I OSK 883/07

I OSK 883/07 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 416/07 o odrzuceniu skargi J. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odwołania funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu postanawia uchylić zaskarżone postanowienie I OSK 883/07 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wa 416/07, odrzucił skargę J. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] w przedmiocie odwołania funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu. Sąd w motywach rozstrzygnięcia wskazał, że pełnomocnik skarżącego przedmiotem skargi uczynił decyzję pierwszoinstancyjną utrzymaną w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]. W myśl natomiast art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej jako p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W ocenie Sądu skarga do sądu administracyjnego na decyzję pierwszoinstancyjną, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce, jest zatem niedopuszczalna. W konsekwencji Sąd postanowił o jej odrzuceniu wskazując jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. K. zaskarżył wskazane powyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 1 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie to miało, w ocenie autora skargi kasacyjnej, istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na pominięciu przez Sąd ustawowego obowiązku wezwania strony do usunięcia ewentualnych braków formalnych skargi przed jej odrzuceniem. Autor skargi kasacyjnej zarzucił także Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Do naruszenia tego dojść miało w wyniku popełnienia przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż skarżący wniósł skargę do Sądu pierwszej instancji przed wyczerpaniem przysługującego mu środka zaskarżenia. Ostatni wskazany w skardze kasacyjnej zarzut dotyczył naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, iż w omawianym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi z powodu niedopuszczalności jej wniesienia. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej domagał się na podstawie art. 181 p.p.s.a. wyznaczenia przez Sąd terminu rozprawy oraz uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej zawarto też wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, iż w przedmiotowej sprawie powstała rozbieżność pomiędzy numeracją zaskarżonej decyzji opisanej w petitum skargi, gdzie wskazano decyzję z dnia [...], a uzasadnieniem skargi, w którym wskazano decyzję z dnia [...]. W ocenie autora skargi kasacyjnej w takiej sytuacji Przewodniczący powinien był wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi i wyjaśnienia zaistniałych rozbieżności, w trybie i na zasadach wynikających z art. 49 § 1 p.p.s.a. W dalszej kolejności uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor argumentował, iż w rozpoznawanej sprawie wyczerpane zostały środki zaskarżenia przysługujące skarżącemu w toku postępowania administracyjnego, a zatem spełniona została przesłanka wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynikająca z art. 52 § 1 p.p.s.a. Tym samym, w ocenie podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną, stronie przysługiwała skarga od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], w której w wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek odwołania, utrzymano w mocy rozstrzygnięcie tego organu z dnia [...]. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej zaznaczył, iż w petitum skargi omyłkowo wskazano, iż jej przedmiotem jest rozstrzygnięcie z dnia [...], podczas gdy skarga dotyczyła ostatecznej decyzji z dnia [...]. Wynika to jednoznacznie, w ocenie autora skargi kasacyjnej, z treści uzasadnienia tego środka zaskarżenia. W konsekwencji, podmiot wnoszący skargę kasacyjną podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niewłaściwie zastosował art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. i niesłusznie orzekł o odrzuceniu skargi. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę kasacyjną zawartą w piśmie z dnia 22 maja 2007 roku wniósł o jej oddalenie. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2007 roku odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest bowiem zasadne zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stosownie do którego, przedmiotem skargi z dnia 21 lutego 2007 roku jest rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...]. Co prawda w osnowie tego środka zaskarżenia autor skargi błędnie wskazał na decyzję z dnia [...], jednakże z uzasadnienia skargi jednoznacznie wynika, iż jej przedmiot stanowi ostateczne rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], które zostało wymienione na stronie 2 skargi (karta 6 akt sądu pierwszej instancji). Skarga Jarosława Kaczyńskiego z dnia 21 lutego 2007 roku ta spełnia więc wymogi przewidziane dla tego pisma wynikające z art. 57 § 1 punkt 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji dostrzegając zaistniałą rozbieżność w oznaczeniu decyzji mógł w celu wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości wezwać stronę do jej wyjaśnienia w trybie i na zasadach wynikających z art. 49 § 1 p.p.s.a., co słusznie podniósł autor skargi kasacyjnej. Nie jest bowiem dopuszczalne odrzucenie skargi przez wojewódzki sąd administracyjny przed wyjaśnieniem wynikających z jej treści wątpliwości w zakresie rozstrzygnięcia organu administracji stanowiącego przedmiot skargi, w sytuacji gdy z akt sprawy wynika, że strona wyczerpała przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia. Należy także podkreślić, iż stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., na co również prawidłowo zwrócił uwagę autor skargi kasacyjnej w jej treści, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Te dwie ostatnie sytuacje nie miały jednak w rozpoznawanej sprawie miejsca. Słusznie też strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący wyczerpał przysługujące mu w toku postępowania administracyjnego środki zaskarżenia. J. K. po otrzymaniu decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] decyzji odwołującej go z dotychczas zajmowanego stanowiska w Biurze Ochrony Rządu wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ ten w wyniku rozpoznania wniosku wydał w dniu [...] ostateczną decyzję, w której utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W rozpoznawanej sprawie spełniona zatem została przesłanka wymieniona w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkująca dopuszczalność wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela tym samym stanowisko autora skargi kasacyjnej, stosownie do którego nie można uznać, że skarga J. K. z dnia 21 lutego 2007 roku była niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu z dnia 30 marca 2007 roku błędnie zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. i niesłusznie orzekł o odrzuceniu skargi. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 i § 3, tej ustawy, orzekł jak w sentencji. Co prawda autor skargi kasacyjnej wniósł o wyznaczenie w rozpoznawanej sprawie rozprawy, jednakże stosownie do art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a. kwestię rodzaju posiedzenia, na którym może być rozpoznana kasacja ustawodawca pozostawił uznaniu Sądu, który postanowił rozpoznać przedmiotową skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a. Odnosząc się z kolei do wniosku autora skargi kasacyjnej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy stwierdzić, iż w myśl przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest podstaw prawnych, by orzec o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego wszczętego na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie. W myśl bowiem art. 203 punkt 1 p.p.s.a. sąd może zasądzić zwrot kosztów postępowania od organu jedynie w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie sytuacja ta nie miała miejsca, bowiem przedmiotem kontroli kasacyjnej było postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie.