II OSK 1429/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Go 274/07 w zakresie odrzucenia skargi na pismo Starosty Powiatu S.-D. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia właściciela nieruchomości postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę wniesioną przez M. G. na pismo Starosty Powiatu S. - D. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia właściciela nieruchomości. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że będące przedmiotem skargi pismo Starosty Powiatu S. - D. z dnia [...] nie należy do katalogu aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej p.p.s.a. Pismem tym jak wskazał Sąd, udzielono jedynie wyjaśnień dotyczących aktualnych numerów ewidencyjnych działek poprzednio wchodzących w skład gospodarstwa rolnego należącego do M. G. o pow. [...] ha a przejętego przez Skarb Państwa. Pismo to stanowiło odpowiedź na podanie skarżącej z dnia [...] w którym wnosiła, o ustalenie przez Starostę, że jest ona właścicielem przedmiotowego gospodarstwa rolnego. Takie samo żądanie zawarte zostało w skardze w przedmiotowej sprawie. Uznając, iż powyższe żądanie - jako iż dotyczy kwestii ustalenia prawa własności - stanowi roszczenie, którego dochodzić można na drodze procesu cywilnego, Sąd stwierdził, że nie jest właściwy w sprawie i na podstawie art. 58 § 1 w zw. z art. 222 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji skarżonego postanowienia. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła działająca w imieniu skarżącej M. G. pełnomocnik - adw. I. Z., wskazując jako podstawę kasacji naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. z uwagi na to, że intencją skarżącej było jedynie uzyskanie informacji o właścicielach działek wchodzących w skład jej byłego gospodarstwa rolnego. Jak podnosi pełnomocnik, użyte przez skarżącą w obu pismach określenia "ustalenie prawnego właściciela" związane było z chęcią uzyskania przez skarżącą "decyzji, orzeczeń i aktów", w wyniku których doszło do ujawnienia obecnych właścicieli w ewidencji gruntów prowadzonych przez starostwo. Pełnomocnik skarżącej podkreśliła również, iż skarżąca skończyła 99 lat i nie zna się na przepisach prawa. Wskazała także, iż dane zawarte w operatach ewidencyjnych są jawne. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli prawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skargowej skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi głównie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego i czy ewentualnie wyczerpano przepisany prawem tryb zaskarżenia. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 §. 2 i 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. W warunkach przedmiotowej sprawy, odmiennie niż wynika to ze wskazań skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż oba pisma skarżącej tj. z dnia [...] i [...], skierowane do Starosty S.-D., wskazywały, jak wynika z ich brzmienia, na żądanie ustalenia właściciela nieruchomości dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę, iż objęte skargą pismo Starosty z dnia [...] stanowi jedynie informację zaczerpniętą w zasobach urzędu, nie można zakwalifikować jego jako akt administracji publicznej. W rezultacie pismo stanowiące zgodnie z intencją strony skarżącej skargę sądowoadministracyjną należało odrzucić jako niepodlegające kognicji sądów administracyjnych. Zaskarżone pismo Starosty S.-D. posiada jedynie walor informacyjny i jako takie nie rozstrzyga o sytuacji prawnej adresata. Przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 i 3 nie jest trafny i z uwagi na to, że wniesiona skarga kasacyjna pozbawiona była uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.