II SAB/Wa 209/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.), Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego W. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniło bezczynność Prokuratora Rejonowego W., polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] lipca 2006 r., złożonego w trybie dostępu do informacji publicznej. We wniosku tym Stowarzyszenie zwróciło się o udostępnienie kopii materiałów znajdujących się w aktach spraw o sygnaturach: [...] i [...], poprzez przesłanie ich na adres Stowarzyszenia. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy W.wniósł o jej oddalenie, wskazując, że pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. udzielono odpowiedzi na wniosek z dnia [...] lipca 2006 r., a ponadto w piśmie tym wyjaśniono, że wszystkie żądane przez Stowarzyszenie dokumenty, które są objęte zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej, zostały Stowarzyszeniu już wcześniej doręczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając wszystkie te aspekty można zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna odnosi się więc do sfery faktów. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy, podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej będącej w ich posiadaniu. Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są zatem szeroko pojęte władze publiczne, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Nie ulega wątpliwości, że organy prokuratury mieszczą się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako organy władzy publicznej zobowiązane są do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych. Tak więc Prokurator Rejonowy W.jest organem władzy publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, zaś akta prowadzonych przez niego spraw, bez względu na ich rodzaj i charakter, zawierają informację o jego działalności, a tym samym mają walor informacji publicznej, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP). Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. w swym wniosku z dnia [...] lipca 2006 r. o udostępnienie kopii materiałów znajdujących się w aktach spraw o sygnaturach: [...] i [...] domagało się dostępu do informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "e" ww. ustawy). Sprawy zarejestrowane pod tymi sygnaturami zostały zainicjowane przez samo Stowarzyszenie wnioskami o wszczęcie postępowań karnych (wniosek z dnia [...] czerwca 2005 r. i wniosek z dnia [...] lipca 2005 r., zarejestrowane pod sygnaturą [...], a następnie pod sygnaturą [...] i skargą na działalność Prokuratora Rejonowego W.(skarga z dnia [...] września 2005 r. zarejestrowana pod sygnaturą [...]). W kontekście wcześniejszych stwierdzeń zaznaczyć należy, że choć prawo do informacji jest zasadą, to jednak wyjątki od niej powinny być ściśle interpretowane. Nie tylko sama ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera ograniczenia w jej stosowaniu, ale również nie uchybia w tym względzie przepisom innych ustaw odmiennie regulującym te kwestie. W świetle art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, osiągalne są w innym trybie. Analiza akt postępowania wykazuje, że Stowarzyszenie w istocie domaga się od Prokuratora Rejonowego W. informacji, do których dostęp ma zapewniony przepisami innych ustaw. Dostęp do akt sprawy o sygnaturze [...] (obecna sygnatura [...]) gwarantują Stowarzyszeniu (jako instytucji społecznej, zawiadamiającej o popełnieniu przestępstwa) przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.), w szczególności art. 305 § 4 kpk w związku z art. 306 § 1 zdanie 2 kpk. Stowarzyszenie czerpie zatem swoje uprawnienie do informacji o stanie tej sprawy, jak również o zawartości jej akt, z ustawy – Kodeks postępowania karnego. Analogicznie rzecz się ma, gdy chodzi o informacje zawarte w aktach sprawy o sygnaturze [...], zainicjowanej przez Stowarzyszenie przepisami Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Skoro Stowarzyszenie wniosło o udzielenie informacji o zawartości akt sprawy z jego skargi, to w ogóle nie może być mowy o stosowaniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stowarzyszenie, jako podmiot wszczynający procedurę skargowo – wnioskową, czerpie bowiem prawo do informacji o stanie sprawy z uprawnień zagwarantowanych mu przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Tryb skargowo – wnioskowy (art. 221 i następne kpa) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Tryb ten ze swej istoty wymaga udziału podmiotu zainteresowanego i to nie tylko z uwagi na podejmowane w trakcie procedowania czynności sprawdzające, ale zwłaszcza ze względu na rezultaty tegoż postępowania. Dokonując konkluzji, w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie, wyłączone jest stosowanie trybu z ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 1 ust. 2 ustawy). W takim przypadku skarga na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.