I SA/Lu 667/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie Sędzia WSA Halina Chitrosz,, Asesor WSA Jerzy Drwal (spr.), Protokolant Stażysta Magda Gryzek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa – kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 4.302,00 (cztery tysiące trzysta dwa złote) tytułem wpisu od którego skarżąca była zwolniona. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z.o.o. z siedzibą w R.F. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] czerwca 2006r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2006 r. Spółka wykazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, o powierzchni użytkowej 2000 m2 - według stawki 0,65 zł za 1 m - oraz grunty pozostałe o pow. 451515 m2 , budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 250 m2 - według stawki 17,98 zł za 1 m2 – jak też budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 340,000 zł oraz stawkę podatku w wysokości 2%. Wykazana przez Spółkę wysokość obliczonego i zadeklarowanego podatku w kwocie 12.595,00 z została zakwestionowana przez organ podatkowy pierwszej instancji, który w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. określił jego wysokość w kwocie 430.164,00 zł argumentując, iż Spółka jest właścicielem budynków i urządzeń oraz wieczystym użytkownikiem gruntów o powierzchni 2,4998 ha (działek [...], [...] i [...]) , nabytych aktem notarialnym z dnia 28 maja 2002 r. , wieczystym użytkownikiem działek o numerach [...], [...] i [...] o łącznym obszarze 42,8533 ha, położonych w R.F. oraz właścicielem budynków, budowli i urządzeń znajdujących się na tych działkach. Grunty o pow. 2,4998 ha sklasyfikowane zostały jako "Ba", natomiast grunty o powierzchni 42,8533 ha jako użytki kopalniane ( 42.6265 ha) i grunty orne ( 0,2268 ha ) . Powierzchnia użytkowa budynków należących do Spółki wynosi 7.418 m2. Organ podatkowy I instancji biorąc pod uwagę zapis art. 2 ust. 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz treść art. 1 a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz analizując zakres działalności Spółki wyszczególnionej w Krajowym Rejestrze Sądowym uznał, że Spółka jest przedsiębiorcą. Ustalił jednocześnie, że nie prowadzi ona działalności rolniczej lub leśnej. Na tej podstawie organ I instancji zastosował do gruntów i budynków najwyższe stawki w podatku od nieruchomości . Biorąc ponadto pod uwagę ustaloną przez rzeczoznawcę wartość budowli w wysokości 98783,00 zł określił zobowiązanie Spółki w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 430.164,00zł W odwołaniu od tej decyzji Spółka podniosła, że rozstrzygnięcie organu podatkowego jest ewidentnym działaniem na jej szkodę, bowiem organ I instancji bezpodstawnie oraz niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, a pierwszą , podstawową nieprawidłowością rzucającą się w oczy, jest wysokość naliczonego podatku od nieruchomości w kwocie 430.164,00 zł , która to wartość jest nieproporcjonalna w stosunku do wartości majątku , bowiem w przypadku nie płacenia podatku gmina przejmie za długi obiekt będący przedmiotem opodatkowania w ciągu do 1,5 roku do 3 lat. Spółka zakwestionowała także wyliczenie zobowiązania podatkowego z zastosowaniem najwyższych stawek podatkowych . W jej ocenie, było to działanie niezgodne z zapisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w szczególności z art. 1a ust. 1 pkt 3. Zarzuciła także organowi pierwszej instancji, iż klasyfikacja "Ba" (tereny przemysłowe) odbiega daleko od rzeczywistego obrazu nieruchomości, gdyż jest to teren silnie zdegradowany ze śladami i resztkami po 80-letnim istnieniu zakładu przemysłowego (cementowni) . Wskazała, że organ nie uwzględnił faktu, iż dwa obiekty grożą katastrofą budowlaną i złożone zostały wnioski o udzielenie zgody na ich rozbiórkę . Spółka zarzuciła dalej, że część jej placu jest wykorzystywana przez okolicznych mieszkańców, sąsiadujących z działką nr [...] od strony północnej , do swoich celów w tym na parking w sąsiedztwie biurowca pobliskiej Cementowni. W konkluzji odwołania wniosła o wydanie decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości zgodnie z wniesioną w dniu 13 stycznia 2006 r. deklaracją podatkową. Odnosząc się do sformułowanych zarzutów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz przepisy prawa miejscowego zawarte w Uchwale Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących w 2006 r .na terenie miasta R.F. W ocenie Kolegium, bezspornym jest fakt, że Spółka jest wieczystym użytkownikiem gruntów o powierzchni 45,3531 ha sklasyfikowanych jako "Ba" ( tereny przemysłowe) i "K" ( użytki kopalniane), w tym 0.2268 grunty orne, gdyż takie dane wynikają z wypisu rejestru gruntów. Zdaniem Kolegium, przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi jednoznacznie, że wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi, gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że grunty te nie są lub nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a to oznacza to, iż wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy i podlegające podatkowi od nieruchomości, są w obecnym stanie prawnym związane z działalnością gospodarczą. Nie jest przy tym wymagane faktyczne zajęcie tych gruntów i wykorzystywanie ich na prowadzenie działalności gospodarczej, bowiem wystarczającym i jedynym warunkiem jest ich posiadanie. Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady, a decydujące znaczenie – w ocenie organu odwoławczego – ma okoliczność, iż podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, przy czym nie jest ważne jak intensywne jest wykorzystywanie tych nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka mimo chwilowego jej niewykorzystywania z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Rozważając zarzut, że część gruntów nie jest wykorzystywana przez Spółkę ze względów technicznych, Kolegium wyjaśniło, że względy techniczne, to takie, które są związane z danym przedmiotem opodatkowania i stanowiące obiektywne okoliczności natury technicznej, uniemożliwiające wykorzystywanie gruntów do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot. Oznacza to, że wyłączenie gruntów z opodatkowania może mieć miejsce tylko w niektórych przypadkach np. w sytuacji chemicznego, radioaktywnego lub bakteriologicznego skażenia gruntu, które uniemożliwi jego użytkowanie. Co więcej brak możliwości korzystania z przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych powinno zostać potwierdzone przez właściwy organ administracji. Zdaniem Kolegium, powyższe stanowisko wynika z orzecznictwie NSA, jak również z pisma Ministerstwa Finansów z dnia [...]marca 2003 r. Nr [...] oraz pisma z dnia 21 sierpnia 2003 r. W ocenie organu odwoławczego, w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających podnoszoną przez Spółkę okoliczność braku możliwości korzystania z gruntów ze względów technicznych, zatem zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, grunty o powierzchni 453531 m2, sklasyfikowane w ewidencji gruntów pod symbolem "Ba" ( tereny zabudowy przemysłowej), "K" (użytki kopalniane) i grunty orne podlegają w całości opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle akt sprawy, Spółka na swoim terenie posiada budynki objęte gminną ewidencją zabytków. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podatkowy I instancji prawidłowo uznał, iż przesłanki określone w tym przepisie nie zostały przez Spółkę spełnione, gdyż żaden budynek nie posiada indywidualnego wpisu do rejestru zabytków. Organ odwoławczy wskazał także, iż zły stan techniczny budynków, należących do Spółki, nie stanowi podstawy do wyłączenia ich z opodatkowania. Względy techniczne występują wówczas, gdy budynki trwale nie są lub nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Wyłączenie zatem budynku z opodatkowania ze względów technicznych może mieć miejsce w przypadku wydania decyzji o opróżnieniu bądź wyłączeniu z użytkowania w całości lub w części budynku ze względu na jego zły stan techniczny. W ocenie Kolegium, organem uprawnionym do wydania takiej decyzji jest, na podstawie art. 68 ustawy - Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego. Sam natomiast fakt, że posiadany przez przedsiębiorcę budynek wymaga kapitalnego remontu, modernizacji i w związku z tym nie jest okresowo użytkowany, nie ma wpływu na wymiar podatku od nieruchomości. Brak możliwości wykorzystywania przedmiotów opodatkowania ze względów technicznych, powinien być potwierdzony przez właściwy organ administracji budowlanej. W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia właściwy organ może zakazać użytkowania budynku do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących, iż przedmiotowe budynki nie mogą być wykorzystywane do działalności ze względów technicznych. Kolegium podzieliło stanowisko prezentowane w decyzji w pierwszej instancji, iż najwyższą stawką powinny być opodatkowane budynki o powierzchni 7.418 m2. Zwróciło ponadto uwagę ,iż rzeczoznawca majątkowy określił, że wartość budowli nabytych przez Spółkę od Cementowni "[...]" SA . Wartość tych budowli wynosi 63.783,00 zł. Z kolei wartość budowli nabytej aktem notarialnym z dnia 28 maja 2002 r. wynosi 35.000,00 zł. Stąd też wskazana przez Spółkę wartość posiadanych przez nią budowli nie mogła stanowić właściwej podstawy opodatkowania. Podstawą wymiaru podatku od nieruchomości, w ocenie Kolegium, są dane w zakresie przedmiotowym jak i podmiotowym zawarte w ewidencji gruntów i budynków, o czym wyraźnie stanowi art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na konieczność ustalania charakteru gruntu, na podstawie danych wynikających z ewidencji, wskazuje też bezpośrednio art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z tym, organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym i nie może ich zmienić . To podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji powinien wszcząć procedurę ich zmiany (korekty) w trybie określonym wyżej powołaną ustawą. Odnosząc się do zarzutu opodatkowania placu będącego w posiadaniu Spółki, a wykorzystywanego przez okolicznych mieszkańców do swoich celów gospodarczych oraz na parking w sąsiedztwie biurowca Cementowni Kolegium stwierdziło, iż okoliczności te nie mają wpływu na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Kończąc swoje rozważania Kolegium wskazało, iż w dniu 24 lipca 2006 r. Spółka nie posiadała jeszcze decyzji zezwalającej jej na rozbiórkę obiektów budowlanych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka nie formułując wniosków co do rozstrzygnięcia zarzuciła, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i stanem faktycznym. Jej zdaniem, to złożona deklaracja podatkowa stanowiła podstawę naliczenia podatku. Podniosła przy tym, że wobec braku kopaliny, braku pozwolenia na jej wydobycie oraz faktu, iż wyeksploatowana kopalnia jest terenem zdegradowanym przemysłowo, takiego gruntu nie można uznawać za związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej i zarzuciła, że urząd nie stwierdził, "czy stan obiektów umożliwia prowadzenie takiej działalności i czy jest ona możliwa, w korelacji z przepisami prawa". Do skargi Spółka dołączyła postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2006 r. o uzgodnieniu rozbiórki budynku dawnego magazynu i pakowni (bez silosów) na działce Nr [...] i dawnej hali pieców obrotowych z działem węglowym na działce Nr [...] oraz decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2006 r. pozwalającą na rozbiórkę zsypu węglowego wraz z pochylnią na działce Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzielając zarzutów tam przedstawionych wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem - na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz .U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego. Realizacji tej zasady służą przepisy rozdziału 11 zatytułowanego "Dowody"" w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, w tym między innymi art. 187 § 1 nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że orzekające organy podatkowe nie wywiązały się z dyrektyw postępowania, wynikających ze wskazanych przepisów. Nie wyczerpano bowiem wszystkich możliwości dowodowych zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu technicznego budynków i budowli, a także sposobu wykorzystania przez skarżącą gruntów ornych, które to ustalenia są niezbędne do dokonania właściwej kwalifikacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) . Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z kolei działalność gospodarcza zdefiniowana została w ust.1 pkt 4 w/w ustawy jako działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Jest to zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z powyższego wynika zatem , że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od tej zasady istnieje jednak odstępstwo. W przypadku, gdy przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, nie może on być także traktowany jako związany z działalnością gospodarczą. Pojęcie "względów technicznych" nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, należy zatem przyjąć rozumienie wynikające z języka potocznego i pomocniczo z przepisów prawa budowlanego. Jeżeli stan techniczny budynku jest katastrofalny i grozi zawaleniem, można uznać, iż nie może być tam prowadzona działalność gospodarcza. Zdaniem Sądu, nieusprawiedliwiony jest podnoszony przez organy podatkowe argument , iż wyłączenie budynku z opodatkowania ze względów technicznych może mieć miejsce jedynie w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu bądź wyłączeniu z użytkowania w całości lub w części budynku ze względu na jego zły stan. Twierdzenie, iż tylko decyzja organów nadzoru budowlanego jest podstawą do wykazania, że w budynku nie może być prowadzona działalność gospodarcza nie ma żadnego uzasadnienia, bowiem wymogu takiego nie przewiduje art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ani inny przepis tej ustawy. Jeżeli organ podatkowy kwestionuje poprawność złożonej przez podatnika deklaracji, to w postępowaniu podatkowym może ustalić, czy "względy techniczne" w sprawie faktycznie występują (por. L. Etel, S. Presnarowicz: Podatki i opłaty samorządowe, Dom Wydawniczy ABC 2003, str. 26-27). Dla ustalenia tych okoliczności organ podatkowy może posłużyć się przepisami prawa budowlanego lub też wykorzystać przewidziane w Ordynacji podatkowej środki dowodowe, np. opinię wydaną przez biegłego uprawnionego do oceny stanu technicznego budynków i budowli (rzeczoznawcę budowlanego). Zauważyć jednak należy, że wystąpienie "względów technicznych" nie zwalania przedsiębiorców z obowiązku płacenia podatku od budynków. Podlegają one opodatkowaniu, ale nie wg stawek najwyższych - nie mogą być bowiem traktowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - lecz właściwych dla budynków tzw. pozostałych. Jeżeli chodzi o budowle przedsiębiorców, te - zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - podlegają opodatkowaniu tylko wtedy, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Brak takiego związku, w następstwie zaistnienia względów technicznych, skutkuje wyłączeniem tej kategorii obiektów z opodatkowania. Zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak też organ pierwszej instancji nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego pozwalającego na prawidłowe określenie stanu technicznego przedmiotów opodatkowania , stąd też opodatkowanie części budynków i budowli najwyższą stawką było przedwczesne. Także zarzut nieprawidłowego opodatkowania gruntów częściowo zasługuje na uwzględnienie. Z ewidencji gruntów wynika, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów o powierzchni 45,3531 ha , z czego 39,6738 ha to użytki kopalniane oznaczone symbolem "K", 5,4525 ha to tereny przemysłowe oznaczone symbolem "Ba", natomiast 0,2268 ha stanowią grunty orne oznaczone symbolem "RIVa". Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty sklasyfikowane jako użytki rolne i nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają bowiem opodatkowaniu podatkiem rolnym (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Grunty "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności wchodzące w zakres działalności gospodarczej (por. L. Etel, S. Presnarowicz: Podatki i opłaty samorządowe, Dom Wydawniczy ABC 2003, str. 48). Zgodzić się należy z organami podatkowymi, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych. Organy te jednak nie uwzględniły wyjątku od tej zasady określonego w wyżej powołanym art. 2 ust. 2 . Dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorcy gruntów ornych niezbędne jest wykazanie, że na tym gruncie faktycznie prowadzona jest działalności gospodarcza. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby organy podatkowe dokonywały ustaleń w tym zakresie, a stwierdzenie, że Spółka nie prowadzi działalności rolniczej bądź leśnej jest niewystarczające dla opodatkowania gruntów ornych podatkiem od nieruchomości. Opodatkowanie wszystkich będących w posiadaniu skarżącej gruntów podatkiem od nieruchomości będzie możliwe dopiero po wykazaniu, iż na gruntach oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem "RIVa" faktycznie prowadzona jest działalność gospodarcza. W przeciwnym wypadku grunty sklasyfikowane jako rolne będą podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym. Prawidłowo natomiast zostały opodatkowane pozostałe grunty, będące w posiadaniu skarżącej. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz.1086) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że dla podatnika dokonującego samoobliczenia podatków oraz dla organu podatkowego dokonującego ich wymiaru wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów, m.in. co do rodzaju użytku rolnego. Klasyfikacja użytków gruntowych w ewidencji gruntów do jednej z siedmiu grup użytków określonych w § 67 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz.454) oraz treść wyżej wskazanego przepisu ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wykluczają możliwość dokonywania ustaleń faktycznych podważających dane ewidencji gruntów. Brak podstaw prawnych do kwestionowania w postępowaniu podatkowym zapisów ewidencji gruntów dotyczy również danych określających rodzaj użytku gruntowego w ramach poszczególnych grup użytków. Skoro więc sporne grunty pozostające w użytkowaniu wieczystym skarżącej i poza gruntami ornymi, oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem "K" właściwym dla rodzaju "użytki kopalne" oraz symbolem "Ba" tereny przemysłowe, mieszczącego się w grupie "grunty zabudowane i zurbanizowane ", to brak było podstaw prawnych do dokonywania ustaleń faktycznych w przedmiocie kwalifikacji tych gruntów do innej grupy lub innego rodzaju użytków niż wynikający z ewidencji. Z uwagi na wiążącą dla celów opodatkowania treść ewidencji gruntów bez znaczenia pozostają podnoszone przez skarżącą takie okoliczności, jak silne zdegradowanie terenu , wykonywanie prac rekultywacyjnych polegających na profilowaniu skarpy czy nasadzeń drzewami czy też podjęcie działań mających na celu zatwierdzenie kierunku rekultywacji wyrobiska. Podkreślić jednak należy, że wbrew jednoznacznej dyspozycji art. 191 Ordynacji podatkowej, orzekające organy nie dokonały niezbędnej oceny, figurującej w aktach sprawy opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, będącej dowodem w skontrolowanym postępowaniu podatkowym Dołączona to tejże opinii dokumentacja fotograficzna wskazywała na zły stan techniczny obiektów budowlanych należących do Spółki. Jest to istotna okoliczność, jeśli się weźmie pod uwagę przepis art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Przepis ten stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę nie użytkowanego obiektu budowlanego, który nie nadaje się do remontu. Orzekającemu Kolegium umknęło uwadze, iż po wydaniu przez organ I instancji decyzji, Spółka uzyskała pozwolenie Starosty z dnia [...] lipca 2006 r. na rozbiórkę zsypu węglowego wraz z pochylnią na działce Nr [...], jak też pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie możliwości rozbiórki budynku dawnego magazynu i pakowni na działce nr [...] oraz dawnej hali pieców obrotowych z działem węglowym na działce nr [...]. Zarówno wymieniona decyzja Starosty jak i opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków stanowi materiał dokumentacyjny, który należało poddać analizie. W tych okolicznościach, nieprawidłowe jest stanowisko Kolegium, że tylko decyzja wydana w trybie art. 68 ustawy – Prawo budowlane w przedmiocie opróżnienia bądź wyłączenia z użytkowania w całości lub części budynku ze względu na zły stan techniczny budynku, miałaby rozstrzygające znaczenie dla przyjęcia oceny, że budynki Spółki trwale nie są lub nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie miało miejsce niepełne, a więc wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W rezultacie nie mogło ono służyć jego prawidłowej subsumcji do odpowiednich norm prawa materialnego skoro zostały naruszone przez organ dyrektywy płynące z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo należy wyjaśnić, iż w trakcie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, sąd bada czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, tj., czy została ona wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz z zachowaniem reguł postępowania podatkowego. W sprawie, której przedmiotem jest wymiar podatku od nieruchomości , motywy działań pracowników Urzędu Miasta, nie mogą mieć wpływu na wysokość określonego zobowiązania podatkowego, gdyż o jego wysokości decydują przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 223 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.