V SA/Wa 417/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Asesor WSA - Andrzej Kania, Protokolant - Michał Petranik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia ... września 2006 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uchyla zaskarżoną decyzję Przedmiotem skargi z 18 października 2006 r. wniesionej przez A. G. jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia ... września 2006 r. nr ..., wydana w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 23.08.2004 r. A. G. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie zadłużenia z tytułu nieuregulowanych płatności składek za okres 1999-2003 r. Wniosek uzasadnił zakończeniem w dniu ... listopada 2003 r. prowadzenia działalności gospodarczej, spowodowanym trudnościami finansowymi i sytuacją na rynku budowlanym. Skarżący podkreślił, że od chwili zakończenia działalności pozostaje bez pracy oraz że aktualnie nie ma żadnych możliwości spłaty zadłużenia. Decyzją z dnia ... listopada 2004 r. nr ... wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 28 ust. 1 i ust. 3a oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. nr 137, poz. 887 ze zm.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - za okres od .... Decyzją objęto również odsetki za zwłokę, koszty upomnienia, opłatę dodatkową i koszty zajęć bankowych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż skarżący prowadził pozarolniczą działalność w okresie od 1 czerwca 1988 r. do 13 listopada 2003 r. i nie wywiązywał się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek. Na koncie powstały zaległości za m-ce ... Zakład Ubezpieczeń Społecznych ponadto stwierdził, że w stosunku do należności skarżącego nie została stwierdzona całkowita nieściągalność oraz że obecnie wobec A. G. prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Organ podkreślił, że z wywiadu o stanie majątkowym spisanego dla potrzeb rozpatrzenia wniosku wynika, że skarżący uzyskuje dochód z prac dorywczych i zasiłków wypłacanych przez MOPS. Zdaniem Zakładu, zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych istnieje możliwość spłaty należności w dogodnym układzie ratalnym dostosowanych do możliwości płatniczych skarżącego. Następnie organ stwierdził, że na koncie A. G. figurują zaległości z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonego za miesiące od ... na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne do których zgodnie z art. 30 wyżej powołanej ustawy nie stosuje się umorzeń i ulg. Pismem z dnia 11 stycznia 2005 r. A. G. zwrócił się do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (zatytułowanym odwołanie). W uzasadnieniu tego wniosku podkreślił, iż zawarte w decyzji Zakładu twierdzenie o możliwości spłaty przez niego należności należy uznać za nieuzasadnione. Decyzją z dnia ... lutego 2005 r. nr ... wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 i 4 oraz art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pozostawił sprawę bez rozpatrzenia, z powodu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ II instancji wyjaśnił, że w dniach ... i 25 listopada 2004 r. z uwagi na nieobecność skarżącego, listonosz dwukrotnie awizował przesyłkę, w której znajdowała się decyzja z dnia ... listopada 2004 r. Przesyłka nie została odebrana z placówki pocztowej do dnia 29 listopada 2004 r., a zatem zwrócono ją nadawcy. Zgodnie z art. 123 u.s.u.s. zastosowano art. 44 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego regulujący zasady doręczenia zastępczego. Wobec powyższego termin czternastu dni na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy minął dnia 1 grudnia 2004 r. W ocenie organu bez znaczenia jest zaznajomienie się przez skarżącego z decyzją w dniu 11 stycznia 2005 r. i złożenie w tym samym dniu odwołania. A. G. na wyżej wymienioną decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie zgodził się z opinią organu, że ze swojej winy nie złożył w terminie odwołania od decyzji Zakładu z dnia ... listopada 2004 r. Skarżący podkreślił, że w jego interesie leżało uregulowanie tej sprawy, a zatem nie unikał odbioru korespondencji. Potwierdził, że w dniu 11 stycznia 2005 r. udał się do Oddziału ZUS w B. celem wyjaśnienia przyczyn braku rozstrzygnięcia jego wniosku. Poinformowano go tam, że decyzję wysłano na jego adres. Skarżący oświadczył, że decyzji nie otrzymał i natychmiast po zapoznaniu się z jej treścią w siedzibie organu złożył od niej odwołanie. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji z dnia ... lutego 2005 r. nr ... w przedmiocie pozostawienia sprawy bez rozpoznania z powodu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania z powodu jej wydania przez organ niewłaściwy tj. Prezesa ZUS. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że na podstawie art. 17 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 66 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych organem właściwym do ponownego rozpatrzenia sprawy umorzenia należności z tytułu składek i wydania w tym przedmiocie decyzji jest Minister Pracy i Polityki Społecznej. Następnie, ... sierpnia 2006 r., Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał, na podstawie art. 65 § 1 oraz art. 180 i 181 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 o systemie ubezpieczeń społecznych, postanowienie, którym przekazał wniosek A. G., dotyczący umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy, Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jako organowi właściwemu. Decyzją z dnia ... września 2006 r. nr ... Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ponownie pozostawił sprawę bez rozpoznania, z powodu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż ... listopada 2004 r. została wydana decyzja o odmowie umorzenia zaległości. W dniu ... listopada 2004 r. i 25 listopada 2004 r. z powodu nie zastania adresata, listonosz dwukrotnie awizował przesyłkę, która w wyniku nie odebrania z placówki pocztowej dnia 29 listopada 2004 r. została zwrócona do O/ZUS. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podkreślił, że w efekcie zastosowanie znajduje w tym przypadku przepis o przyjęciu fikcji prawnej doręczenia zastępczego określonego w art. 44 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. w związku z art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Termin 14 dni na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, minął dnia 1 grudnia 2004 r. Natomiast wniosek (oznaczony jako "odwołanie") o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie umorzenia należności A. G. złożył dopiero w dniu 11 stycznia 2005 r. tj. po upływie obowiązującego terminu do jego złożenia. Organ podkreślił, że ze względu na niedochowanie właściwego terminu do wniesienia wniosku, przedmiotowe odwołanie nie podlegało merytorycznemu rozpatrzeniu. Zdaniem Prezesa ZUS bez znaczenia jest przy tym późniejsze zaznajomienie się skarżącego - w dniu 11 stycznia 2005 r., z wydaną decyzją znajdującą się w aktach sprawy, w efekcie czego tego samego dnia A. G. złożył odwołanie. Ponadto organ zwrócił uwagę na to, że w dniu 24 sierpnia 2005 r. zmianie uległa treść art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, gdzie wskazano jako organ uprawniony do rozpatrywania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek Prezesa ZUS. W związku z powyższym Minister Pracy i Polityki Społecznej uznając się za organ niewłaściwy do rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia ... sierpnia 2006 r. przekazał sprawę do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych celem ponownego rozpatrzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2006 r. A. G. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie zaległych składek w całości lub części. W uzasadnieniu skargi A. G. podkreślił, iż nie zgadza się z uzasadnieniem decyzji z dnia ... września 2006 r. Podał, że wyrokiem z dnia 9 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał nieważność zaskarżonej decyzji, ze względu między innymi na błędne pouczenie o środkach zaskarżenia. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. W prawie administracyjnym nie można przyjmować fikcji powszechnej znajomości prawa, nie jest to dziedzina, w której miałaby ona rację bytu. Skarżący podkreślił, iż postanowienia zawarte w art. 112 stanowią jedną z istotniejszych konsekwencji naruszenia przez organ prowadzący postępowanie obowiązku udzielania stronom rzetelnych informacji o ich uprawnieniach, w odniesieniu do bardzo doniosłej ich sfery- wnoszenia środków zaskarżenia. Weryfikacja decyzji, mająca na celu ochronę praw interesów stron postępowania, stanowi jednocześnie instytucję służącą zapewnieniu praworządności działania administracji publicznej w jej stosunkach z jednostką. Następnie A. G. podkreślił, że zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania oraz uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Przed wydaniem postanowienia może być konieczne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Zdaniem strony skarżącej wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania oraz o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego narusza art. 7 i art. 77 k.p.a. Skarżący podkreślił, że w wyżej wskazanym przepisie przewidziane są dwie odrębne sytuacje procesowe: niedopuszczalność odwołania i wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Dalej A. G. stwierdził, że w jego interesie jest pozytywne uregulowanie przedmiotowej sprawy, dlatego też nieodbieranie korespondencji z ZUS byłoby nielogiczne. Zwrócił uwagę na to, że w dniu 11 stycznia 2005 r. udał się do Oddziału ZUS w Bydgoszczy, gdzie został poinformowany o zaistniałej sytuacji. Skarżący podkreślił również, że zgodnie z przepisami prawa, powinien zostać pouczony o możliwości dalszego postępowania w zaistniałej sytuacji, co się jednak nie stało. Niestety ZUS nie poinformował go o możliwości wniesienia pisma o przywrócenie terminu, co skarżący uważa w świetle przytoczonych wyżej przepisów za poważne naruszenie prawa. Następnie A. G. wniósł o umorzenie istniejących zaległości, ponieważ Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie wziął pod uwagę jego możliwości finansowych. Skarżący podkreślił, że pracuje w firmie budowlanej a jego zarobki wynoszą ... zł brutto, przy jednoczesnym utrzymaniu siebie oraz uczącej się córki. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o odrzucenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. Nr 153, poz. 1269]. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Badając zaskarżoną decyzję w ww. kontekście Sąd zobowiązany jest nie tylko sprawdzić zasadność podniesionych przez skarżącą zarzutów ale i ustalić, czy nie doszło do innych naruszeń prawa wpływających na prawidłowość decyzji. W myśl art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania, iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności odnosząc się do wniosku skargi dotyczącego umorzenia przez Sąd należności z tytułu składek należało jednak zauważyć, iż kognicja sądów administracyjnych w odniesieniu do spraw w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na określone fundusze (Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych) została ustanowiona ustawą z dnia 10 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 121, poz. 1264). Artykuł 10 pkt 26a tej ustawy zmienił - z dniem 1 lipca 2004 r. - brzmienie art. 83 ust. 4 u.s.u.s. w ten sposób, że wyłączył tą kategorię spraw z zakresu właściwości sądów powszechnych - sądów pracy i ubezpieczeń społecznych i przeniósł do właściwości sądów administracyjnych. Jak wynika z uzasadnienia projektu tej ustawy (dostępny na stronach internetowych www.sejm.gov.pl) wolą ustawodawcy było wyłączenie możliwości umarzania wskazanych wyżej należności przez sądy powszechne, które były władne zmienić decyzję organu i umorzyć określoną kwotę należności (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 15/00, OSNAPU 2000, nr 23, poz. 864). Zmiana ustawodawcza, o której mowa wyżej, miała charakter fundamentalny w odniesieniu do tego typu spraw. Pamiętać bowiem należy, że o ile sądy powszechne przejmowały wcześniej załatwioną przez Zakład sprawę do dalszego załatwienia, o tyle sąd administracyjny na skutek zaskarżenia decyzji Prezesa Zakładu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego załatwienia, lecz jedynie kontroluje (ocenia) działalność tego organu pod względem zgodności z prawem. Orzeczenie sądu administracyjnego w razie uwzględnienia skargi, rozstrzyga o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu oraz zobowiązuje organ administracji publicznej do określonego zachowania się w toku dalszego załatwiania sprawy. Przejęcie przez sądy administracyjne kompetencji organu administracji publicznej do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wyjście poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (R. Hauser, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, praca zbiorowa, Warszawa 2003, str. 6 i 7). W związku z powyższym wniosek Skarżącego o umorzenie powyższego zadłużenia nie mógł być - z uwagi na przedstawione wyżej uwarunkowania konstytucyjne i ustawowe - przez Sąd uwzględniony. Jak już wskazano, celem ustawodawcy było, aby poprzez zmianę właściwości sądów - wykluczyć możliwość umarzania należności na etapie postępowania sądowego, co ma się przyczynić do realizacji przez Zakład obowiązku dbałości o stan finansów ubezpieczeń społecznych (zob. uzasadnienie projektu ustawy z dnia 10 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw - dostępne na stronach internetowych www.sejm.gov.pl). Przechodząc w tym miejscu do wskazania przyczyn uchylenia zaskarżonej decyzji na wstępie należy zauważyć, iż organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co wynika z art. 7 k.p.a. oraz zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. muszą w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei, z § 1 art. 44 k.p.a. - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji - wynika, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2). pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Stosownie do § 2 i 3 art. 44 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w ww. terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Z przepisu tego wynika, iż zawiadomienie o złożeniu pisma na poczcie należy umieścić w skrzynce na korespondencję lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy. W utrwalonym orzecznictwie NSA przyjęto, iż potwierdzenie odbioru przesyłki musi być wypełnione przez doręczyciela w taki sposób, aby zawierało informację o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym oraz okres przez jaki palcówka pocztowa przechowuje pismo. Z akt administracyjnych winno wynikać, czy i w jaki sposób doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce (wyrok NSA z 14.08.1998 r., I SA/Gd 1457/96, wyrok NSA z 28.06.2001 r., II SA 2871/00 niepublikowane). Reasumując więc - "doręczenie unormowane w tym przepisie zakłada możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma stronie, to jest dopuszcza powstanie skutku doręczenia pisma nawet wtedy, gdy faktycznie pismo to do adresata nie dotarło. By doręczenie pisma adresatowi w omawianym trybie mogło być uznane za prawnie skuteczne muszą być bezwzględnie spełnione przesłanki określone w ww. art. 44 k.p.a. Skuteczne zawiadomienie o złożeniu w placówce pocztowej pisma przesłanego za pośrednictwem poczty (awizo) następuje przez umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe doręczyciel pocztowy ma obowiązek umieścić zawiadomienie w jednym z miejsc wskazanych w art. 44 k.p.a. Ponieważ wzmiankowany przepis przewiduje możliwość przyjęcia fikcji doręczenia pisma, co może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego, nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Zatem o fakcie tym musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma stempla, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wysyłającego pismo wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. Musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób wskazany w cyt. art. 44 k.p.a. ( por. wyrok NSA W-wa z 28.02.2006r. I OSK 528/05 LEX 194352)" W niniejszej sprawie nie zostało to uczynione. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji nie wynika w jaki sposób doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce, bowiem na kopercie przesyłki pocztowej jest jedynie adnotacja dokonana przez doręczyciela (listonosza) o dwukrotnym awizowaniu ( k 26- 27 akt admin.). A zatem w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości przyjęcia fikcji doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. Z tych przyczyn należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów nakazujących organom administracji należyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego ( art. 7 i 77 k.p.a.), w konsekwencji czego przyjęto, z naruszeniem art. 44 k.p.a., iż decyzja z dnia 2 listopada 2004r. została Skarżącemu skutecznie doręczona z ostatnim dniem terminu, przez jaki poczta obowiązana była przechowywać pismo w placówce pocztowej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.