II SA/Wa 1153/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Anna Mierzejewska Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz Protokolant - Małgorzata Płodzicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej - oddala skargę - Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 174 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w zw. z art. 115 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), z dniem 25 lipca 2005 r. zwolnił [...] M. B. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe po upływie odpowiedniego okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. W uzasadnieniu podał, że oficer po przeniesieniu do rezerwy kadrowej na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 1997 r. Dz. U. Nr 10, poz. 55 ze zm.), nie został wyznaczony na stanowisko służbowe po okresie odpowiedniego pozostawania w tejże rezerwie. W odwołaniu z dnia 31 marca 2005 r. do Ministra Obrony Narodowej, skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu administracji publicznej i podał, że powyższy rozkaz stanowił konsekwencję ujawnienia przez niego czynów przestępczych popełnionych na jego szkodę przez Departament Kadr i Szkolnictwa Wojskowego, [...] Szefa Sztabu Generalnego WP oraz jego byłych podwładnych. W tej sprawie kierował liczne prośby, zażalenia, skargi i na żadną z tych interwencji nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Aktualnie powyższa sprawa jest przedmiotem postępowania karnego prowadzonego przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w W.. Dodał ponadto, że sprawy pozostawania przez niego w Siłach Zbrojnych nie zakończono ostatecznie przed dniem 1 lipca 2004 r. na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, a mianowicie wypowiedzeniem mu stosunku zawodowej służby wojskowej na mocy art. 78 ust. 2 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Tym samym uniemożliwiono mu pozostanie w służbie i nie wyznaczono go na stanowisko, które przyjął w 2002 r. Niezależnie od powyższego postawił zarzut, że naruszono treść art. 45 ust. 3 cytowanej już również wyżej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bowiem zwolnienie go ze służby wojskowej w jego sytuacji powinno nastąpić jedynie wówczas, gdy odmówiłby pełnienia służby na innym równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym. Kończąc skonstatował, że nie polega na prawdzie stwierdzenie, iż upłynął już okres pozostawania w rezerwie kadrowej. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia[...] maja 2005 r. nr [...] mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2005 r. W uzasadnieniu – powołując się na argumentację przedstawioną w rozkazie personalnym organu pierwszej instancji – podał, że Minister Obrony Narodowej w związku z rozformowaniem jednostki wojskowej w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową, decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...], zwolnił go z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lipca 2002 r. przeniósł do rezerwy kadrowej Komendanta Garnizonu K.. Zgodnie z treścią art. 20 ust. 2 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, pozostawanie w rezerwie kadrowej nie mogło być dłuższe, aniżeli 3 lata. Natomiast w myśl art. 174 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy przeniesiony do rezerwy kadrowej na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r., pozostaje nadal w rezerwie, nie dłużej jednak niż do końca okresu, na jaki został do niej przeniesiony. Skoro zatem skarżący nie został wyznaczony na stanowisko służbowe, to z dniem[...] lipca 2005 r. (po upływie 3 lat od chwili wyznaczenia do rezerwy kadrowej), podlega zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Natomiast przewidziany w art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. okres 5 lat, dotyczy łącznego okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. Innymi słowy mówiąc, ma on zastosowanie wówczas, kiedy żołnierz zawodowy w okresie pełnienia służby wojskowej, mógł być przeniesiony kilkakrotnie do rezerwy kadrowej, zaś w sytuacji, kiedy w ciągu 3 lat od chwili przeniesienia do rezerwy nie wyznaczono go na stanowisko służbowe, podlega zwolnieniu. W dalszej części uzasadnienia organ powołał się na restrukturyzację Sił Zbrojnych i konieczność zwalniania z zawodowej służby wojskowej wielu żołnierzy, w tym nieposiadających praw do zaopatrzenia emerytalnego, a z drugiej strony legitymujących się wysokimi kwalifikacjami zawodowymi. Skarżący zaś posiada wysługę w zawodowej służbie wojskowej wynoszącą 26 lat, gwarantującą mu nabycie świadczeń emerytalnych, a jego kwalifikacje i posiadany stopień wojskowy uniemożliwiają przedstawienie mu odpowiedniej oferty służby wojskowej. Tzw. polityka kadrowa, opiera się bowiem na aktualnych potrzebach Sił Zbrojnych, ich zasobach kadrowych oraz wymogach należytego zabezpieczenia logistycznego, co umożliwia prawidłowe funkcjonowanie poszczególnych jednostek wojskowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego, a ponadto o uchylenie rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w sprawie przeniesienia do dyspozycji. Uzasadniając swoje stanowisko – poza argumentami przedstawionymi już w odwołaniu – podał, że procedowanie w jego sprawie winno się opierać na art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym do spraw wszczętych, lecz niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r., stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stąd też w jego sytuacji winien mieć zastosowanie przepis art. 78 ust. 2 tej ustawy, a w rzeczywistości nie prowadzono z nim rozmów o wyznaczeniu na inne stanowisko służbowe i stosownie do treści art. 79 ust. 4 ustawy zwolnienie ze służby winno nastąpić w ostatnim dniu dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia. Niezależnie od powyższego zarzucił, że decyzja odwoławcza została mu doręczono dopiero po 49 dniach od chwili wniesienia odwołania, zaś jej uzasadnienie zawiera błędy. Mianowicie, nie przeniesiono go do dyspozycji Komendanta Garnizonu K., lecz do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej, a w dniu otrzymania decyzji nie posiadał on wysługi 26 lat, lecz 25 lat i w tej sytuacji jego świadczenie emerytalne będzie niepełne. Poza powyższymi zarzutami wskazał jednocześnie, że organ bezpodstawnie nie przewidział dla niego stanowiska służbowego w okresie 3 lat, a do tego obliguje treść art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. Organ również nie zastosował się do treści art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w którym zawarto delegację dla Ministra Obrony Narodowej do wydania rozporządzenia m.in. o możliwości równego dostępu żołnierzy zawodowych do wyższych stanowisk służbowych. W dalszej części zawarł zarzuty o dostarczeniu mu rozkazu personalnego przez Szefa Sekcji Kadr, zamiast przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego i ponadto zarzucił, że nie otrzymał decyzji organu drugiej instancji po złożeniu odwołania od rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia go do dyspozycji. Świadczy to zdaniem skarżącego, że rozkaz ten winien być uchylony z mocy prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że zgodnie z treścią art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do żołnierzy mają zastosowanie przepisy wymienionej ustawy pragmatycznej, a nie poprzednio obowiązującej. Oznacza to również, że w stosunku do skarżącego nie ma zastosowania treść art. 45 ust. 3 ustawy, bowiem dotyczy on żołnierzy wyznaczonych do rezerwy kadrowej na podstawie aktualnych przepisów. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia terminu do wydania decyzji przez Ministra Obrony Narodowej, bowiem odwołanie wpłynęło do organu w dniu 15 kwietnia 2005 r., zaś decyzja została wydana w dniu [...] maja 2005 r. Podobnie rzecz się ma z doręczeniem decyzji, ponieważ zgodnie z treścią art. 39 k.p.a., organ może doręczyć decyzję m.in. przez swoich pracowników lub inne upoważnione osoby. W pismach procesowych z dnia 13 czerwca 2005 r., z dnia 12 lipca 2005 r., z dnia 5 grudnia 2005 r. i z dnia 20 grudnia 2005 r. skarżący ponowił swoje zarzuty zawarte w skardze i jednocześnie w dwóch ostatnich pismach sprecyzował, że niniejsza skarga dotyczy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]maja 2005 r. nr [...]. W trakcie rozprawy przed Sądem, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, bowiem organem zwalniającym go ze służby winien być, jego zdaniem, Minister Obrony Narodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przede wszystkim stwierdzić należy, że Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego posiadał kompetencje – wbrew stanowisku skarżącego – do zwolnienia go ze służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie, co jest bezsporne w rozpoznawanej sprawie, pozostawania w rezerwie kadrowej. Stosownie bowiem do treści art. 115 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1759 ze zm.), Minister Obrony Narodowej wydaje decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia go na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej tylko w odniesieniu do żołnierzy, o których mowa w art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dotyczy to zatem żołnierzy posiadających stanowiska służbowe o stopniach etatowych pułkownika (komandora) i generała (admirała) oraz na które minister wyznacza na podstawie przepisów odrębnych ustaw, a także na stanowiska wymienione w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy. W sprawie bezspornym jest, że skarżący na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym nie posiadał stopnia etatowego pułkownika (komandora) lub generała (admirała), a na stanowisko to nie wyznaczono go na podstawie odrębnych ustaw np. na podstawie ustawy o ustroju sądów wojskowych. Skarżący również nie był wyznaczony na stanowisko służbowe, o którym mowa w § 16 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. Nr 108, poz. 1114) wydanego na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy. Są nimi mianowicie: 1) w Jednostce Wojskowej [...] stanowiska służbowe: a) zastępcy dowódcy, b) szefa sztabu, logistyki i szkolenia; 2) w wyższej szkole oficerskiej – stanowiska profesorów zwyczajnych i nadzwyczajnych; 3) w Stałym Przedstawicielstwie Rzeczypospolitej Polskiej przy: a) Organizacji Paktu Północnoatlantyckiego w Brukseli – stanowiska starszego specjalisty i chorążego, b) Biurze Narodów Zjednoczonych i innych organizacjach międzynarodowych w Wiedniu – stanowisko doradcy wojskowego, c) Narodach Zjednoczonych w Nowym Jorku – stanowisko doradcy wojskowego; 4) stanowiska służbowe: a) zastępcy komendanta szpitala wojskowego, b) przewodniczącego wojskowej komisji lekarskiej, c) wojskowego komendanta uzupełnień, d) adiutanta Ministra Obrony Narodowej. Wobec powyższego, stosownie do treści art. 115 ust. 1 pkt 2 ustawy, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego był organem właściwym do zwolnienia skarżącego ze służby rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], bowiem kompetencje te przysługują mu w odniesieniu do pozostałych żołnierzy, aniżeli wymienieni wyżej. W tej sytuacji nie została wyczerpana przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W dalszej części wskazać należy, że zgodnie z art. 169 ustawy, sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r., prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych. W rozpoznawanej sprawie tymczasem, skarżący do dnia 1 lipca 2004 r. cały czas pozostawał w rezerwie kadrowej i organ administracji publicznej nie wszczął z urzędu w jego sprawie żadnego postępowania administracyjnego. Dodatkowo zauważyć należy, że wszczęcia takiego postępowania nie wymaga również żaden przepis prawa materialnego, tj. tzw. ustawy pragmatycznej. Stanowisko zaprezentowane przez skarżącego, że organ był zobowiązany przewidzieć dla niego nowe stanowisko służbowe i wyznaczyć go na to stanowisko w okresie 3 lat pozostawania w rezerwie kadrowej, uznać należy – zdaniem Sądu – za błędne. Otóż zgodnie z treścią art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 1997 r. Dz. U. Nr 10, poz. 55 ze zm.), który był podstawą materialnoprawną przeniesienia skarżącego do rezerwy kadrowej, oficer pełniący zawodową służbę wojskową jako służbę stałą, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce wojskowej, w której pełnił służbę, w związku z rozformowaniem tej jednostki lub zmniejszeniem jej stanu etatowego, 2) nie ukończył 50 lat, 3) posiada co najmniej dobrą ogólną ocenę w opinii służbowej, 4) wyraził na piśmie zgodę na pełnienie dalszej służby w jednostce wojskowej wskazanej przez właściwy organ wojskowy w dowolnym garnizonie, może być przeniesiony do rezerwy kadrowej, jeżeli właściwy organ wojskowy przewiduje wyznaczenie go na odpowiednie stanowisko służbowe w okresie nie dłuższym niż 3 lata. Łączny czas pozostawania w rezerwie kadrowej w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej nie może być dłuższy niż 5 lat. Analizując powyższy przepis można dojść jedynie do wniosku, że podstawą przeniesienia do rezerwy kadrowej jest m.in. przewidywanie, a nie obowiązek wyznaczenia żołnierza zawodowego na odpowiednie stanowisko służbowe. Skora zaś tak, to postępowanie o zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej może być prowadzone tylko na podstawie przepisów cytowanej już wyżej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie zaś na podstawie cytowanej już również wyżej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stąd też w konsekwencji nie może mieć wobec niego zastosowanie przepis art. 78 ust. 2 tej ostatniej ustawy. Natomiast według art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego m.in. pozostającego w rezerwie kadrowej zwalnia się z zawodowej służby wojskowej, gdy odmówi pełnienia służby na innym równorzędnym lub wyższym stanowisku. Rzecz jednak w tym, że powyższa podstawa zwolnienia ze służby dotyczy tylko tych żołnierzy, którzy zostali wyznaczeni do pełnienia służby w rezerwie kadrowej na podstawie przepisów tejże ustawy, a nie – jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stwierdzić ponadto należy, że zgodnie z treścią art. 174 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy przeniesiony do rezerwy kadrowej na podstawie ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, pozostaje nadal w tej rezerwie, nie dłużej jednak niż do końca okresu, na jaki został do niej przeniesiony. Wprawdzie w rozkazie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] przenoszącym skarżącego z dniem[...] lipca 2002 r. do rezerwy kadrowej, nie określono czasu, na jaki się go przenosi, to jednak z literalnego brzmienia cytowanego już wyżej art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy wywieść wniosek, że okres ten wynosi właśnie 3 lata. Nie trudno bowiem sobie wyobrazić sytuację, że organ w takiej właśnie sytuacji mógł zakreślić termin przeniesienia do rezerwy kadrowej na okres krótszy, aniżeli 3 lata. Cytowany przepis nie stoi temu na przeszkodzie. Skoro zaś tego nie uczynił, to oznacza, że okresem maksymalnym ("nie dłuższym") pozostawania w rezerwie kadrowej, jest okres 3 lat. Natomiast określony w drugim zdaniu tego przepisu okres 5 lat pozostawania w rezerwie kadrowej, dotyczy – jak wynika wprost z jego treści – łącznego czasu pozostawania w rezerwie kadrowej "w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej". Zatem zakreśla on maksymalną granicę pozostawania żołnierza zawodowego w rezerwie kadrowej, w okresie pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej. Ograniczenie powyższe jest z punku widzenia ustawodawcy racjonalne, bowiem pozwala organowi w sposób właściwy, prowadzić tzw. politykę kadrową i ma na celu ograniczenie pozostawania żołnierza zawodowego bez przydziału służbowego, zgodnego z jego kwalifikacjami i uzasadnionymi potrzebami Sił Zbrojnych. W rozpoznawanej sprawie nie budzi zatem wątpliwości fakt, że okres 3 lat upłynął po dniu [...] lipca 2005 r. i w tej sytuacji organ na podstawie art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, którego treść stanowi, że żołnierzy zawodowych, o których mowa w ust. 1, jeżeli nie zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe po upływie odpowiedniego okresu, o którym mowa w ust. 1, zwalnia się z zawodowej służby wojskowej z dniem upływu tego okresu, był zobligowany do zwolnienia skarżącego ze służby w dniu [...] lipca 2005 r. Na podkreślenie wymaga fakt, że przepis ów ma charakter bezwzględnie wiążący dla organu administracji publicznej, bowiem zawarta w nim dyspozycja nie ma charakteru fakultatywnego, a tym samym nie niesie w sobie uznania administracyjnego. Rację ma skarżący, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), w przypadkach, o których mowa w art. 115 ust. 1 ustawy, decyzję zwalniającą żołnierza z zawodowej służby wojskowej doręcza dowódca jednostki. Jednakże doręczenie, stosownie do treści § 3 ust. 2 rozporządzenia, odbywa się na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Oznacza to w rozpoznawanej sprawie, że rozkaz personalny zwalniający skarżącego ze służby mógł mu doręczyć Szef Sekcji Kadr, a nie Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego. Wynika to z treści art. 39 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji państwowej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione do tego osoby lub organy. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego o załatwieniu przez organ drugiej instancji odwołania od rozkazu personalnego z przekroczeniem terminu, należy się powołać na art. 35 § 1 i 3 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, organy administracji państwowej obowiązane są do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, a w razie konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego, załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca. W rozpoznawanej zaś sprawie odwołanie skarżącego wpłynęło do organu w dniu 15 kwietnia 2005 r., zaś wydanie decyzji nastąpiło w dniu [...] maja 2005 r., a zatem nie zostały przekroczone terminy ustawowe. Pozostałe zaś zarzuty skarżącego sprowadzające się do niedokładności w treści zaskarżonej decyzji i dotyczące miejsca przeniesienia do rezerwy kadrowej, bądź wysługi lat w zawodowej służbie wojskowej nie są na tyle istotne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), że mogłyby one mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.