II SA/Ol 870/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Irena Szczepkowska (spr.) Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2007 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wykonania zastępczego przez inną osobę obowiązku przywrócenia do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego oddala skargę. Postanowieniem z dnia "[...]", wydanym na podstawie art. 128 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz.1954 ze zm.), Prezydent Miasta działając jako organ egzekucyjny postanowił o wykonaniu zastępczym przez inną osobę obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającym z decyzji nr "[...]" z dnia "[...]" orzekającej o przywróceniu do stanu poprzedniego naruszony przez "A" spółka z o.o. pas drogowy: ulic A. i B. w O. – obręb "[...]" cz. dz. Nr "[...]" i "[...]" – zajęty poprzez umieszczenie bez zezwolenia pawilonu "A". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż decyzja o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego stała się ostateczna w dniu 19 października 2005 r. wskutek utrzymania jej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, lecz obowiązku z niej wynikającego strona nie wykonała pomimo upomnienia wystosowanego do Spółki w dniu 14 grudnia 2005 r. oraz pomimo dwukrotnego nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Dlatego też uznano za zasadne wykonanie tego obowiązku w trybie postępowania egzekucyjnego zastępczo na koszt i niebezpieczeństwo "A" sp. z o.o. z siedzibą w "[...]" przez Spółkę jawną "B" – M. i R. B z siedzibą w "[...]". Organ wskazał, iż rozpoczęcie prac rozbiórkowych nastąpi w ciągu 7 dni od daty otrzymania postanowienia przez stronę. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł pełnomocnik spółki – radca prawny J. P., zarzucając rażące naruszenie prawa, tj. art. 7 § 2, art. 119 § 2 w związku z art. 121 § 1, 2 i 3 w związku art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażające się zastosowaniem najbardziej drastycznego środka egzekucyjnego, art. 128 § 1 pkt 1 tejże ustawy egzekucyjnej polegające na doręczeniu postanowienia o orzeczeniu wykonania zastępczego wraz z kserokopią tytułu wykonawczego, a nie jego odpisem oraz art. 15 w związku z art. 33 pkt 7 i 10 ustawy egzekucyjnej przez niedoręczenie upomnienia przed wszczęciem postępowania oraz przed zastosowaniem kolejnego środka egzekucyjnego. Zarzucono także naruszenie art. 27 § 1 pkt 1 w związku z art. 33 pkt 10 ustawy polegające na prowadzeniu egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy, który nie spełnia ustawowych wymogów, bowiem w błędny sposób określono w nim wierzyciela, art. 33 pkt 3 ustawy polegające na wydaniu tytułu wykonawczego, podczas gdy decyzja nakładająca obowiązek w postaci przywrócenia do stanu poprzedniego naruszony przez zobowiązanego pas drogowy nie była wykonalna – wstrzymanie jej wykonalności nastąpiło postanowieniem WSA w Olsztynie z dnia 2 stycznia 2006 r., naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej wyrażające się wskazaniem nieprawidłowej podstawy prawnej – aktu normatywnego, tj. wskazano art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania tytułu wykonawczego zamiast w dacie wskazanej w decyzji SKO z dnia "[...]", oraz naruszenie art. 27 § 1 pkt 7 wyrażające się brakiem pieczęci urzędowej wierzyciela. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zażalenia i postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, iż zgodnie z art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Organ odwoławczy opisał dotychczasowy stan sprawy, podając, iż z akt sprawy wynika, że na "A" sp. z o.o. z siedzibą w "[...]" ciążył obowiązek o charakterze niepieniężnym wynikający z decyzji z dnia "[...]" Nr "[...]", mocą której orzeczono o przywróceniu do stanu poprzedniego naruszony przez "A" sp. z o.o. w "[...]" pas drogowy ulic: A i B w O. - obr. "[...]"cz. dz. Nr "[...]" i "[...]" zajęty poprzez umieszczenie bez zezwolenia pawilonu "A". Wymieniona decyzja wskutek utrzymania jej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stała się ostateczna i podlegała wykonaniu. Również skarga na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie została oddalona wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r. Zdaniem Kolegium z powyższego wynika, iż na organie ciążył obowiązek dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Biorąc natomiast pod uwagę, iż wcześniej stosowane środki egzekucyjne, tj. dwukrotnie nakładane grzywny w celu przymuszenia nie przyniosły rezultatu, orzeczenie wykonania zastępczego należy uznać za uzasadnione. Na poparcie swego stanowiska organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 1998 r. (sygn. akt IV SA 193/96, LEX nr 43716). Z tego też powodu zarzut pełnomocnika skarżącej spółki, iż nastąpiło rażące naruszenie art. 7 § 2, art. 119 § 2 w związku z art. 121 § 1, 2 i 3 w związku art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, polegające na zastosowaniu najbardziej drastycznego środka egzekucyjnego, Kolegium uznało za chybiony. Także argument wskazujący, iż prace rozbiórkowe zostały już rozpoczęte, uznano za niemający znaczenia w sprawie z tego względu, że na Spółce nie ciążył obowiązek rozpoczęcia takich prac, lecz obowiązek przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego, a to na chwilę wydawania postanowienia będącego przedmiotem zażalenia nie zostało wykonane. Również inne zarzuty podniesione w zażaleniu organ II instancji uznał za niezasadne. Nawiązując do regulacji zawartej w art. 128 § 1 pkt 1 w związku z art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym Kolegium wskazało, iż skoro tytuł wykonawczy został stronie doręczony w dniu 11 stycznia 2006 r., to na organie nie spoczywał obowiązek doręczania go przed każdą czynnością egzekucyjną. Potwierdza to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 1999r. (sygn. akt IV SA 2370/97, LEX nr 48220), który dotyczył podobnego stanu faktycznego, gdzie czytamy: "Wprawdzie, doręczając zobowiązanemu odpis postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego, organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązku równoczesnego doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, lecz uchybienie to nie wpływa na ważność postanowienia, bowiem doręczono mu tytuł wykonawczy wraz z postanowieniem o zastosowaniu środka w postaci grzywny". Z tego samego powodu za niesłuszny należy zdaniem Kolegium uznać zarzut braku upomnienia przed wydaniem postanowienia o wykonaniu zastępczym. Upomnienie takie należy doręczyć zobowiązanemu jedynie raz przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 16 grudnia 2005 r. Odnośnie argumentów opisujących wady tytułu wykonawczego wskazano, iż nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie postanowienia o wykonaniu zastępczym, gdyż w istocie stanowią zarzuty do tytułu wykonawczego, które powinny zostać złożone w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego. Powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stało się przedmiotem skargi "A" sp. z o.o. w "[...]", reprezentowanego przez Prezesa zarządu spółki. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie prowadzonego postępowania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym z tytułu zastępstwa prawnego w wysokości potrójnej stawki przewidzianej przepisami prawa. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 7 § 2, art. 119 § 2 w związku z art.121 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym wyrażające się zastosowaniem najbardziej drastycznego środka egzekucyjnego pomimo istnienia prawnych możliwości przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym przez nakładanie grzywien, 2) naruszenie art. 7, 8, 10 Kpa w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyrażające się zaniechaniem przez organ administracji publicznej spełnienia obowiązku w postaci poinformowania Skarżącego o zebraniu całego materiału dowodowego i umożliwienia Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 3) naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kpa w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyrażające się błędnym ustaleniem stanu faktycznego stanowiącego element decyzji SKO, mianowicie SKO stanęło na stanowisku, iż Skarżący był dwukrotnie przymuszany do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, gdy tymczasem Skarżący został skutecznie obciążony grzywną w wysokości 25.000 zł tylko jeden raz, bowiem pierwsza decyzja w sprawie grzywny została uchylona przez SKO, 4) naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kpa w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyrażające się podaniem w sposób wadliwy podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ odnosząc się do argumentu, iż błędne jest powołanie miejsca i aktu publikacji bez podania informacji na temat zmian wprowadzonych po publikacji tekstu pierwotnego, podniósł, iż gdyby nawet takie działanie uznać za wadliwe, to nieprawidłowości tego typu jako nie mające wpływu na wynik sprawy, nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na poparcie tego stanowiska przywołano orzeczenia NSA, a nadto zaakcentowano, że skoro w przedmiotowej sprawie istniała podstawa prawna do działania organu, to pominięcie w decyzji wyliczenia wszelkich zmian, które nastąpiły po publikacji tekstu jednolitego nie miało wpływu na wynik sprawy. Poza tym dodano, iż przepis na podstawie, którego wydano zaskarżone postanowienie, tj. art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w ogóle nie był zmieniany do czasu opublikowania tekstu jednolitego, a zatem powołany w postanowieniu akt publikacyjny oddaje jego aktualne brzmienie. Zdaniem organu niezasadny jest też zarzut dotyczący niepoinformowania strony o zebraniu całości materiału dowodowego i umożliwieniu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Kolegium argumentowało, iż celem wprowadzenia takiego prawa było m.in. zapobieżenie zaskakiwaniu strony przed wystąpieniem dowodów, czy też innych żądań o których istnieniu strona nie wiedziała. Chodzi tu jednak o żądania lub dowody pochodzące od innych stron i uczestników postępowania, a także inne dokumenty, które zebrał organ w postępowaniu dowodowym bez udziału strony. W ocenie Kolegium, skoro w przedmiotowej sprawie nie istnieją dowody o istnieniu których strona nie wiedziała przed wydaniem postanowienia przez organ I instancji, jak również nie pojawiły się takowe przed Kolegium, zarzut strony skarżącej należy uznać za chybiony. Za takowy należy też uznać - zdaniem Kolegium – zarzut błędu w ustaleniach stanu faktycznego polegającego na przyjęciu, iż na stronę dwukrotnie nakładane były grzywny w celu przymuszenia, podczas, gdy miało to miejsce tylko jeden raz. Organ podkreślił, iż ustawa egzekucyjna nie uzależnia orzeczenia wykonania zastępczego od uprzedniego kilkakrotnego nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Ustawa natomiast zobowiązuje natomiast do wyegzekwowania nałożonych obowiązków. Skoro w niniejszej sprawie środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia nie dał żadnego rezultatu, bowiem pas drogowy nie został przywrócony do stanu poprzedniego we wskazanym terminie, to za słuszne Kolegium uznaje orzeczenie organu o nałożeniu innego środka egzekucyjnego, który pozwoliłby na wyegzekwowanie obowiązku. Przy czym Kolegium stoi na stanowisku, że bez znaczenia jest okoliczność, iż druga z nałożonych grzywien została uchylona. Dla sprawy istotne znaczenie ma bowiem fakt, iż środek egzekucyjny w postaci grzywny okazał się bezskuteczny. Z powyższych względów za nietrafny Kolegium uznało także zarzut naruszenia zasady stosowania najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W piśmie procesowym z dnia 14 grudnia 2006 r. stanowiącym uzupełnienie skargi pełnomocnik skarżącej spółki – radca prawny J. P. wniósł o dołączenie do akt przedmiotowej sprawy akt sprawy o sygn. "[...]" w sprawie dotyczącej kosztów postępowania egzekucyjnego, które obecnie znajdują się w Miejskim Zarządzie Dróg Mostów i Zieleni i przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci pisemnych zawiadomień wystosowanych przez Dyrektora MZDMiZ do 7 przedsiębiorstw w sprawie składania ofert na dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego stanowiącego własność Skarżącego, w tym zawiadomienia wystosowanego do Spółki "B" sp. jawna i odpowiedzi Spółki "B" w "[...]" na wystosowane zawiadomienie. Pełnomocnik podniósł, iż dopiero w dniu 21 listopada 2006 r. Skarżący po raz pierwszy posiadł możliwość zapoznania się z aktami sprawy dotyczącej wyłonienia spółki "B" do wykonania prac rozbiórkowych obiektu budowlanego zlokalizowanego u zbiegu ulic B i A w O. Następnie wskazał błędy, jakie w ocenie strony skarżącej zostały popełnione przy wyłanianiu podmiotu mającego dokonać wykonania zastępczego. Za oczywiste strona skarżąca uznaje, że na dzień wydania zaskarżonych postanowień nie istniały przesłanki do tego, aby jako wykonawcę robót rozbiórkowych obiektu budowlanego stanowiącego własność skarżącego, wskazywać spółkę "B". Na zakończenie podkreślono, iż w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie wykazał się jakimkolwiek stopniem należytej staranności, dokonał bowiem wyboru spółki "B" z pogwałceniem zasad: wyboru najkorzystniejszej oferty, publicznego zaproszenia do składania ofert, bezstronności i rzetelności – czym narażono skarżącą spółkę na niepowetowaną szkodę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po zapoznaniu się z treścią pisma uzupełniającego skargę, zanegowało zawartą w nim argumentację wskazując, iż środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego stosuje się wówczas, gdy zobowiązany nie wykonuje nałożonego nań obowiązku dobrowolnie. W takiej sytuacji, jeżeli w postanowieniu w sprawie wykonania zastępczego nie wskazano osoby, której zostało zlecone zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku, organ egzekucyjny zleci wykonanie egzekwowanych czynności określonej przez siebie osobie w terminie nie dłuższym niż miesiąc i zawiadomi o tym zobowiązanego (art. 130 ustawy egzekucyjnej). Organ podniósł, iż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wskazuje, w jakim trybie ma zostać wyłoniony podmiot w przedmiocie wykonania zastępczego, a wskazuje jedynie, że organ zleca wykonanie zastępcze innej osobie. Dlatego też Kolegium jest zdania, że argumenty pełnomocnika spółki nie mają wpływu na wydane przez ten organ rozstrzygnięcie. Jeżeli strona kwestionuje tryb wyboru wykonawcy, to powinna tego dokonać w innym trybie i w innym postępowaniu, np. na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Odnosząc się do zarzutów wskazujących na wybranie podmiotu, który nie przedstawił najkorzystniejszej oferty Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 131 ustawy egzekucyjnej wykonawca odpowiada wobec zobowiązanego za rzetelne wykonanie robót, celowe zużycie materiałów dostarczonych przez zobowiązanego oraz prawidłowe korzystanie z jego środków przewozowych. Zobowiązany może dochodzić swoich roszczeń bezpośrednio od wykonawcy. W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej ustosunkował się do argumentacji Kolegium, podnosząc m.in., iż zgodnie z postanowieniami art. 130 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wybór wykonawcy powierza się organowi egzekucyjnemu który powinien dołożyć należytej staranności, aby wybór ten był trafny (Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz. 3 wydanie, Wydawnictwo Beck, Warszawa 2005, str. 548). Dalej wywodzono, iż wybór "B" sp. jawna w "[...]" był nie tylko wyborem chybionym, ale przeprowadzonym z rażącym naruszeniem prawa, tym samym organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie, w którym wskazał podmiot do wykonania zastępczego i kwotę należną temu podmiotowi za zlecone prace rozbiórkowe, dopuścił się naruszenia prawa. Za oczywiste uznaje strona skarżąca, iż organ egzekucyjny nie zastosował warunków przewidzianych ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, w której zasadą ogólną jest to, że zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców (vide: art. 7 ww. ustawy). Wskazano także, iż zobowiązany posiada informacje na temat przedsiębiorstw, które mogłyby podjąć się wykonania prac rozbiórkowych za o wiele niższą kwotę niż kwota 122 000 zł. Na rozprawie sądowej w dniu 21 lutego 2007 r. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę oddalił wniosek dowodowy zgłoszony przez stronę skarżącą w piśmie z dnia 14 grudnia 2006 r. W dniu rozprawy pełnomocnik strony skarżącej podnosił, że w aktach sprawy, którymi dysponuje Sąd nie ma dokumentów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Pełnomocnik wywodził, iż z dokumentów tych jednoznacznie wynika, iż strona podejmowała kroki zmierzające do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wstrzymania egzekucji oraz zarzucała, że środek egzekucyjny zastosowany w sprawie jest zbyt uciążliwy. Mimo to organ prowadził postępowanie egzekucyjne i zastosował wykonanie zastępcze pomimo, że zobowiązany obowiązek ten zaczął wykonywać dobrowolnie. Pełnomocnik organu podtrzymując wniosek o oddalenie skargi wyjaśnił, iż strona skarżąca rzeczywiście podejmowała kroki zmierzające do wstrzymania egzekucji, ale miało to miejsce dopiero w piątek poprzedzający poniedziałek, w którym dokonano wykonania zastępczego. Wobec konieczności skonfrontowania twierdzeń przeciwnych z konkretnymi dokumentami Sąd w dniu 21 lutego 2007r., rozprawę odroczył, zobowiązując pełnomocnika strony skarżącej do sformułowania na piśmie podnoszonych zarzutów oraz złożenia pism, na które się powoływał. Zobowiązanie powyższe pełnomocnik strony skarżącej wykonał w dniu 6 marca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po zapoznaniu się z treścią pism dostarczonych Sądowi przez pełnomocnika skarżącej spółki, w piśmie z dnia 12 marca 2007 r. wskazało, iż z przedstawionych dokumentów wynika, iż "A" sp. z o.o. wnosiła o zawieszenie postępowania do Prezydenta Miasta, Wojewody oraz do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a także wnosiła zarzuty do tytułu wykonawczego i zażalenia na wydane postanowienia. Okoliczność ta, w ocenie Kolegium, nie wpływa jednak na prawidłowość postanowienia będącego przedmiotem skargi, gdyż samo złożenie wniosków tego rodzaju nie należy do obligatoryjnych przyczyn wstrzymania egzekucji. Ponadto organ wskazał, iż przepisy art. 17 § 2, art. 23 § 6 oraz art. 35 § 1 i 2 ustawy egzekucyjnej wskazują, iż wniesienie tego rodzaju wniosków nie wstrzymuje postępowania, a jedynie mogą być podstawą do wstrzymania w uzasadnionych przypadkach, które w ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły. Na rozprawie sądowej w dniu 29 maja 2007 r. strony przeciwne podtrzymały prezentowane dotychczas stanowiska w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Kontrola zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji publicznej. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania celowości i słuszności wydanych orzeczeń. Skarga "A" spółka z o.o. nie mogła zostać uwzględniona, albowiem Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie wydane przez organ I instancji, podjęte zostały z takim naruszeniem prawa, które mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozważając zasadność podniesionych przez skarżącą spółkę zarzutów, które uzasadniają w jej ocenie twierdzenie, że postanowienia organów obu instancji w przedmiocie wykonania zastępczego są nieprawidłowe uznać należy, że nie zostało wykazane, by postanowienia te naruszyły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut skargi wskazujący, iż organy orzekające rażąco naruszyły prawo stosując najbardziej drastyczny środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego, o którym mowa w art. 128 § 1 ustawy egzekucyjnej, Sąd uważa za pozbawiony podstaw, nawet jeśli kara grzywny w celu przymuszenia została na stronę nałożona tylko jeden raz. Trafnie podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią, że zastosowanie tego rodzaju środka egzekucyjnego musi nastąpić po kilkukrotnym nałożeniu na zobowiązanego grzywny celu przymuszenia. Wprawdzie w art. 7 § 2 tejże ustawy mówi się o stosowaniu środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego, jednakże przepis ten wskazuje też, że organ egzekucyjny stosuje środki, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. Zatem w sytuacji, gdy środek w postaci grzywny w celu przymuszenia nie podziałał skutecznie na zobowiązanego i nie doprowadził do przywrócenia zajętego pasa drogowego ulic A i B w O., to organ egzekucyjny miał podstawy, aby zastosować środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego. Także argument wskazujący, iż w dacie wykonania zastępczego "prace rozbiórkowe" zostały już przez zobowiązanego rozpoczęte nie mógł odnieść zamierzonego skutku, albowiem Spółka nie została zobowiązana do rozpoczęcia takich prac, lecz do przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze zarzutu, zmierzającego do wykazania, że zaskarżone postanowienia są wadliwe z uwagi na to, że przy wyłanianiu podmiotu mającego dokonać wykonania zastępczego nie były przestrzegane zasady przewidziane w przepisach ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. Nr 19, poz. 177 ze zm.) Sąd uznał, iż zarzut ten nie może zostać uwzględniony. Sąd stoi na stanowisku, iż tego rodzaju wadliwości nie można kwestionować w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie wykonania zastępczego, a następnie w skardze do sądu administracyjnego. Z analizy art. 128 i art. 130 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym wynika, iż nie jest koniecznym elementem postanowienia o wykonaniu zastępczym wskazywanie osoby (przedsiębiorstwa), która będzie realizowała obowiązek za zobowiązanego. Niemniej istnieje obowiązek powiadomienia o tym zobowiązanego w czasie postępowania, aby mógł dochodzić swych roszczeń wobec wykonawcy przewidzianych w art. 131 czy art. 132 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (tak: R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. 3 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 544 i nast.). Jak wynika z akt sprawy organ I instancji zastosował się do powyższego obowiązku, wskazując w uzasadnieniu postanowienia z dnia "[...]", iż wynikający z decyzji z dnia "[...]" obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego pasa drogowego ulic A i B, wykonany zostanie na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego przez spółkę jawną "B" z siedzibą w "[...]". Zauważyć nadto należy, iż przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym nie wymagają od organów egzekucyjnych, aby w postanowieniu czy zawiadomieniu omawiały kryteria, jakimi kierowały się przy wyborze podmiotu mającego zrealizować obowiązek za zobowiązanego. Sąd przychyla się do stanowiska Kolegium, że strona mając zastrzeżenia co do wyboru wykonawcy mającego wykonać za nią obowiązek, miała możliwość zgłoszenia ich w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Nie mogły też odnieść zamierzonego skutku zarzuty zmierzające do wykazania, że strona skarżąca wnioskowała o zawieszenie i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, lecz organ prowadził postępowanie egzekucyjne i zastosował wykonanie zastępcze. Wprawdzie okoliczności te znajdują potwierdzenie w przedłożonej przez stronę skarżącą dokumentacji, jednak nie mają one wpływu na wynik rozstrzygnięcia zakończonego zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zgodzić się przyjdzie z argumentacją organu, iż przewidziane w ustawie egzekucyjnej środki zaskarżenia nie wstrzymują postępowania (art. 17 § 2, art. 23 § 6, art. 35 § 1 i 2 ). Mogą być one jedynie podstawą do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, jeśli organ uzna, że zaistniał uzasadniony przypadek. Z akt sprawy wynika, iż organy orzekające nie skorzystały z tego uprawnienia wychodząc z założenia, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi szczególny przypadek, przy czym strona skarżąca nie przedstawiła dowodów, że na skutek bezczynności jej wnioski nie zostały przez organy rozpatrzone. Dodać nadto należy, iż z dokumentacji przedłożonej Sądowi przez pełnomocnika spółki wynika, iż wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych wraz z prośbą o wyrażenie zgody na wykonanie zobowiązania przez samego zobowiązanego strona skarżąca przesłała do Prezydenta Miasta faxem w dniu 11 czerwca 2006 r. o godz. 15.17 (k. 82, 83 akt sądowych), podczas gdy wykonanie zastępcze wyznaczone zostało na dzień 12 czerwca 2006 r. Nie można także podzielić zarzutu skargi wskazującego na niedoręczenie spółce tytułu wykonawczego przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wykonania zastępczego. Odpis tytułu wykonawczego doręczony został stronie skarżącej w dniu 11 stycznia 2006 r. i dlatego też na organie egzekucyjnym nie spoczywał obowiązek doręczenia go ponownie, przed każdą czynnością egzekucyjną. Podobnie rzecz się ma z zarzutem braku upomnienia przed wydaniem postanowienia o wykonaniu zastępczym. Trafnie wskazało Kolegium, iż upomnienie takie należy doręczyć zobowiązanemu jedynie raz przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 16 grudnia 2005 r. Zarzuty wskazujące na wady tytułu wykonawczego nie mogły odnieść zamierzonego skutku z tego względu że należało je złożyć w terminie 7 dni od daty otrzymania tytułu wykonawczego. Zarzut dotyczący niepełnej informacji o podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, jako że tego rodzaju uchybienie nie ma wpływu na wynik sprawy. Zgodzić należy się z argumentacją skarżącej, iż organy nie uczyniły zadość wynikającemu z art. 10 § 1 Kpa obowiązkowi zawiadomienia strony o możliwości zaznajomienia się z zebranymi dowodami i materiałami. Jednak wskazane uchybienie nie sposób uznać za mające istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd nie dopatrzył się, aby w sprawie istniały dowody, o istnieniu których strona nie wiedziała przed wydaniem postanowień organów egzekucyjnych. W związku z tym zarzut ten nie jest zasadny. Powyższe prowadzi do wniosku, że skargi nie można było uwzględnić i z tego względu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało ją oddalić.