduje okoliczność, czy stan faktyczny istniejący na gruncie umożliwia uznanie go za las z punktu widzenia definicji lasu zawartej w art. 3 ustawy o lasach, a nie to, czy grunt ten określany jest jako leśny w planie urządzenia lasu. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 1270/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. z dnia [...], uznając, że trafne jest stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, iż art. 20 ust. 2 powołanej ustawy o lasach, oznacza, że dla powszechnej ewidencji gruntów i budynków, przy ustalaniu zasięgu użytku gruntowego pod nazwą "las", wiążące znaczenie mają ustalenia planów urządzenia lasów dotyczące ich granic i powierzchni, w związku z czym nie jest możliwe uwzględnienie w powszechnej ewidencji gruntów i budynków granic i powierzchni lasu, które to nie wynikają z planu urządzenia danego lasu. Zatem, zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, nie jest możliwe przeprowadzenie zmian w zakresie ustalenia granic i powierzchni lasu, które byłyby niezgodne z obowiązującym planem urządzenia lasu. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną złożył Skarb Państwa - Minister Obrony Narodowej - Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S., wnosząc o: a) zmianę w całości zaskarżonego wyroku i orzeczenie o uchyleniu w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. Delegatura w K. z dnia [...], jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty D. z dnia [...], w sprawie odmowy ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego Głębokie granic i powierzchni użytku gruntowego "las" zawartych w operacie pomiarowym [...] w działce numer [...] - kontur [...] oraz w działce nr [...] - kontur [...] i [...]. ewentualnie o : b) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego, za obie instancje. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także naruszenie prawa materialnego tj. art. 20 ust. 3a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach i art. 174 pkt 1 ppsa, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż nie jest możliwe uwzględnienie w powszechnej ewidencji gruntów i budynków granic i powierzchni lasu, które to nie wynikają z planu urządzenia lasu. W przypadku nieuwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazanego wyżej zarzutu, skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego, to jest art. 20 ust. 2 i art. 174 pkt 1 ppsa ustawy o lasach, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem ustalenia planu urządzenia lasu są uwzględniane w ewidencji gruntów jedynie co do niektórych z informacji w niej ujawnianych, a mianowicie tylko co do granic oraz powierzchni i to jedynie w odniesieniu do lasu, a nie w odniesieniu do całego gruntu, na którym znajduje się ten las. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że kryterium decydującym o zakwalifikowaniu terenów porośniętych drzewami i krzewami do kategorii gruntów leśnych jest stan faktyczny istniejący na nieruchomości, a nie - jak wskazał Sąd pierwszej instancji - okoliczność, czy grunt ten określany jest jako leśny w planie urządzenia lasu. W związku z tym, jeżeli dany teren spełnia wymogi, o których mowa w ustawie o lasach, powinien być oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako Ls (las). Nieprawidłowe zatem oznaczenie gruntu leśnego jako Tr, zamiast Ls, powinno zostać skorygowane. Wskazano, że art. 20 ust. 3 a powołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie odsyła do konkretnego przepisu ustawy o lasach, lecz zawiera generalne odesłanie do "przepisów o lasach". Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną nie ulega wątpliwości, że przepisami tymi są przepisy ustawy o lasach. Z tego punktu widzenia, nie jest więc oczywiste i przesądzone, iż właściwym do zastosowania przepisem, który należy uwzględnić przy wprowadzaniu danych do ewidencji gruntów, jest przepis art. 20 ust. 2, a nie właśnie przepis art. 3 zawierający ustawową definicję lasu. Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S. zwrócił uwagę, że ustalenia planu urządzenia lasu uwzględniane są w ewidencji jedynie co do niektórych z informacji w niej ujawnianych, a mianowicie tylko co do granic oraz powierzchni i to jedynie w odniesieniu do lasu, a nie w odniesieniu do całego gruntu, na którym znajduje się ten las. Nie uwzględnia się natomiast ustaleń planu urządzenia lasu między innymi co do rodzaju użytków gruntowych (nie pokrytych lasem). W związku z tym, zdaniem skarżącego, ustalenie w planie urządzenia lasu, że dany grunt jest gruntem leśnym lub nieleśnym nie ma znaczenia dla zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie skarżącego, przepis art. 20 ust. 2 ustawy o lasach ma znaczenie jedynie w przypadku, gdy dany grunt jest gruntem leśnym w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach, a co za tym idzie jest gruntem leśnym w rozumieniu § 67 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i jako taki jest oznaczony w ewidencji jako "las" (Ls). Wówczas w ewidencji uwzględnia się dane dotyczące granic i powierzchni tegoż lasu zawarte w planie urządzenia lasu. Natomiast sam plan urządzenia lasu nie przesądza, do której z kategorii, określonych w § 67 powołanego rozporządzenia, użytków gruntowych należy zaliczyć dany grunt. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodziły. Tak więc, w tym wypadku postępowanie kasacyjne sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podniesionych przez skarżącego podstaw kasacyjnych. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989r, Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2005r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.) w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U 2005r. Nr 45 poz.435 ze zm.) . Należy zauważyć, że przepis art. 20 ust. 2 ustawy o lasach stanowiący o konieczności uwzględniania w ewidencji gruntów i budynków, ustaleń planów urządzenia lasu w zakresie granic i powierzchni lasów, stanowi regulację szczególną w stosunku do ogólnych zasad dotyczących sposobu uwzględniania i wprowadzania zmian w powszechnej ewidencji gruntów i budynków. Obowiązek stosowania przepisów ustawy o lasach wynika wprost z art. 20 ust. 3 a ustawy. Prawo geodezyjne i kartograficzne zgodnie z którym, ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Oznacza to, że obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków, podlega ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalania granic i powierzchni lasów. Zmiany te nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzania lasów, które stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Plan urządzania lasu zawiera bowiem, nie tylko opis, ale także zestawienie powierzchni lasów i gruntów do zalesienia ( art. 18 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy o lasach). Zatem plan urządzenia lasu sporządzony dla Nadleśnictwa D. zatwierdzony decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] jest jedynym dokumentem na podstawie którego mogą być aktualizowane dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 20 ust. 2 ustawy o lasach. Ustalenia planu urządzenia lasu, uwzględniane w ewidencji gruntów i budynków, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, dotyczą granic i powierzchni lasu. Lasem zaś zgodnie z art. 3 ustawy o lasach jest grunt, o zwartej powierzchni co najmniej 0,10ha pokryty roślinnością leśną drzewami i krzewami oraz runem leśnym lub częściowo jej pozbawiony. Lasem zatem w rozumieniu cytowanego przepisu jest także grunt pozbawiony drzew i krzewów oraz runa leśnego. Grunt taki stanowi las, o ile zostanie objęty planem urządzenia lasu i na tej podstawie został oznaczony symbolem "Ls" w ewidencji gruntów i budynków. Będąca przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie działka gruntu w planie urządzenia lasu figuruje jako grunty nieleśne "tereny różne". Zatem rozszerzenie granic użytku "las" o ten grunt nie da się pogodzić z planem urządzenia lasu. Mając na uwadze powyższe skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.