III SA/Wa 2435/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej za 1999r. i umorzenie postępowania w tym zakresie 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] października 2004 roku Prezydent W. stwierdził M. P. (zwanemu dalej "Skarżącym") nadpłatę nienależnie uiszczonej opłaty targowej za rok 1998 w kwocie [...] zł oraz za rok 1999 w kwocie [...] zł. Wnioskiem z dnia 28 października 2004 roku M. P. zwrócił się do Prezydenta W. o uzupełnienie powyższej decyzji "co do rozstrzygnięcia". Zdaniem wnioskodawcy, "żądanie zwrotu nadpłaty nienależnie uiszczonego podatku - opłaty targowej jest pojęciem szerszym niż żądanie stwierdzenia decyzją nadpłaty w podatku uiszczonym nienależnie, albowiem w pierwszym z wymienionych przypadków organ podatkowy stwierdza w drodze decyzji oraz zwraca nadpłatę podatku, w drugim zaś jedynie stwierdza, oczywiście decyzją, iż podatek w wyliczonej wysokości został uiszczony nienależnie. Następnie kolejnym wnioskiem z dnia 1 listopada 2004 r. zatytułowanym "pismo uzupełniające do wniosku z dnia 28 października 2004 r. o uzupełnienie decyzji Prezydenta W. dodatkowo zwrócił się o uzupełnieni decyzji co do całości żądania zwrotu nadpłaty od 1 stycznia do 31 grudnia 1999 r. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazał, iż pod presją administratora targowiska uiszczał przez cały 1999 r. opłatę targową w kwocie [...] zł miesięcznie a zatem nadpłata istniała w kwocie wyższej niż obliczona przez organy podatkowe kwota [...] zł za trzy miesiące. Pierwszy wniosek o uzupełnienie decyzji, co do rozstrzygnięcia o zwrocie nadpłaty został rozstrzygnięty decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., w której Prezydent W. uzupełnił własną decyzję z dnia [...] października 2004 roku co do żądania zwrotu stwierdzonej rzeczoną decyzją nadpłaty opłaty targowej za lata 1998-1999 r. poprzez dodanie stwierdzenia: "umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe w części dotyczącej zwrotu stwierdzonej nadpłaty opłaty targowej za lata 1998 -1999". Drugi wniosek o uzupełnienie decyzji, co do rozstrzygnięcia o całości nadpłaty za 1999 r. organ załatwił wydając postanowienie z dnia [...] lutego 2005 roku odmawiając uzupełnienia tejże decyzji z dnia [...] października 2004 roku "co do stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej za cały rok 1999". Prezydent podkreślił we wskazanym postanowieniu, że "w odniesieniu do żądania Skarżącego, co do rozstrzygnięcia nadpłaty za cały rok 1999 jest ono niezasadne, gdyż organ podatkowy rozpatrzył tę kwestię w całości. Uznał wszystkie wnoszone przez podatnika w roku 1999 kwoty z tytułu opłaty targowej za nadpłacone". M. P. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie przy jego wydaniu art. 120, art. 207 § 1 i 2, art. 210 § 1 pkt 5 i 6 oraz art. 213 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r, Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). Rozpatrując niniejszą sprawę SKO uchyliło postanowienie Prezydenta W. i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, iż z sentencji decyzji z dnia [...] lutego 2005 roku (znak: [...]), Prezydent W. uwzględnił w całości żądanie zawarte we wniosku M. P. i uzupełnił własną decyzję z dnia [...] października 2004 roku (znak; [...]) poprzez dodanie stwierdzenia, że umarza postępowanie w części dotyczącej zwrotu stwierdzonej nadpłaty opłaty targowej za lata 1998-1999 jako bezprzedmiotowe, przy czym ani z sentencji owej decyzji, ani z jej uzasadnienia nie wynika, by dotyczyło ono jedynie części roku 1999. Tym samym wydanie postanowienia, z którego wynika, że dotyczy ono części okresu objętego decyzją z dnia [...] lutego 2005 roku, tj. części roku 1999, uznać należy za drugie rozstrzygnięcie zapadłe w tej samej sprawie, na dodatek całkowicie odmienne. Z oczywistych względów postanowienie takie zdaniem SKO należało uchylić. Z postanowieniem tym nie zgodził się skarżący i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi naruszenie art. 120, 121, § 1 i 2, 122, 123 w zw. z art. 200, 192, 194, § 1 i 2, 199, 217, 239 w zw. z 233 § 1 pkt 2 Op poprzez: - przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, - ruszenie przepisów art. 130 § 3 w zw z art. 120 Op, ponieważ postanowienie Prezydenta zostało wydane przez pracowników podlegających wyłączeniu. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia Prezydenta w celu ponownego rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Art. 213 Ordynacji podatkowej określa zakres, tryb i formę uzupełnienia lub sprostowania decyzji podatkowej. Strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy ma miejsce wówczas, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję w istocie częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać sprawę. Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami (wyrok WSA z 17 czerwca 2004 r., III SA 708/03, LEX nr 147331). Uzupełnienie decyzji podatkowej, co do rozstrzygnięcia następuje w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 213 § 2 Ordynacji podatkowej. Natomiast odmowa uzupełnienia decyzji następuje w drodze postanowienia na podstawie art. 213 § 5 cyt. ustawy. Zatem w art. 213 Ordynacji podatkowej chodzi o uzupełnienie lub sprostowanie decyzji przez usunięcie z niej jedynie takich wad, które nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że skarga jest zasadna aczkolwiek z innych powodów niż w niej podane. W sprawie, poza sporem jest to, iż decyzją z dnia [...] października 2004 r. Prezydent m. st. W. stwierdził M. P. (zwanemu dalej "Skarżącym") nadpłatę nienależnie uiszczonej opłaty targowej za rok 1998 w kwocie [...] zł oraz za rok 1999 w kwocie [...] zł. Spór sprowadza się natomiast do odpowiedzi na pytanie czy istniały podstawy do uzupełnienia tej decyzji co do wysokości nadpłaty za 1999 r. w zakresie, w jakim domagał się tego Skarżący. Skarżący złożył dwa wnioski, co do uzupełnienia rozstrzygnięcia, z których pierwszy dotyczył żądania uzupełnienia decyzji, co do orzeczenia o zwrocie nadpłaty nienależnie uiszczonego podatku, drugi zaś wniosek dotyczył żądania uzupełnienia decyzji, co do całości zwrotu nadpłaty za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 1999 r., ponieważ zdaniem skarżącego organ orzekł tylko o nadpłacie za trzy miesiące 1999 r. W ocenie Sądu organ podatkowy I instancji słusznie odmówił uzupełnienia decyzji, co do określenia wysokości nadpłaty za cały rok 1999 r., ponieważ kwestia wysokości nadpłaty za ten rok i rok 1998 została rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] października 2004 r. Zatem nie było podstaw do uzupełnienia decyzji, co do rozstrzygnięcia w zakresie wysokości nadpłaty za rok 1999. Skoro nie było podstaw do uzupełnienia decyzji w zakresie rozstrzygnięcia w tym zakresie, to organ podatkowy I instancji słusznie postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] października 2004 r. Uzupełnienie rozstrzygnięcia tej decyzji, co do wysokości nadpłaty w zaistniałym przypadku wiązałoby się ze zmianą merytoryczną decyzji a tego organ odwoławczy mógł dokonać w wyniku rozpoznania odwołania. Zatem w zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie uznało, iż decyzją Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2005 r.[...] rozstrzygnięto wniosek skarżącego z dnia 1 listopada 2004 r. dotyczący żądania, które w istocie rzeczy sprowadzało się do kwestionowania wysokości nadpłaty za rok 1999 r. W decyzji tej rozstrzygnięcie brzmi " Postanawia się 1) uzupełnić decyzję prezydenta W. z dnia [...] października 2004 roku nr [...] co do żądania zwrotu stwierdzonej ww. decyzją podatkową nadpłaty opłaty targowej za lata 1998-1999 i w tym miejscu orzec: -umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe w części dotyczącej zwrotu stwierdzonej nadpłaty opłaty targowej za lata 1998-1999." Z takiego sformułowania sentencji wynika, że Prezydent W. uzupełnił, decyzję co do żądania przez stronę uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji co do zwrotu stwierdzonej nadpłaty w opłacie targowej za lata 1998-1999, zawartego we wniosku z dnia 28 października 2004 r. Z sentencji tej nie wynika, że organ rozstrzygał o uzupełnieniu rozstrzygnięcia w zakresie wysokości nadpłaty za rok 1999 r., w związku ze złożonym wnioskiem o uzupełnienie z dnia 1 listopada 2004 r. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy naruszył art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) zdanie drugie Ordynacji podatkowej, ponieważ organ I instancji nie wypowiadał się w decyzji z dnia 15 lutego 2005 r. w zakresie uzupełnienia decyzji odnośnie wysokości nadpłaty za rok 1999, czego strona żądała w piśmie z dnia 1 listopada 2004 r. A zatem SKO nie miało podstaw prawnych do uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania, ze względu na rozstrzygnięcie kwestii uzupełnienia decyzji, odnośnie wysokości nadpłaty za 1999 r., w decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. Uzupełnienie decyzji w sprawie wysokości nadpłaty za 1999 r. nie było przedmiotem rozstrzygnięcia tejże decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. Odnośnie naruszenia art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej Sąd stwierdza, że ta kwestia była przedmiotem rozstrzygnięcia organu, który postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. odmówił wyłączenia pracowników Wydziału Budżetowo Księgowego Dzielnicy S. Na postanowienie to przysługiwało stronie prawo wniesienia środków odwoławczych, w związku z czym w tamtym postępowaniu Skarżący mógł żądać zmiany tego rozstrzygnięcia. Sąd analizując akta na tym etapie postępowania nie dopatrzył się natomiast naruszenia ww. przepisu. Sąd, mając na uwadze powyższe ustalenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 i art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.