II SA/Wa 741/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2007 r. na rozprawie ze skargi J. K. na pismo Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] w przedmiocie równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. J. K. w dniu 19 marca 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów Wojewódzkiej Komendy Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] informujące o braku podstaw do wniesienia zażalenia na pismo Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] zawiadamiające o utracie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. Z akt sprawy wynika, że emerytowany funkcjonariusz Policji J. K. wnioskiem z dnia 15 stycznia 2007 r., skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji w G., wystąpił o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2006. W przypadku odmowy wypłaty przedmiotowego świadczenia wniósł o wydanie stosownej decyzji w sprawie. Komendant Powiatowy Policji w G. pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. poinformował J. K. , że w świetle obowiązujących przepisów brak jest podstaw prawnych do przyznania wnioskowanego świadczenia dla emeryta lub rencisty policyjnego i osób uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej. Z dniem 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważników pieniężnych za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), mocą którego uchylony został § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważników pieniężnych za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919). Uchylone zaś przepisy stanowiły podstawę do stosowania przepisów rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. do emerytów i rencistów policyjnych oraz wydawania decyzji administracyjnych w stosunku do tych osób. Wobec tego brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w sprawie objętej wnioskiem zainteresowanego z dnia 15 stycznia 2007 r. Na powyższe pismo J. K. w dniu 7 lutego 2007 r. wniósł "zażalenie", traktując pismo Komendanta Powiatowego Policji w G. jako decyzję odmowną. We wniesionym środku zaskarżenia podniósł, że załatwienie sprawy z jego wniosku w formie pisma zamyka mu drogę dochodzenia swych roszczeń przed sądem administracyjnym. Podał ponadto, że swoje roszczenie wywodzi z przepisu art. 29 ustawy z dnia 19 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ABW, [...] i art. 91 ustawy o Policji. W odpowiedzi na pismo J. K. z dnia 1 lutego 2007 r., nazwane "zażalenie", Naczelnik Wydziału Inwestycji i Remontów Wojewódzkiej Komendy Policji z siedzibą w R. skierował do zainteresowanego pismo z dnia 23 lutego 2007 r. informujące, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje stronie na postanowienie. Zaskarżone zaś pismo Komendanta Policji w G. z dnia [...] stycznia 2007 r. nie jest postanowieniem, lecz pismem informującym o utracie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego dla emerytowanego policjanta i braku podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej o odmowie przyznania – wypłaty wnioskowanego świadczenia. Powołując się na wskazane przez Komendanta Powiatowego Policji w G. przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy o Policji, Naczelnik podniósł, że jedyną formą zakomunikowania wnioskodawcy o zmianie wskazanego stanu prawnego było pismo informacyjne. W skardze wniesionej do Sądu J. K. wniósł o stwierdzenie, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w G. o odmowie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego została wydana bez podstawy pranej i z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Ponadto wskazał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. również podlega zaskarżeniu, bowiem "popiera" decyzję Komendanta Powiatowego Policji w G.. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że załatwienie sprawy w formie decyzji administracyjnej stosuje się w okolicznościach, gdy istnieje sprawa administracyjna i jest organ administracji publicznej właściwy do jej załatwienia. W stanie prawnym istniejącym od dnia 1 stycznia 2006 r. brak jest przesłanek do rozpatrzenia wniosku skarżącego w formie decyzji, a jedyną formą zakomunikowania zainteresowanemu zmiany stanu prawnego (przedstawionego w pismach skierowanych do skarżącego) było pismo informacyjne, dlatego w ocenia organu nadzoru sposób działania organu I instancji był prawidłowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie utrwalił się pogląd, że pismo organu administracyjnego zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej decyzją administracyjną należy uznać za decyzję, mimo iż nie posiada ono w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeżeli zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji. Do takich elementów należą: 1) oznaczenie organu wydającego decyzję, 2) wskazanie jej adresata, 3) wskazanie rozstrzygnięcia w sprawie, 4) podpis osoby reprezentującej organ administracji. Pismo Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów Wojewódzkiej Komendy Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lutego 2007 r. zawiera informację o braku podstaw do wniesienia zażalenia na pismo Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2007 r., niebędącego postanowieniem w rozumieniu przepisów k.p.a. oraz przedstawia istniejący stan prawny w zakresie przyznawania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zatem zaskarżone pismo nie zawiera rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. Nie posiada bowiem elementu decyzyjnego, będącego jednostronną czynnością prawną organu administracji publicznej. Ponadto zaskarżone pismo nie zostało podpisane przez osobę piastującą funkcję organu administracji, bądź osobę działającą z upoważnienia tego organu – Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R.. Skoro zaskarżone pismo zostało wydane przez pracownika Komendy Wojewódzkiej Policji w ramach posiadanych kompetencji i nie zawiera rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, to nie jest ono decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a. i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Na marginesie należy dodać, że zaskarżone pismo, nierealizujące wniosku skarżącego o przyznanie ww. świadczenia lub wydanie decyzji odmownej, nie zamyka stronie drogi kontroli sądowej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżącemu przysługuje prawo wniesienia skargi na bezczynność organu, gdy ten uchyla się od wydania decyzji w sprawie. Jednak trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 powołanej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Innymi słowy, wniesienie skargi do Sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy. Z powyższych względów skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.