IV SA/Wa 715/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Starosty [...] na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego -oddala skargę- IV SA/Wa 715/07 UZASADNIENIE Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] stycznia 2007r., którym odmówiono wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego o wskazanych we wniosku osobach. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy. Starosta [...] wystąpił do Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z zapytaniem o udzielenie informacji o 55 pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych w Starostwie Powiatowym w (...). Wnioski, mimo wezwania, nie zostały opłacone. Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 roku, wydanym na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 pkt 10, art. 23, art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580 ze zm.) oraz na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego o wskazanych we wniosku pracownikach samorządowych. Postępowanie administracyjne w sprawie zakończyło się postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r., którym Minister Sprawiedliwości, po rozpoznaniu zażalenia Starosty [...] na postanowienie Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Orzekające w sprawie organy uznały, że pracodawcy samorządowi, występujący z zapytaniem o udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego odnośnie pracownika samorządowego zatrudnionego na stanowisku urzędniczym, są obowiązani ponosić stosowną opłatę. Stanowisko to wynika - zdaniem organów - z przepisu art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. W artykule tym, jako zasadę, przyjęto, że za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobierana jest opłata. Z treści art. 24 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 10 tej ustawy wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty spoczywa na pracodawcy, zwracającego się o udzielenie informacji o niekaralności osoby którą zamierza zatrudnić w charakterze pracownika na stanowisku związanym z wymaganiem niekaralności. Nie mają natomiast obowiązku uiszczenia opłaty IV SA/Wa 715/07 podmioty wyczerpująco wymienione w art. 6 ust.1 pkt 1 - 9 i 11 powołanej ustawy. Jedno z wyłączeń dotyczy organów samorządu terytorialnego oraz innych organów wykonujących zadania publiczne, w przypadkach kiedy jest to uzasadnione potrzebą wykonywania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie (art. 6 ust 1 pkt 9 tej ustawy). Zdaniem organów z takim wyłączeniem spod obowiązku uiszczenia opłaty nie mamy do czynienia w przypadku zapytania kierowanego przez pracodawców samorządowych na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1201). Ustawodawca bowiem wyraźnie określa ich mianem "pracodawców". Z kolei sprawy związane z zatrudnianiem pracowników, ustalaniem uprawnienia do zajmowanego stanowiska nie mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych. Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym nie różnicuje pracodawców i w sprawie opłat za wydanie zaświadczenia traktuje ich jednakowo. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Starosta [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Biura Informatycznego KRK z dnia [...] stycznia 2007 roku. Zaskarżonym postanowieniom zarzucił naruszenia prawa materialnego przez bledną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: * przepisu art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o KRK w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, poprzez przyjęcie, ze pracownicy zatrudnieni w starostwie powiatowym nie realizują zadań publicznych, * przepisu art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o KRK w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, poprzez uznanie, że obowiązek wystąpienia przez pracodawcę samorządowego z zapytaniem o karalność nie jest zadaniem nałożonym w drodze ustawy, * przepisu art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o KRK poprzez przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie do pracowników zatrudnionych, a nie - jak brzmi jego literalna treść - do pracowników, którzy dopiero mają być zatrudnieni, * przepisu art. 6 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o KRK poprzez zastosowanie przepisu ogólnego w sytuacji, gdy istnieje przepis szczególny (art. 6 ust. 1 pkt 9). Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. IV SA/Wa 715/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2007 r utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r. odmawiające skarżącemu Burmistrzowi wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego z uwagi na nieuiszczenie wymaganej przepisami prawa opłaty Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącego, że Starosta (...). kierując powyższe zapytania występuje jako organ samorządu terytorialnego i wobec tego na podstawie art. 24 ust. 1 w zw. z art. 6 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50 poz. 580 ze zm., zwana dalej ustawą o KRK) zwolniony jest z obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie informacji o osobie. Stosownie do treści art. 24 ustawy o KRK za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa. Od uiszczenia opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1-9 i 11 w tym m.in. organy samorządu terytorialnego wykonujące zadania publiczne, gdy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na niego zadań, określonych w ustawie. Z ustawowego zwolnienia nie korzystają natomiast pracodawcy, którzy uprawnieni są do uzyskiwania informacji z Rejestru w zakresie niezbędnym dla zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, Podkreślić należy, iż obowiązek wystąpienia z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o pracowniku samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym nałożony został nie na organy gminy, (którym w świetle ustawy o samorządzie gminnym niewątpliwe jest burmistrz) lecz na pracodawców samorządowych. Na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych zobowiązano "pracodawcę samorządowego" zatrudniającego osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym do wystąpienia w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o tej osobie. W IV SA/Wa 715/07 ust. 2 powołanego przepisu natomiast postanowiono, iż w przypadku gdy z informacji, o której mowa w ust. 1, wynika, że pracownik samorządowy zatrudniony na stanowisku urzędniczym nie spełnia warunku określonego w art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pracodawca niezwłocznie rozwiązuje z takim pracownikiem stosunek pracy za wypowiedzeniem lub odwołuje go ze stanowiska (art. 2 ust.2 ). W celu zdefiniowania pojęcia "pracodawca samorządowy" odwołać należy się do ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz.1593 ze zm.). Z treści art. 4 w zw. z art. 1 pkt 2 wskazanej ustawy wynika, iż "pracodawcą samorządowym" w stosunku do pracowników starostwa powiatowego jest starostwo powiatowe. Osobą reprezentującą tego pracodawcę jest natomiast starosta powiatowy. Przepis art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) stanowi bowiem, że starosta powiatowy jest kierownikiem starostwa powiatowego oraz zwierzchnikiem służbowym pracowników starostwa. Wynika z tego, że Starosta (...) występując z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych wykonywał w imieniu "pracodawcy samorządowego" tj. Starostwa Powiatowego w (...) obowiązki nałożone na "pracodawcę samorządowego" ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Uzyskanie zaś informacji z Krajowego Rejestru Karnego przez "pracodawcę samorządowego" niezbędne było w celu ustalenia uprawnienia zatrudnionych pracowników samorządowych do dalszego zajmowania określonych stanowisk urzędniczych. Sąd nie podziela poglądu zgodnie z którym zatrudnianie pracowników nie jest zadaniem publicznym. Zatrudnienie pracowników przez pracodawcę samorządowego jest niewątpliwie przejawem działalności organu administracji publicznej a przez to stanowi zadanie publiczne. Co prawda w systemie prawa brak jest legalnej definicji tego pojęcia, jednakże pewną pomocą może służyć np. katalog zawarty w art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), w którym wymieniono szereg kategorii informacji stanowiących informację publiczną. Należą do nich m .in. informacje o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych, konkursie na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, w zakresie określonym IV SA/Wa 715/07 w przepisach odrębnych, a więc informacje stricte związane z wykonywaniem zadań administracji związanych z zatrudnianiem. Wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu ma jedynie przykładowy charakter, nie stanowi zatem podstawy do zawężającej interpretacji tego pojęcia, a w konsekwencji zawężania znaczenia pojęcia "zadania publicznego" w prawodawstwie. Z powyższego wynika, że dyspozycja pkt 9 i pkt 10 przepisu art. 6 ustawy o KRK może obejmować to samo zdarzenie prawne. Zatrudnienie pracownika stanowi bowiem, w przypadku gdy pracodawcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wykonywanie zadań publicznych. Ze względu na różnorodność skutków tego samego zdarzenia z punktu widzenia konieczności opłacenia wniosku o udzielenie informacji (art. 24 KRK), niezbędne jest ustalenie, przy zastosowaniu zasad wykładni, która norma ma pierwszeństwo. W świetle brzmienia art. 2 ustawy o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, gdzie odwołano się do funkcji samorządu jako pracodawcy (pomimo, że wiąże się to jednocześnie z wykonywaniem zadań publicznych), zapytanie o udzielenie informacji zakwalifikować trzeba do dyspozycji pkt 10 przepisu art. 6 ustawy o KRK. Zatem za prawidłowe uznać należy, więc stanowisko Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z którym "pracodawca samorządowy" występując z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego zobowiązany był stosownie do treści art. 24 ust. 1 do uiszczenia opłaty za wydanie informacji o osobie; Jednocześnie Sąd zauważa uchybienie jakiego dopuścił się organ I instancji, a którego nie sprostował organ odwoławczy, Jak wynika z akt sprawy Starosta (...) wezwany został do uiszczenia stosownej opłaty, a zatem wymogi formalne przez organ zostały zachowane. Zatem brak wniesienia opłaty musiało skutkować odmową udzielenia informacji. Z przepisu art. 21 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że uzyskanie informacji z Rejestru wymaga złożenia wniosku według formularza, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 listopada 2003 roku w sprawie udzielania informacji o osobach oraz o podmiotach zbiorowych na podstawie danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 198, poz. 1930 ze zm.). Za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę (art. 24 ust. 1 zd. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym) w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 roku w sprawie IV SA/Wa 715/07 określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz. U. Nr151,poz. 1468). Przepisy § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie udzielania informacji o osobach oraz o podmiotach zbiorowych na podstawie danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym stanowią, że jeżeli zapytanie o karalność zawiera braki, wzywa się do ich usunięcia w terminie 14 dni, a jeżeli braki nie zostaną usunięte w wymaganym terminie - nie udziela się informacji. Zatem nieuiszczenie opłaty, mimo wezwania, należy traktować jako nieusunięty brak wniosku, stanowiący podstawę nieudzielania informacji. Tymczasem jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 219 kpa. Treść tego przepisu wskazuje w jakich przypadkach organ administracji może odmówić wydania zaświadczenia i są to: brak interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, niewłaściwość organu, do którego skierowano żądanie, nie można spełnić żądania ze względu na treść posiadanych danych i dokumentów lub ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie podstawą prawną odmowy wydania zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego nie były przepisy rozdziału VII Kpa lecz wskazane wyżej przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie wykonawcze. Biorąc jednak pod uwagę, że uchybienie to: naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe przywołanie podstawy orzekania, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia - skargę - wobec treści art. 145 §1 pkt. 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który wskazuje na konieczność uchylenia decyzji (postanowienia) jeżeli zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy -należało oddalić. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.