II SA/Kr 1276/04

Sygn. akt II SA/ Kr 1276/ 04 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak ( spr. ) WSA Robert Sawuła ( del. ) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lipca 2003 r. , nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budowy przez K. K. budynku inwentarsko-gospodarczego zrealizowanego na działce nr [...] w W. Na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu [...].2003 r. ustalono, iż wzdłuż ogrodzenia przy drodze dojazdowej do Nadleśnictwa znajduje się budynek inwentarski, konstrukcji mieszanej zlokalizowany w odległości: dłuższa ściana budynku -1,10 m od ogrodzenia z dz. nr [...], a krótsza ściana budynku - 1,70 m od ogrodzenia z dz. nr [...]. Budynek posiada wymiary: 9 m x 32,8 m, co daje łączną powierzchnię 295,2 m 2. Ustalono, iż inwestor nie posiada wymaganej prawem decyzji pozwolenia na budowę w/w obiektu, a roboty budowlane związane z jego budową rozpoczął w miesiącu [...].2003 r. Zdaniem K. K. przedmiotowa inwestycja jest obiektem gospodarczym, związanym z produkcją rolną, nie wymagającym pozwolenia na budowę. Inwestor podał, że dokonał zgłoszenia w/w zamierzeń budowlanych występując o wzizt, ale nie otrzymał odpowiedzi w terminie 3 miesięcy i na zasadzie art. 30 pkt 5 prawa budowlanego uznał to za zgodę na realizację budowy. Decyzją PINB z dnia [...].2004 r. znak: [...] na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nakazano inwestorowi – K. K. wykonać rozbiórką w/w budynku inwentarsko-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] w W. W uzasadnieniu podano, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego do dnia 31.12.2003 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. (wg którego działka znajduje się na terenie oznaczonym K.9.ZN -zieleń izolacyjna między terenami o rożnym sposobie użytkowania) oraz wskazano, iż lokalizacja w/w obiektu narusza przepisy techniczno – budowlane zawarte w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w zakresie odległości od granic. Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...].2004 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę w/w budynku gospodarczego. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 48 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane kwalifikujące przedmiotowy obiekt budowlany do rozbiórki. Od w/w decyzji odwołał się K. K. wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący zarzucił, że Wójt Gminy odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej inwestycji powołując się na nieaktualny plan zagospodarowania przestrzennego. Podnosi, że obiekt powstał nie z jego złej woli, tylko z nieuzasadnionego postępowania organów administracyjnych. Odwołujący wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy W. do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy decyzją z dnia 2.07.2004 r., znak: [...] uchylił w części dotyczącej podstawy prawnej decyzję organu I instancji, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].2004 r. W ocenie organu odwoławczego - postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, a wydana przez PINB decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Jednakże organ odwoławczy ze względu na zmianę z dniem [...].2004r. przepisów ustawy Prawo budowlane oraz fakt błędnego powołania w podstawie prawnej art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zreformował skarżoną decyzję powołując właściwą podstawę prawną, tj. art. 48 ust. 1 w/w ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, iż Gmina W. nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor – K. K. nie posiadał w dniu wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, ostatecznej decyzji wzizt dla zrealizowanej inwestycji. Zatem budowa przedmiotowego budynku inwentarsko-gospodarczego nie wypełnia przesłanki określonej w art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, co uniemożliwia proces legalizacji spornego obiektu budowlanego. Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym po 31.05.2004 r., mającym zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2004 r. Nr 93 poz. 888) podstawą prawną do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia, jest ustalenie, iż budowa ta jest niezgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania terenu lub ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji WZiZT, bądź narusza przepisy techniczno-budowlane w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego dokonał jedynie zmiany przepisów ustawy Prawo budowlane uznając iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 48 ust. 1 w/w ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołującego organ wskazał, iż nie dotyczą one przedmiotowego postępowania, a zatem nie mogły zostać rozpatrzone przez organ II instancji w postępowaniu odwoławczym. W/w decyzja organu II instancji jest przedmiotem skargi K. K. z dnia [...].2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący uważa, że decyzja ta została wydana bezprawnie. Opisuje swoją sytuację życiową, opieszałość organów administracyjnych działających w sprawie, zwłaszcza wójta Gminy W. Podaje, że dla zabezpieczania żywego inwentarza wybudował budynek tymczasowy, o konstrukcji nietrwałej, niezwiązanej na trwałe z gruntem. Wskazał, że organy administracyjne pominęły w/w okoliczność rozpoznając przedmiotową sprawę. W ocenie skarżącego pozbawiono go możliwości dalszego gospodarowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga jest niezasadna. Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego prowadzące przedmiotowe postępowanie nie naruszyły zasad postępowania wynikających z art. 7 i 77 k.p.a., w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy oraz dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Ze względu na zmianę z dniem 31.05.2004 r. przepisów ustawy Prawo budowlane, organ II instancji w toku postępowania odwoławczego dokonał prawidłowej subsumcji przepisów prawa, wydając orzeczenie reformatoryjne w części dotyczącej podstawy prawnej. Postępowanie odwoławcze, co wynika z brzmienia przepisu art. 138 k.p.a., powinno polegać na ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa i to pod względem legalności, jak i celowości (wyrok NSA z 24.06.1998 r. ONSA z 1999 r. Nr 3, poz. 85). W obowiązującym przepisie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nałożony jest obowiązek nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jednakże przepis ten można zastosować dopiero wówczas, gdy w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej, o których mowa w ust. 2 i 3 nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Art. 48 ust. 2 stanowi: 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Dokonując sądowej kontroli postępowania administracyjnego stwierdzono, że prawidłowo zostało ustalone przez organy administracyjne, iż został wybudowany budynek bez pozwolenia na budowę, nadto inwestor nie posiadał ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w chwili orzekania przez organy obu instancji na terenie w/w gminy brak było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie zatem wskazano, że w niniejszej sprawie brak było przesłanek do uruchomienia procesu legalizacyjnego w/w obiekt na podstawie art. 48 ust. 2 Prawo budowlanego. Podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczą w przeważającej mierze postępowania w przedmiocie legalności trybu wydania/odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie mogą być rozpoznane w przedmiotowym postępowaniu. Sąd wskazuje przy tym , iż o konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa, a nie uznanie organu budowlanego i to niezależnie od subiektywnego przekonania skarżącego o nieracjonalności decyzji rozbiórkowej i powodów wybudowania obiektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1270) Sąd skargę oddalił.