I SA/Sz 721/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości na 2006r. 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] nr [...] , 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. R. S. w dniu [...] złożyła Wójtowi Gminy K. informację w sprawie podatku od nieruchomości. W informacji tej wskazała jako przedmiot opodatkowania budowlę o wartości [...] zł. W konsekwencji powyższego, wszczęte zostały czynności sprawdzające w celu ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności ze złożonym wykazem nieruchomości IN -1. Organ pierwszej instancji w dniu[...] . wydał postanowienie, na mocy którego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2006 za pawilon handlowy, wskazując w uzasadnieniu postanowienia, iż pawilon handlowy, w którym R. S. prowadzi działalność gospodarczą, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie spełnia wymogów definicji budynku lub budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Strona w dniu [...] złożyła "odwołanie" od postanowienia Wójta Gminy K. wskazując, iż do dnia wydania zaskarżonego postanowienia uiszczała od tego pawilonu podatek od nieruchomości; podniosła także, iż w sąsiedniej gminie T. uiszcza naliczany podatek od nieruchomości od obiektów handlowych, postawionych na okres 120 dni. Skarżąca wskazała, iż skoro w Gminie K. i Gminie T. dotychczas pobierany był podatek od nieruchomości, to w jej ocenie, taka praktyka powinna być stosowana nadal. Organ pierwszej instancji nie znalazł podstawy do zmiany postanowienia z dnia [...] i przekazał akta Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K., celem rozpatrzenia odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, iż organ pierwszej instancji słusznie zastosował art. 165a § 1 ordynacji podatkowej, albowiem postępowanie w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości nie może być wszczęte. Organ odwoławczy wskazał, iż obiekt zgłoszony przez R. S. do opodatkowania nie jest nieruchomością ani obiektem budowlanym w rozumieniu prawa podatkowego, a w szczególności ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, a co za tym idzie nie można wymierzyć od niego podatku od nieruchomości. Organ drugiej instancji uznał, iż obiekt zgłoszony przez Skarżącą jest tymczasowym obiektem budowlanym, co wynika także z zaświadczenia Starosty K., w którego treści wyraźnie podano, iż żywotność obiektu wynosi 120 dni. Zgodnie z uzasadnieniem, obiekt, w którym Skarżąca prowadzi w D. działalność gospodarczą, nie jest obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a więc nie jest ani budynkiem ani budowlą, o których mowa w art. 1 a pkt 1) i 2) ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych, a w konsekwencji, nie może być przedmiotem podatku od nieruchomości. R. S. w skardze nie wskazała, jakie - jej zdaniem - przepisy prawa zostały naruszone przez organ odwoławczy, ograniczyła się jedynie do powtórzenia argumentacji zawartej w "odwołaniu" od postanowienia Wójta Gminy K. Skarżąca podjęła w skardze próbę wykazania, iż także pawilon handlowy, w którym prowadzi ona działalność gospodarczą, jest obiektem budowlanym, a więc podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skarżąca powołała się na treść pisma Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z dnia 18 marca 20003 r. (nr LK-681-LP/03/AP) w sprawie opłaty targowej, wskazując, iż jeśli tymczasowy obiekt budowlany jest budynkiem lub budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Przy niespornych okolicznościach stanu faktycznego sprawy, zaistniały między stronami spór sprowadza się w zasadzie do ustalenia, czy ocena organu podatkowego, co do braku przesłanek opodatkowania pawilonu handlowego w świetle art. 1a pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) jest uzasadniona. Od początku 2003 roku zasadnicze znaczenie przy określaniu zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych ma ich właściwe zakwalifikowanie do kategorii budynków lub budowli. W art. 1a pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zawarta jest nowa definicja budynku Jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Budowlą zaś, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Co istotne z definicji zawartej w ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, wynika, że każdy obiekt budowlany (z wyjątkiem obiektów małej architektury) niebędący budynkiem, jest budowlą. Nie odpowiadają wymaganiom wynikającym z ustawowej definicji budynku niezwiązane trwale z gruntem tymczasowe obiekty budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Budynki niezwiązane trwale z gruntem w sensie fizycznym (fundamenty) i wzniesione do przemijającego użytku nie odpowiadają definicji budynku z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Będą budowlą w rozumieniu ustawy o podatku od nieruchomości, ile stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Biorąc pod uwagę powyższą definicję budowli można stwierdzić, że tryb postępowania przy określeniu zasad opodatkowania danego obiektu powinien więc być następujący: 1) na samym wstępie należy stwierdzić czy dany obiekt jest obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury; 2) następnie należy ustalić czy obiekt budowlany ma cechy budynku - jeżeli tak to opodatkować go jako budynek; 3) jeżeli dany obiekt budowlany nie spełnia wszystkich wymogów z definicji budynku (np. nie ma fundamentów) należy uznać go za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Definicja budowli zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych bazuje na pojęciu obiektu budowlanego w rozumieniu Prawa budowlanego. W związku z tym wszystkie problemy dotyczące rozumienia pojęcia budowla należy rozstrzygać na podstawie tego aktu. Definicja z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest przykładowym jedynie wyliczeniem obiektów budowlanych, które należy uznać za budowlę. Nie jest to wyliczenie zamknięte, przez co pojawia się, na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, dalsza potrzeba klasyfikowania danego obiektu. Zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości wymagają zakwalifikowania obiektu jako budynku lub budowli. Jeśli zatem mamy do czynienia z obiektem budowlanym w rozumienia przepisów Prawa budowlanego, a nie jest to budynek w rozumieniu art. 1a pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (brak trwałego związku z gruntem i fundamentów), to na podstawie definicji budowli z art. 1a pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. jest budowlą. Każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa o podatku od nieruchomości nie posługuje się pojęciem tymczasowego obiektu budowlanego, nie przejmuje tego rozróżnienia i nie odsyła do ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych nie wszystkie budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sam fakt stwierdzenia, że dany obiekt budowlany jest budowlą nie przesądza jeszcze o tym, że powinien on być opodatkowany. Budowle podlegają opodatkowaniu tylko wówczas, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uznając za tym, że podstawą odmowy wszczęcia postępowania w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie mogło być uznanie organów co do braku podstaw do objęcia opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości obiektów tymczasowych wobec ich odrębnego zdefiniowania w art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni dokonaną wykładnię we wskazanym kierunki a ponadto rozważy czy spełnione są pozostałe przesłanki opodatkowania tj. osobę podatnika i związek z działalnością gospodarczą. Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżących orzeczono po myśli art. 200 wymienionej wyżej ustawy