II SA/Wa 666/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt II SA 1690-1692/03 postanawia - odrzucić skargę - W skardze z dnia [...] grudnia 2005 r. uzupełnionej następnie pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz pismem z dnia [...] stycznia 2006 r. W. G. zażądał wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA 1690-1692/03 zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2003 r. 1) uchylającym decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2002 r. nr [...], postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2002 r., postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2002 r., 2) oddalającym skargę na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] oraz 3) oddalającym skargę na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...]. Jako przesłanki wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym skarżący wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt P 18/04 orzekający, iż art. 160 § 5 Kpa w zakresie, w jakim przewiduje trzydziestodniowy termin do wniesienia powództwa do sądu powszechnego, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, a także okoliczności, że w sprawie sygn. akt II SA 1690-1692/03 nie posiadał zdolności sądowej, nie był należycie reprezentowany oraz iż w skutek naruszenia przepisów prawa pozbawiono go możliwości działania. W związku z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 666/06 przyznającym W. G. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 12 lutego 2007 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do wskazania i uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających dopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem NSA z dnia 19 listopada 2003 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik wskazał on, iż z uwagi na formę i treść pism W. G. składanych do Sądu, jego zdaniem, skarżący nie był w stanie precyzyjnie i jasno wyrażać swoich twierdzeń, ponadto brak posiadania fachowego pełnomocnika spowodował, iż skarżący był pozbawiony skutecznej możności obrony swoich praw, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania określoną w art. 271 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w świetle art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późń. zm.) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 271 powołanej ustawy można zażądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła się domagać wyłączenia lub 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana, lub jeżeli na wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Stosownie do art. 272 § 1 cyt. ustawy wznowienia postępowania można żądać również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W świetle art. 273 § 1 tej ustawy można żądać wznowienia na tej podstawie, że: - orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, - orzeczenie uzyskane zostało za pomocą przestępstwa. Przepis art. 273 § 2 dopuszcza żądanie wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, natomiast art. 273 § 3 przewiduje możliwość wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Przepis art. 280 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi statuuje obowiązek zbadania przez sąd na posiedzeniu niejawnym kwestii terminowego wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz oparcia jej na jednej z przedstawionych wyżej podstaw wznowienia. W przypadku uchybienia jednemu z tych wymagań sąd skargę odrzuca, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę. Samo sformułowanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania nie oznacza, że skarga opiera się na takiej samej podstawie. W związku z tym sąd może na posiedzeniu niejawnym zbadać, czy twierdzenia skargi określane jako "podstawa wznowienia" w rzeczywistości stanowią taką podstawę (zob. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2005 r. sygn. akt GSK 1242/2004). Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, wówczas taka skarga – jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia – podlega odrzuceniu. Mimo, że W. G. w skardze z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz w pismach uzupełniających powołał okoliczności, które jak twierdzi uzasadniają wznowienie postępowania, to jednak zdaniem Sądu przedmiotowa skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Odnosząc się do powołanej przez skarżącego przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej w art. 272 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzić należy, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie 19 listopada 2003 r. sygn. akt II SA 1690-1692/03 nie został wydany na podstawie aktu normatywnego, do którego odnosi się wskazywany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt P 18/04. W tej sytuacji oczywistym jest, że wspomniany wyrok nie może być podstawą wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Również wskazanie przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 3 marca 2007 r. jako podstawy wznowienia brak posiadania przez skarżącego fachowego pełnomocnika, co efekcie doprowadziło do braku możliwości obrony swoich praw przez skarżącego, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Reasumując, w świetle wymienionych przez skarżącego oraz jego pełnomocnika okoliczności uzasadniających ich zdaniem wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym stwierdzić należy, iż powołanie przepisów art. 271-273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i sformułowanie podstaw wznowieniowych nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, bowiem nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści skargi oraz późniejszych pism uzupełniających. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 160 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.