II SA/Bk 220/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. Z. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska i mianowania na stanowisko równorzędne - oddala skargę.- Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Komendant Miejski Policji w S. zwolnił sierż. szt. J. Z. ze stanowiska referenta Zespołu ds. Obsługi Zdarzeń Drogowych Sekcji Ruchu Drogowego i z dniem [...] listopada 2006r. mianował na równorzędne stanowisko referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Policji Sądowej. Decyzję uzasadniono koniecznością wzmocnienia Sekcji Policji Sądowej ze względu na znaczne braki osobowe tej komórki organizacyjnej oraz z uwagi na rodzaj realizowanych zadań. W wyniku wniesionego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem zakwestionowania decyzji było naruszenie przepisów procesowych wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy Komendant Miejski Policji w S. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. zwolnił sierż. szt. J. Z. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] stycznia 2007 r. mianował na równorzędne stanowisko referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Policji Sądowej Komendy Miejskiej Policji w S. Z powyższym rozkazem nie zgodził się funkcjonariusz policji i złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. odwołanie. Wskazał w nim, iż nie zgadza się z wnioskiem personalnym Naczelnika Sekcji Policji Sądowej KMP S. o przeniesienie jego osoby. Podkreślił, iż obecnie nie posiada odpowiedniego przygotowania do pełnienia służby w Sekcji Policji Sądowej na stanowisku referenta Ogniwa Ochronnego. Zaznaczył, iż ponad 10 lat pełnił służbę w Sekcji Ruchu Drogowego, w której nabył dostateczne umiejętności i posiada wymagane kwalifikacje, natomiast praca w Sekcji Policji Sądowej nie pozwoli mu na wykazanie się posiadanymi umiejętnościami. Jednocześnie wskazał, iż zgoda Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego na wniosek personalny dotyczący przeniesienia jego osoby nie uwzględnia braków kadrowych w tej sekcji, jak i nienagannego przebiegu służby. Odwołujący się wskazał również, iż w rozkazie personalnym nr [...] Komendant Miejski Policji w S. nie odniósł się do jego wniosku z dnia [...] grudnia 2006 r. jak i pisma z dnia [...] grudnia 2006 r., a zatem w tym zakresie zostały naruszone zasady proceduralne z art. 9 i art. 10 KPA. Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu rozkazu organ powołując się na treść art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji stwierdził, iż między innymi komendant miejski Policji jest właściwy do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Zaznaczył, że powyższe uregulowania prawne nie wskazują przesłanek uzasadniających podjęcie takich decyzji, chyba że przeniesienie następuje na niższe stanowisko służbowe – art. 38 ustawy o Policji. Zatem mianowanie policjanta na równorzędne stanowisko służbowe mieści się w kategorii szczególnych uprawnień przełożonych i wynika ze swoistej specyfiki stosunku służbowego, na który składa się dyspozycyjność i zdyscyplinowanie policjanta. Dlatego też przełożony posiada prawo jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego, z uwzględnieniem interesu służby, w tym mobilności i skuteczności działania Policji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku sierż. szt. J. Z. wniósł o uchylenie w całości rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż nie został zapoznany ze stanowiskiem Komendanta Miejskiego Policji w S. w związku ze złożonym odwołaniem z dnia [...] stycznia 2007 r. od rozkazu personalnego nr [...], mimo iż z zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] wynika, iż Komendant Miejski Policji w S. wniósł o utrzymanie zaskarżonego rozkazu w mocy. Powyższe zdaniem Skarżącego stanowi naruszenie art. 9 i 10 KPA. Zarzucił również, iż pomimo wniesienia odwołania od rozkazu Nr [...] powyższa decyzja nie została wstrzymana i z dniem [...] stycznia 2007 r. został ponownie przeniesiony do Sekcji Policji Sądowej KMP w S., mimo iż rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] otrzymał dopiero w dniu [...] stycznia 2007 r. Zdaniem Skarżącego, takie postępowanie stanowi naruszenie art. 130§2 KPA. Skarżący J. Z. podkreślił także, iż w przypadku jego przeniesienia na inne stanowisko służbowe nie jest brany pod uwagę interes służby, a także interes społeczny i słuszny interes obywateli, gdyż są to działania podejmowane wbrew jego woli i zgody. Zaznaczył, że w dalszym ciągu przebywa na zwolnieniu lekarskim, zaś żaden z jego przełożonych przez cały okres zwolnienia nie interesował się jego stanem zdrowia, a przez podejmowane decyzje pogorszył się także jego stan zdrowia psychicznego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni, w tym Komendant Miejski Policji. Z powyższego wynika, iż rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2006 r., posiadał umocowanie w przepisie ustawy. Podkreślić należy, iż przy decyzjach personalnych organów policji, poza kontrolą sądu pozostaje towarzysząca takim decyzjom polityka kadrowa kierownictwa policji i słuszność ich decyzji z punktu widzenia określonych założeń co do potrzeby obsady poszczególnych stanowisk i potrzeby ewentualnych przesunięć kadrowych. Wynikająca z w/w ustawy możliwość przenoszenia funkcjonariusza na inne, równorzędne stanowisko służbowe niż dotychczas zajmowane obwarowane jest jedynie wymogiem zachowania dotychczasowego uposażenia, albowiem z samego charakteru służby w Policji wynika podległość rozkazom i poleceniom przełożonych, a zarazem konieczność dostosowania się do przesunięcia na równorzędne stanowisko służbowe w innym niż dotychczas zajmowane ogniwach policji – wyrok NSA z dnia 16 maja 2001 r. sygn. akt SA/Bk 74/01, niepubl. W przedmiotowej sprawie stanowisko, na które został przesunięty Skarżący pod względem finansowym jest zrównane z dotychczasowym, jak również nie uległo zmianie miejsce pracy Skarżącego – miejscowość świadczenia służby. W świetle powyższego argumenty podnoszone przez Skarżącego w skardze a dotyczące przyczyn przeniesienia nie dają podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. narusza przepisy ustawy a w konsekwencji, iż jest niezgodne z prawem. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty Skarżącego odnoszące się do przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom Skarżącego w sprawie nie zostały naruszone przepisy art. 9 i 10 Kpa. Skarżącemu został zapewniony czynny udział w przeprowadzonym postępowaniu, zaś organ w dostatecznym stopniu informował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, iż zajęcie stanowiska w sprawie przez Komendanta Miejskiego Policji w S. i przesłanie go wraz z odwołaniem Skarżącego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w żaden sposób nie wpływało na prawa i obowiązki Skarżącego, dlatego też nie było potrzeby informowania Skarżącego o powyższym piśmie. Nie bez znaczenia jest fakt, że to w interesie strony, podnoszącej zarzut naruszenia przepisu art. 10 Kpa, leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, albowiem Sąd każdy przypadek bada indywidualnie (vide: uchwała 7 sędziów z dnia 25.04.2005r. NSA w Warszawie w sprawie sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). Nie każde bowiem naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skutkuje uchyleniem zaskarżonego aktu administracyjnego, a tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W rozpoznawanej sprawie Skarżący ograniczył się jedynie do zgłoszenia zarzutu, nie popierając go żadnymi twierdzeniami i nie przytaczając jakichkolwiek okoliczności wskazujących na to, że faktyczne zagwarantowanie mu w tej konkretnej sprawie prawa do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, wpłynęłoby na podjęcie innej decyzji. Podobnie należało ocenić zarzut Skarżącego naruszenia art. 130§2 Kpa. Owszem, stosownie do jego treści wniesienie odwołania w terminie powoduje wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jednakże nie można zapominać, iż jest to przepis ogólny i nie zawsze będzie miał zastosowanie w konkretnej sprawie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 941/05, Nr LEX nr 198271, regulacja materialnoprawna ustania stosunku służbowego, która normuje utratę statusu funkcjonariusza publicznego ma pierwszeństwo przed regulacją procesową w zakresie wykonalności decyzji administracyjnej. Ustanie stosunku służbowego następuje z dniem określonym w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby niezależnie od tego, czy w tym dniu decyzja stała się decyzją ostateczną. Nie ma zatem zastosowania art. 130 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Skarżący J. Z., na podstawie decyzji organu I instancji, został zwolniony z zajmowanego stanowiska z dniem [...] stycznia 2007 r. i powołany na inne stanowisko z dniem [...] stycznia 2007 r. W tych dniach w/w decyzja została wykonana. Doręczenie Skarżącemu rozkazu personalnego (decyzji) Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., wydanego w wyniku wniesienia odwołania, po dacie wykonania decyzji organu I instancji w żaden sposób nie wpłynęło na zmianę jego sytuacji prawnej. W świetle powyższych rozważań brak jest podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.