I SA/Wr 255/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA - Dagmara Dominik po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego postanawia: odrzucić skargę Skarżący pismem z dnia 7 stycznia 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powołane wyżej postanowienie. Pismem z dnia 8 lutego 2007 r. doręczono skarżącemu odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł. Pismo to zostało doręczone synowi skarżącego - J. P. w dniu 13 lutego 2007 r. Skarżący nie uiścił wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.s.a.) stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 3 powołanego wyżej artykułu, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd zgodnie z art. 220 § 3 p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, wnosząc skargę, należało uiścić wpis stały. Pismem z dnia 8 lutego 2007r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Niniejsze pismo zostało skutecznie doręczone w dniu 13 lutego 2007r. Pomimo wezwania skarżący jednak nie uzupełnił braków skargi. Mając na uwadze powołane regulacje prawne oraz fakt, że strona na wezwanie Sądu nie uzupełniła braków formalnych skargi w postaci należnego wpisu, skargę należało odrzucić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 220 § 3, orzekł jak w sentencji.