VI SA/Wa 405/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2007 r. sprawy ze skargi A... sp. z o.o. z siedzibą w W... na decyzję Ministra Finansów z dnia ... r. nr ... w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W... z dnia ... r.; 2. stwierdza, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skąrżacego A... sp. z o.o. z siedzibą w W... kwotę ... (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia ... r. nr ... Minister Finansów działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W... z dnia ... r. nr ... odmawiającą Spółce z o.o. "A..." zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W... z dnia ... r. nr ... udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: "A..." Spółka z o.o. wnioskiem z dnia 18 października 2006 r. zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w W... o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej z dnia ... r. nr ... (z późn. zm.) w części dotyczącej miejsc prowadzenia działalności, polegającą na wprowadzeniu do wykazu punktów gier na automatach o niskich wygranych następujących lokalizacji: - Zakłady S. "P..." w W... przy ul. B..., - Zakłady S. "P..." w P... przy ul. S..., - Zakłady S. "P..." w R... przy ul. T.... W dniu ... r. Dyrektor Izby Skarbowej w W..., na podstawie przepisu art. 155 k.p.a., wydał decyzję nr ..., odmawiającą zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W... z dnia .... nr ... (z późn. zm.) w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w W... w uzasadnieniu zaskarżonej przez "A..." Sp. z o.o. decyzji stwierdził, iż wnioskowanym zmianom decyzji sprzeciwiają się szczególne uregulowania zawarte w przepisie art. 7 ust. 1 a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". Jednocześnie podkreślił, że przepis art. 7 w/w ustawy określa miejsca, w których dozwolone jest urządzanie poszczególnych kategorii gier oraz zakładów wzajemnych objętych wymogiem uzyskania stosownych zezwoleń. Na podstawie ww. przepisu (art. 7 ust. 1 a) urządzanie gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie "w punktach gier na automatach o niskich wygranych". Organ I instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 30 w/w ustawy, punkty gier na automatach o niskich wygranych mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych. Lokale te mają być oddalone co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo - wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Natomiast w art. 9 ww. ustawy zdefiniowane zostały miejsca prowadzenia działalności w zakresie określonych kategorii gier i zakładów wzajemnych, wskazujące na wyraźne rozdzielenie pojęcia punktu gier na automatach o niskich wygranych oraz punktu przyjmowania zakładów wzajemnych. W związku z powyższym poszczególne gry i zakłady wzajemne nie mogą być prowadzone w jednym lokalu. "A..." Spółka z o.o. pismem z dnia 20 grudnia 2006 r. złożyła za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W..., odwołanie do Ministra Finansów i wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji z dnia ... r. w całości, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego (art. 7 ust. 1 a i art. 7 ust. 3 w związku z art. 9 ustawy) poprzez błędną wykładnię, że punkt gier na automatach o niskich wygranych nie może zostać usytuowany w lokalu usługowym, w którym prowadzony jest punkt przyjmowania zakładów wzajemnych. W odwołaniu "A..." Spółka z o.o. zakwestionowała stanowisko organu I instancji i podniosła, że przedstawił on błędną interpretację przepisów art. 7, art. 9 i art. 30 ustawy wskazującą na fakt, że w obrębie lokalu, w którym prowadzone są tzw. zakłady bukmacherskie "nie jest możliwe" prowadzenie punktu gier na automatach o niskich wygranych, tym samym stanowią one przeszkodę dla dokonania żądanej zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Spółka w odwołaniu podkreśliła, że przepisy art. 7 ust. 1 a ustawy mają na celu wskazanie, że w przypadku urządzania gier na automatach o niskich wygranych muszą zostać spełnione ustawowe przesłanki wymienione w innych postanowieniach tej ustawy. Jednocześnie w odwołaniu wskazano, że art. 9 ust. 3 ustawy zawiera ustawową definicję punktu gry na automatach o niskich wygranych, a sam art. 9 w/w ustawy zawiera słowniczek pojęć używanych w ustawie. W odwołaniu strona powołała także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt FSK 1928/04 z dnia 21 czerwca 2005 r., który w ocenie Spółki podkreśla "techniczny charakter definicji pojęcia punktu gier na automatach o niskich wygranych". Równocześnie odwołująca się Spółka powołała się na wyrok NSA w Warszawie sygn. akt II SA 1260/97 z dnia 10 lutego 1998 r., który w jej ocenie podkreśla, iż "przy wykładni przepisów o grach i zakładach wzajemnych należy stosować wykładnię ścisłą" oraz że "fundamentalna zasada swobody działalności gospodarczej doznaje, odnośnie warunków urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, ograniczeń przewidzianych ustawą o grach i zakładach wzajemnych". W uzasadnieniu do odwołania, Spółka zauważyła także, że "w odróżnieniu od salonu gier na automatach i salonu gry bingo pieniężne, ustawodawca nie przewidział, że punkt gier na automatach o niskich wygranych musi być wydzielonym miejscem.". Odwołujący się wskazał również, że: "Brak występowania ustawowego wymogu, aby punkt gier na automatach o niskich wygranych były miejscem wydzielonym, przesądza o dopuszczalności usytuowania takiego punktu gry w lokalu, w którym prowadzony jest punkt przyjmowania zakładów wzajemnych." Podsumowując, skarżąca Spółka zaznaczyła, że analiza przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych "nie pozwała na wyciągnięcie jednoznacznego wniosku o dopuszczalności punktu gier na automatach o niskich wygranych w lokalach usługowych, w których przyjmowane są zakłady wzajemne", podkreślając także szczególny charakter tej ustawy i niemożliwość wykładni jej przepisów w oparciu o nieuprawnioną interpretację rozszerzającą. Minister Finansów uznał prawidłowość decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W... i decyzją z dnia ... r. utrzymał ją w mocy. W jej uzasadnieniu wskazano, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych nie jest możliwa lokalizacja punktów gier na automatach o niskich wygranych na terenie punktów przyjmowania zakładów wzajemnych, kasyn oraz salonów gier. Prowadzenie określonych kategorii gier oraz zakładów wzajemnych dozwolone jest w ściśle określonych miejscach, wymienionych w art. 7 cyt. ustawy. Art. 7 ust. 1 a w/w ustawy stanowi, że urządzanie gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie w punktach gier na automatach o niskich wygranych. Artykuł 7 ust. 3 ustawy stanowi, że przyjmowanie zakładów wzajemnych dozwolone jest wyłącznie w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych. Zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym słowniku języka polskiego PWN pod redakcją profesora Stanisława Dubisza i Elżbiety Sobol, wyraz "Wyłącznie jest partykułą ograniczającą odniesienie komunikowanego w zdaniu sądu do tych obiektów i stanów rzeczy, które są wymienione, np. Poświęcili się wyłącznie nauce.". Natomiast według Popularnego słownika języka polskiego Wydawnictwa Wilga: "Wyłącznie mod. - jedynie, tylko: Czytał wyłącznie kryminały.". Zgodnie z przepisem art. 30 ustawy punkty gier na automatach o niskich wygranych mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych. Lokale te mają być oddalone co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo - wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Przy czym stosownie do treści art. 7 ust. 3 ustawy, przyjmowanie zakładów wzajemnych dozwolone jest wyłącznie w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych. Ustawodawca, definiując w art. 9 w/w. ustawy miejsca prowadzenia działalności w zakresie określonych kategorii gier oraz zakładów wzajemnych, posługuje się pojęciem kasyna gry, salonu gry bingo pieniężne, salonu gier na automatach, punktu przyjmowania zakładów wzajemnych oraz punktu gier na automatach o niskich wygranych. Przepisy powyższe należy czytać łącznie z generalną zasadą określoną w art. 3 ustawy, na podstawie której urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. W ocenie organu jest to zatem zgodne z przywołanym przez stronę wyrokiem NSA w Warszawie sygn. akt II SA 1260/97 z dnia 10 lutego 1998 r., w którym Sąd stwierdził, że przy wykładni przepisów ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych należy stosować wykładnię ścisłą. Jednocześnie Sąd uznał, że wyklucza to możliwość poszerzania pojęcia "gry losowej" na dziedziny inne, regulowane właściwymi dla tych dziedzin regulacjami ustawowymi, a w szczególności na działalność gospodarczą. Nadto organ wskazał, że dokonując analizy brzmienia przepisów art. 7 ust. 1 a i art. 7 ust. 3 i art. 9 ustawy należy stwierdzić, że intencją ustawodawcy wyrażoną w nich - jak również w innych przepisach ustawy - jest ścisłe rozdzielenie aktywności ekonomicznej i finansowej podmiotów prowadzących gry i zakłady wzajemne. Tak wyraźne oddzielenie w przepisach konkretnych miejsc prowadzenia działalności (w szczególności w art. 7 ust. 1 - 3) jest wyraźną dyspozycją, że poszczególne gry i zakłady tam wskazane nie mogą być prowadzone w jednym miejscu. Organ podkreślił, że przyjęty jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W przedmiotowej sprawie przepisami szczególnymi zawierającymi warunek zmiany decyzji w przedmiocie lokalizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych jest art. 7 ust. 1 a, art. 9 pkt 3 oraz art. 30 ustawy. Minister Finansów nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie interesu społecznego lub słusznego interesu strony - przemawiających za uchyleniem lub zmianą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W... z dnia ... r. W ocenie organu zapisy zawarte w art. 7 ust. 1 a i ust. 3 ustawy są wystarczającą przesłanką do odmowy uchylenia lub zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W... z dnia ... r. udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A... Sp. z o.o. (dalej jako skarżąca), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzuciła jej naruszenie: 1) prawa materialnego (art. 7 ust. 1 a i art. 7 ust. 3 w związku z art. 9 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych), poprzez błędną wykładnię, że punkt gier na automatach o niskich wygranych nie może być usytuowany w lokalu usługowym, w którym prowadzony jest punkt przyjmowania zakładów wzajemnych,. 2) naruszenie art. 155 k.p.a. i art. 7 k.p.a. przez przyjęcie założenia, że wniosek skarżącej o zmianę punktów gier w ramach udzielonego Spółce przez Dyrektora Izby Skarbowej w W... zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], nie odpowiada interesowi społecznemu lub słusznemu interesowi strony, w sytuacji gdy z racji płynności stosunków gospodarczych (likwidacja, upadłość, zmiana siedzib i właścicieli lokali, w których usytuowane są punkty gier, eksploatacji w lokalach nielegalnych automatów przez inne podmioty), nie jest możliwe rozpoczęcie przez Spółkę działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych we wszystkich punktach gier wymienionych w decyzji zezwalającej (art. 35 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy), a odmowa pozytywnego rozpoznania wniosku o zmianę punktów negatywnie rzutuje na poziom należności publicznoprawnych odprowadzanych przez Spółkę (interes publiczny) i na gospodarcze interesy Spółki (słuszny interes strony). Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca podniosła, że wykładnia przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych zaprezentowana przez Ministra Finansów jest błędna. Przepisy art. 7 ust. 1 a w/w ustawy mają na celu wskazanie, że w przypadku urządzania gier na automatach o niskich wygranych muszą zostać spełnione ustawowe przesłanki wymienione w innych postanowieniach tej ustawy. Jednocześnie w skardze wskazano, że art. 9 ust. 3 ustawy zawiera ustawową definicję punktu gry na automatach o niskich wygranych, a sam art. 9 w/w ustawy zawiera słowniczek definicji pojęć używanych w ustawie. Strona powołała także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt FSK 1928/04 z dnia 21 czerwca 2005 r., który w ocenie Spółki podkreśla "techniczny charakter definicji pojęcia punktu gier na automatach o niskich wygranych". Równocześnie skarżąca Spółka powołała się na wyrok NSA w Warszawie sygn. akt II SA 1260/97 z dnia 10 lutego 1998 r., który w jej ocenie podkreśla, iż "przy wykładni przepisów o grach i zakładach wzajemnych należy stosować wykładnię ścisłą" oraz że "fundamentalna zasada swobody działalności gospodarczej doznaje, odnośnie warunków urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, ograniczeń przewidzianych ustawą o grach i zakładach wzajemnych". W uzasadnieniu do skargi, skarżąca zauważyła także, że "w odróżnieniu od salonu gier na automatach i salonu gry bingo pieniężne, ustawodawca nie przewidział, że punkt gier na automatach o niskich wygranych musi być wydzielonym miejscem.". Spółka wskazała również, że: "Brak występowania ustawowego wymogu, aby punkt gier na automatach o niskich wygranych były miejscem wydzielonym, przesądza o dopuszczalności usytuowania takiego punktu gry w lokalu, w którym prowadzony jest punkt przyjmowania zakładów wzajemnych.". Podsumowując, skarżąca zaznaczyła, że analiza przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych "nie pozwala na wyciągnięcie jednoznacznego wniosku o dopuszczalności punktu gier na automatach o niskich wygranych w lokalach usługowych, w których przyjmowane są zakłady wzajemne", podkreślając także szczególny charakter tej ustawy i niemożliwość wykładni jej przepisów w oparciu o nieuprawnioną interpretację rozszerzającą. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o oddalenie skargi w całości podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 155 k.p.a. organ wskazał, że przepis art. 155 k.p.a. stanowi, iż decyzja ostateczna na mocy, której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 155 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W przedmiotowej sprawie przepisami szczególnymi zawierającymi warunek zmiany decyzji w przedmiocie lokalizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych, jest art. 7 ust. 1 a, art. 9 pkt 3 oraz art. 30 ustawy. Jednocześnie, mając na uwadze argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, w ocenie Ministra Finansów zapisy zawarte w art. 7 ust. 1 a i ust. 3 ustawy są wystarczającą przesłanką do odmowy uchylenia lub zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W... z dnia ... r. udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności, w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] W piśmie z dnia 14 maja 2007 r. skarżąca spółka podtrzymywała zarzuty i wnioski zgłoszone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez A... Sp. z o.o. skargi od decyzji Ministra Finansów z dnia ... r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organ dokonał wadliwej wykładni przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, czego rezultatem było stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Z przywołanego w toku postępowania administracyjnego orzeczenia NSA z dnia 10 lutego 1998 r., sygn. akt II SA 1260/97 wynika, że przy wykładni przepisów ww. ustawy należy stosować wykładnię ścisłą. Organ powołując się na powyższe rozstrzygnięcie, zasady w nim wyrażonej nie zastosował. Odniósł się natomiast do intencji ustawodawcy, zgodnie z którymi – w jego ocenie – należy ściśle rozdzielić aktywność ekonomiczną i finansową podmiotów prowadzących gry i zakłady wzajemne. Zdaniem Sądu z przepisów art. 7 ust 1 a i art. 7 ust. 3 oraz art. 9 cyt. ustawy taka intencja nie wynika. W polskim systemie prawnym obowiązuje prymat wykładni językowej, która nakazuje ustalić znaczenie normy prawnej ze względu na język prawny, w którym jest ona formułowana. Wykładnia językowa powinna zostać zastosowania w pierwszej kolejności i jeżeli uzyskany na jej gruncie rezultat interpretacyjny nie budzi wątpliwości, to nie ma potrzeby odwoływania się do reguł wykładni celowościowej czy systemowej. Z taką właśnie sytuacją mamy doczynienia w rozpoznawanej sprawie. W art. 7 ust. 1 a ww. ustawy wskazane jest, że urządzanie gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie w punktach gier na automatach o niskich wygranych. Tak samo określone jest w ust. 3 tegoż artykułu przyjmowanie zakładów wzajemnych – wyłączne w punktach zakładów wzajemnych. Przy takiej konstrukcji przepisu partykułę "wyłącznie" należy odnieść do urządzania gier na automatach o niskich wygranych i odpowiednio do przyjmowania zakładów wzajemnych. Oznacza to, że aby możliwe było urządzanie gier i przyjmowanie zakładów muszą powstać najpierw punkty gier na automatach o niskich wygranych i punkty przyjmowania zakładów wzajemnych zgodnie z wymogami określonymi w art. 9 ust. 2 i 3 cyt. ustawy. Następnie urządzanie gier i przyjmowanie zakładów może odbywać się wyłącznie w miejscach uznawanych za punkt urządzania gier na automatach o niskich wygranych i punkt przyjmowania zakładów wzajemnych zgodnie z definicją zawartą w ww. przepisie. Z art. 7 ust. 1 a i 3, art. 9 ust. 2 i 3 oraz art. 30 ustawy nie wynika natomiast, aby ustawodawca przewidział konieczność wydzielenia miejsca, w którym ma być zlokalizowany punkt gier na automatach o niskich wygranych, czy też punkt przyjmowania zakładów wzajemnych. Taką konieczność wydzielenia miejsca ustawodawca zastrzegł natomiast definiując salon gier na automatach, salon gry bingo pieniężne. Wydzielenie oznacza oddzielenie, odłączenie czegoś, co wchodziło w skład większej całości i przeznaczenie na jakiś cel. Zakładając racjonalność ustawodawcy, jak czynią to strony niniejszego postępowania, zdaniem Sądu nie można uznać, że pominięcie przez ustawodawcę elementu wydzielenia było przypadkowe. Przyjąć zatem należy, że był to zabieg celowy. Konsekwencją powyższego jest brak przeszkód co do tego, aby w jednej lokalizacji (w rozpoznawanej sprawie w jednym lokalu) został ulokowany punkt gier na automatach o niskich wygranych i punkt przyjmowania zakładów wzajemnych, przy czym punkty te winny odpowiadać szczegółowym wymaganiom sformułowanym w ustawie o grach i zakładach wzajemnych. Zakaz takiego umiejscowienia tych punktów w jednym lokalu nie wynika bowiem w ocenie Sądu z przywołanych powyżej przepisów. Zauważyć również należy, że z przepisów art. 7 ust. 1 a i ust. 3, jak również z innych przepisów ww. ustawy nie można odczytać akcentowanego przez organ normatywnego nakazu ścisłego rozdzielenia aktywności ekonomicznej i finansowej podmiotów prowadzących gry i zakłady wzajemne. W rozpoznawanej sprawie skarżąca organizuje jedynie gry na automatach o niskich wygranych, nie prowadzi natomiast działalności w zakresie zakładów wzajemnych. Tym samym, z racji istnienia odrębnych podmiotów gospodarczych, ścisłe rozdzielenie aktywności ekonomicznej i finansowej i tak jest zachowane. Reasumując – w ocenie Sądu – organy obu instancji niewłaściwie zinterpretowały przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych, mające w sprawie zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegało na błędnej wykładni prawa. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, albowiem błędna wykładnia przepisów art. 7 ust. 1 a, art. 9 pkt 3 oraz art. 30 ww. ustawy doprowadziła do przyjęcia, że przepisy te sprzeciwiają się zmianie decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Przepis art. 155 k.p.a., na który powołała się skarżąca spółka wnosząc o zmianę decyzji ostatecznej, ustanawia cztery przesłanki, które muszą wystąpić łącznie, ażeby można było wzruszyć decyzję. Musi to być po pierwsze decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, po drugie strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, po trzecie przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, po czwarte za uchyleniem lub zmianą decyzji, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Należy zwrócić uwagę na ugruntowany w orzecznictwie NSA pogląd, że w trybie art. 155 k.p.a. możliwa jest zmiana decyzji ostatecznej w przedmiocie wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej (por. np. wyrok NSA z 28 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1904/00 Lex nr 53467, wyroki NSA z 28 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 311/06 i II GSK 312/06). W przedmiotowej sprawie decyzja odnosi się do lokalizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych, ale mając na względzie powyższe orzecznictwo przyjąć należy, że również w przypadku decyzji udzielających zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych możliwa jest jej zmiana (co do zasady) co do umiejscowienia poszczególnych punktów gier. Elementem istotnym zezwolenia jest liczba punktów gier na automatach o niskich wygranych, albowiem zgodnie z art. 37 ustawy jedno zezwolenie jest udzielane dla określonej w zezwoleniu liczby punktów gier na automatach o niskich wygranych. Skoro tak to w trybie art. 155 k.p.a. niemożliwa jest zmiany liczby tych punktów. Natomiast zmiana ich lokalizacji przy spełnieniu przesłanek z art. 155 k.p.a. jest możliwa (por. wyrok NSA z 18 marca 1998 r. sygn. akt II SA 44/98, Lex 43170). W niniejszej sprawie organy wydały decyzję odmowną, stojąc na stanowisku, że zmianie decyzji sprzeciwiają się przepisy art. 7 ust. 1 a i art. 7 ust. 3 oraz art. 9 cyt. ustawy oraz, że brak jest interesu strony przemawiającego za uchyleniem lub zmianą decyzji Izby Skarbowej w W... z dnia ... r. Organy rozpoznając przedmiotową sprawę szczegółowo uzasadniły przesłankę dotyczącą istnienia przepisów szczególnych sprzeciwiających się zmianie decyzji. Natomiast wbrew wymogom zawartym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. nie rozważyły należycie wskazanych przez spółkę we wniosku przyczyn dla których domagała się ona zmiany decyzji ostatecznej. Rozstrzygnięcia wydawane na podstawie art. 155 k.p.a. są zawsze oparte na konstrukcji uznania administracyjnego, co oznacza, że ocena w konkretnej sprawie, czy występują racje społeczne lub słuszny interes strony, należy do organu rozstrzygającego i do niego też należy wybór jednego z możliwych rozwiązań. Zbadanie zmiany okoliczności faktycznych, jaka nastąpiła po dniu wydania dotychczasowej decyzji jest o tyle istotna, że rzutuje na ocenę występowania przesłanek interesu społecznego lub słusznego interesu strony, czy też w ogóle możliwości zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. W tym zakresie postępowanie administracyjne wymaga uzupełnienia, a następnie takiego uzasadnienia dokonanego wyboru, aby możliwa była sądowa kontrola rozstrzygnięcia organu w zakresie motywów jakie doprowadziły do rozstrzygnięcia. Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.