II OSK 1555/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 1804/07 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 2108/05 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2001 r., sygn. akt V SA 2917/00 o oddaleniu skargi S. T. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2001 r., sygn. akt V SA 2917/00 o oddaleniu skargi S. T. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie, jednakże nie opiera się na ustawowej przesłance wznowienia. Wprawdzie skarga o wznowienie postępowania była oparta na przepisie art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12760 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., jednakże z jej uzasadnienia nie wynika, aby przesłanki takie zachodziły. Pełnomocnik nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Odnośnie podnoszonej w skardze o wznowienie drugiej podstawy (art. 273 § 2 p.p.s.a.) – środka dowodowego w postaci zeznań świadka, Sąd wskazał, że dowód taki nie może być przeprowadzony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem nie zachodzi podstawa wznowienia z przyczyny, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 280 § 1 p.p.s.a. przez rozstrzygnięcie o zasadności skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym, podczas gdy kwestia ta powinna być badana na rozprawie. Z tej przyczyny wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zgodnie bowiem z art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd na posiedzeniu niejawnym bada jedynie, czy skarga została wniesiona w terminie oraz czy została oparta na ustawowej przyczynie wznowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, jakkolwiek jego uzasadnienie jest częściowo nietrafne. W skardze z dnia 15 maja 2006 r. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 25 października 2005 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania (z dnia 19 sierpnia 2005 r.) wniesiono bowiem faktycznie o zmianę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2001 r., którym oddalono skargę S. T. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Całe uzasadnienie skargi o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 25 października 2005 r. w rzeczywistości dotyczy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2001 r. Ponieważ wznowienie postępowania zakończonego tym rozstrzygnięciem, z uwagi na termin do wniesienia skargi o wznowienie, byłoby oczywiście niemożliwe, pod pozorem wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Sądu z dnia 25 października 2005 r. podniesiono argumenty, które przemawiać miały za wznowieniem postępowania zakończonego orzeczeniem NSA z dnia 28 sierpnia 2001 r. Pomiędzy żądaniem petitum a uzasadnieniem skargi zachodzi zatem istotna rozbieżność. Uzasadnienie odbiega w sposób zasadniczy od wskazanych podstaw wznowienia, co jest niezgodne z art. 279 p.p.s.a. O ile wskazany przepis art. 273 § 2 p.p.s.a. mógłby dotyczyć postępowania zakończonego wyrokiem NSA z dnia 28 sierpnia 2001 r., nie ma jednakże znaczenia jako podstawa wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Sądu z dnia 25 października 2005 r. Natomiast na uzasadnienie drugiej wskazanej w skardze podstawy wznowienia postępowania (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.) nie przytoczono jakichkolwiek argumentów. Tymczasem wskazanie odpowiedniego przepisu dotyczącego podstaw wznowienia, nie wystarcza do stwierdzenia, że podstawy takie zachodzą. Samo sformułowanie podstawy wznowienia nie oznacza, że skarga rzeczywiście została oparta na ustawowych przesłankach, jeżeli z uzasadnienia tej skargi wynika, że przesłanek tych brak. Taka skarga – jako nieoparta na ustawowych przesłankach wznowienia – podlega odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 25 października 2005 r. nie zawiera zatem uzasadnienia podstaw wznowienia w rozumieniu art. 279 p.p.s.a., co spowodowało konieczność jej odrzucenia. Brak wskazania podstaw wznowienia - tak samo brak ich uzasadnienia - prowadzi do uznania, że skarga ta nie spełniała podstawowych wymogów formalnych i mogła zostać w tym zakresie oceniona na posiedzeniu niejawnym. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.