VII SA/Wa 313/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie przekazania według właściwości I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. T. kwotę 350 zł (trzysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r, znak [...] po rozpatrzeniu zażalenia J. T., na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2006r., znak: [...], przekazujące zgodnie z właściwością do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], zażalenie J. T. na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006r, znak [...] wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], odmówiono J. T. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego przy ul. [...]) w [...]. Organ w tym postanowieniu zawarł pouczenie, o służącym stronom zażaleniu do Wojewody [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2006r., znak: [...], przekazał zażalenie J. T. zgodnie z właściwością do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] stwierdził, że mylnie wskazano w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2006r, Wojewodę [...] jako organ odwoławczy. Zgodnie zaś z przepisem art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. - o własności lokali (Dz. U. z 2000r.,Nr 80, poz. 903, z późn. zm.) wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu należy do zadań własnych starosty (prezydenta). Ustawa o własności lokali nie wskazuje organu wyższego stopnia właściwego do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie starosty (prezydenta) w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, zastosowanie będą miały zatem przepisy ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 Kpa organem wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego jest samorządowe kolegium odwoławcze. Po rozpatrzeniu zażalenia na to postanowienie, zapadło zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że organy administracji publicznej powinny z urzędu przestrzegać swojej właściwości miejscowej, rzeczowej i instancyjnej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił argumentację zawarta w uzasadnieniu postanowienia organu pierwszej instancji i stwierdził, że organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia skarżącego na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący dochodził uchylenia zaskarżonego postanowienia . Skarżący podniósł, że w jego ocenie organem wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest Wojewoda. Ustawa o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994r. nie wskazuje wprost organu wyższego w stosunku do organu pierwszej instancji. Organem odwoławczym powinien być zatem organ administracji architektoniczno budowlanej , ponieważ podejmuje on rozstrzygnięcia w takim właśnie zakresie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje . Skarga jest zasadna. Zgodnie z dyspozycją art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.nr153,poz.1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zdaniem Sądu zaskarżonemu i poprzedzającemu go postanowieniu organu pierwszej instancji , można postawić zarzutu naruszenia prawa, który skutkuje ich uchylenie. W stanie prawnym niniejszej sprawy bezsprzeczne jest że, zgodnie z art. 2 ust 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r., ( Dz. U. z 2000r., nr 80, poz. 903 że zm. ) o własności lokali rozstrzygniecie w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali należy do zadań własnych starosty (i odpowiednio prezydenta). Ten stan prawny wprowadziła ustawa z dnia 21 stycznia 2000r., o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej. Poprzednie brzmienie ustawy z dnia 24 czerwca 1994r., o własności lokali, wskazywało jako organ właściwy - organ administracji architektoniczno budowlanej . Ustawa z dnia 24 czerwca 1994r.,o własności lokali nie wskazuje organu wyższego stopnia nad w/w organem w zakresie przedmiotowego dla sprawy rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu nie jest właściwy pogląd, zgodnie z którym dla przypisania kompetencji organu drugiej instancji zastosowanie ma zasada ogólna wyrażona w art. 17 kpa stanowiąca, że w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze. W ocenie Sądu, ustawodawca w przepisie art. art. 2 ust 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r., ( Dz. U. z 2000r., nr 80, poz. 903 że zm. ) o własności lokali , do rozstrzygniecie w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali wskazał starostę (i odpowiednio prezydenta), bowiem widział w nim organ administracji architektoniczno budowlanej, a skoro to kryterium zdecydowało o kompetencji organu pierwszej instancji , to takie samo musi zdecydować przy określeniu kompetencji organu II instancji, zatem organem tym jest właściwy Wojewoda. Na marginesie powyższej argumentacji wskazać należy , że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, badającego prawidłowość rozstrzygnięć w przedmiocie wydania zaświadczeń o samodzielności lokalu, na podstawie w/w ustawy o własności lokali , nie zakwestionowano właściwości wojewody jako organu drugiej instancji ( porównaj wyrok Naczelnego Sąd Administracyjny z dnia 3 lipca 2001r., IISA/Lu 393/00 , ONSA 2003/3/102). Mając na uwadze powyższa argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art.145 §1pkt 1lit a, art. 152 i art. 200 - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.153 poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.