II SA/Ol 571/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Asesor WSA Asesor WSA Protokolant Marzenna Glabas (spr.) Beata Jezielska Irena Szczepkowska Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2006 r. sprawy ze skargi W. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku W dniu "[...]"2005r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr "[...]" w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla G. w O. (Dz.Urz. Województwa "[...]" z dnia "[...]" Nr "[...]" poz. "[...]"). Skargę na powyższą uchwałę wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie W. K. reprezentowany przez adw. A. K., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części odnoszącej się do nieruchomości, której jest współwłaścicielem, oznaczonej jako działka nr "[...]", położonej w obrębie "[...]" w G. Skarżący zarzucił, iż zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które zostało skierowane do Prezydenta Miasta nie przyniosło rezultatu. Organ ten uznał wezwanie za bezpodstawne, uznając, że przy opracowywaniu planu miały zastosowanie wyłącznie przepisy obecnie obowiązującej ustawy planistycznej. W ocenie strony skarżącej jest to pogląd błędny. Bowiem do prac nad nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla osiedla G. w O. przystąpiono w styczniu 2003r., a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie prace nad nowym planem zakończono już w czasie, gdy obowiązywała nowa ustawa, to jednak stosownie do przejściowego przepisu art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało stosować przepisy poprzednio obowiązujące. Te poprzednio obowiązujące przepisy przewidywały obowiązek powiadomienia właścicieli o terminie wyłożenia projektu planu. Tego obowiązku w tej sprawie nie dopełniono, przez co został naruszony interes prawny skarżącego, polegający na tym, iż uchwalone zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego osiedla G. w O. w istotny sposób ograniczają jego uprawnienia właścicielskie jak i w znacznym stopniu zmniejszają wartość nieruchomości, której współwłaścicielem jest skarżący oraz uniemożliwiają rozpoczęcie na tej nieruchomości działalności w zakresie budownictwa wielorodzinnego, dla którego to celu skarżący nabył w przeszłości tę nieruchomość. Strona podniosła, iż ustalenia nowego planu zagospodarowania w sposób istotny zmieniły dotychczasowe przeznaczenie powyższej nieruchomości. Wskazała, iż w nowym aktualnie obowiązującym planie miejscowym przedmiotowa działka przeznaczona została pod budownictwo jednorodzinne, podczas gdy poprzednio dopuszczano tam zabudowę wielorodzinną, a tym samym zmniejszono intensywność zabudowy. Ponadto na działce zaplanowany został węzeł komunikacyjny, w związku z czym przeznaczenie tego terenu na budownictwo jednorodzinne jest niewłaściwe. Trudno bowiem przyjąć, aby znalazł się inwestor chcący budować domy jednorodzinne bezpośrednio w sąsiedztwie skrzyżowania, gdzie immisje związane z ruchem pojazdów są największe. Poprzedni zapis planu, dopuszczający lokalizację usług przy planowanym węźle komunikacyjnym był zdecydowanie korzystniejszy. Nowy aktualnie obowiązujący plan nie został zdaniem skarżącego sporządzony w sposób racjonalny. Skarżący podniósł, iż został w niedopuszczalny sposób pozbawiony możliwości zgłoszenia uwag i zastrzeżeń w trakcie przeprowadzania projektowanych zmian. Niewątpliwie, przed dokonaniem istotnej zmiany planu powinien być zawiadomiony na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu, gdyż ustalenia nowego planu istotnie naruszyły jego interes prawny. Skarżący zauważył również, iż zmiana przeznaczenia terenu dotyczy tylko jego działki, natomiast tereny okoliczne nie zmieniły przeznaczenia. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi, podnosząc, iż zarzut naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów jest bezpodstawny. Pełnomocnik strony wskazał, iż uchwała o przystąpieniu do sporządzania przedmiotowego planu podjęta została pod rządem ustawy z dnia 7 lipca 1994r. i dlatego według skarżącego należało w całym postępowaniu w sprawie sporządzania tego planu stosować przepisy tej ustawy. Jednakże zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. nie został spełniony drugi warunek stosowania starej ustawy, a mianowicie nie zawiadamiano pod rządem starej ustawy o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu. Projekt planu został po raz pierwszy wyłożony do publicznego wglądu w dniu 14 lutego 2005r., czyli już po wejściu w życie nowej ustawy, przez ogłoszenie w prasie lokalnej i na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta. Nie było więc podstaw do stosowania w toku postępowania, dotyczącego aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 18 ust. 5 powołanej wyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994r., a zatem nie może być mowy o naruszeniu tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd kontroluje legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną uchwałę w powyższym zakresie może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.) Zaskarżonej uchwale nie można przypisać tego rodzaju naruszeń prawa, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Na wstępie zasadnym jest wskazać, iż stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 5, nie obowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 1999r. Nr 15 poz.139 ze zm), wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. in. zawiadamiał na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu: a) właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu; b) właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata, o której mowa w art. 36 ust. 3; c) osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia. Wskazana procedura przestała obowiązywać w momencie wejścia w życie obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U Nr 80 poz. 717 ze zm). Ustawa ta zmieniła tryb zawiadamiania właścicieli nieruchomości o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Mianowicie zgodnie z art. 17 ust. 10 wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. W niniejszej sprawie spór sprowadza się do wykładni przepisów przejściowych. W ocenie skarżącego z treści art. 85 ust.2 nowej ustawy wynika, że przy uchwalaniu przedmiotowego planu. powinny mieć zastosowanie dotychczasowe przepisy. Natomiast zdaniem organu przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla G. obowiązywała go procedura przewidziana w nowej ustawie. W celu wyjaśnienia tej kwestii należy dokonać wykładni art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U Nr 80 poz. 717 ze zm.) Zgodnie z art. 85 ust. 1 do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W myśl ustępu 2 tego artykułu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż organ administracji publicznej jest zobowiązany w toku całego postępowania związanego z uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stosować przepisy obowiązujące w momencie wszczęcia procedury uchwalania planu, tylko w jednym przypadku. Mianowicie, gdy pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu. Zastosowanie przez ustawodawcę koniunkcji poprzez użycie spójnika "oraz" wyklucza wątpliwości interpretacyjne tego przepisu. W przedmiotowej sprawie Rada Miasta w dniu "[...]"2003r. podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla G. w O. Obowiązywała wówczas ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. W związku z tym warunek zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu, pozwalający na kontynuację procedury sporządzania i uchwalenia tego planu w trybie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r., należałoby uznać za spełniony, jeżeli w terminie do dnia 11 lipca 2003 r.(dzień wejścia w życie nowej ustawy) zostałyby zrealizowane dyspozycje określone w art. 18 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. Oznacza to, że przed wyżej wskazanym terminem wójt (burmistrz, prezydent miasta) powinien zawiadomić na piśmie o terminie wyłożenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu; właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 3 oraz osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, a następnie, po uzyskaniu zwrotnych poświadczeń odbioru zawiadomień, ogłosić o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (tak T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004r.). W niniejszej sprawie jednak projekt planu został po raz pierwszy wyłożony do publicznego wglądu w dniu 14 lutego 2005r. poprzez ogłoszenie w prasie lokalnej i na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta, czyli już po wejściu w życie nowej ustawy. Prawidłowo zatem zastosowano procedurę uregulowaną w ustawie z 2003r. Odnosząc się ponadto do zakwestionowanej przez skarżącego racjonalności nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedla G., to wskazać należy, iż do domeny gminy należy kształtowanie zagospodarowania przestrzennego na jej terytorium. Jest ona jedynie zobowiązana w tym zakresie przestrzegać stosownych procedur, w tym rozpatrzeć zgłoszone we właściwym terminie wnioski oraz uwagi osób fizycznych i prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. W związku z powyższym, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej uchwały z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.