II SA/Ol 618/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 roku sprawy ze skargi Gminy – Wójta Gminy na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Gminy kwotę 200 złotych (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Dyrektor Wydziału Infrastruktury i Budownictwa Starostwa Powiatowego, działając z upoważnienia Starosty tego powiatu, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zmienił własną decyzję "[...]" z dnia"[...]" o pozwoleniu na budowę czterech segmentów budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w zabudowie szeregowej z infrastrukturą techniczną, poprzez zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego i udzielenie inwestorowi – J. Ch. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o 22 lokalach mieszkalnych z przyłączami oraz ogrodzeniem - na działce nr "[...]" w D.. Odwołanie od tej decyzji wniósł Wójt Gminy, zarzucając, iż projektowana inwestycja nie może być zrealizowana w sposób prawidłowy, ponieważ działka nr "[...]", ze względu na niewielką powierzchnię i intensywność zabudowy przekraczającą 40%, nie daje możliwości zlokalizowania na niej odpowiedniej ilości miejsc postojowych oraz placów zabaw i miejsc rekreacji. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Dyrektor Wydziału Infrastruktury i Geodezji Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia podniósł, iż inwestor spełnił wszystkie określone przepisami prawa wymagania. Odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazał, że z ustaleń miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego wsi D. (Uchwała nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]", wynika, że działka nr "[...]" położona jest w obszarze o symbolu 18M - teren o funkcji mieszkaniowej z dopuszczeniem usług. W związku z tym zdaniem organu zaprojektowany budynek wielorodzinny nie jest sprzeczny z miejscowym planem. Zauważył, iż stosownie do § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Według obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy na rozpatrywanym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podniósł, iż ustalenia planu miejscowego stanowią prawo miejscowe i są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej. Stwierdził, iż w sytuacji, gdy miejscowy plan nie reguluje liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma instrumentów prawnych przymuszających inwestora do zaprojektowania parkingu dla obsługi budynku wielorodzinnego. Ponadto w kwestii placu zabaw dla dzieci, organ wskazał, że zgodnie z § 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), istnieje wymóg zagwarantowania takiego placu dla zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Decyzję powyższą zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Gmina reprezentowana przez Wójta Gminy, wnosząc o jej uchylenie i uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi, w związku z naruszeniem § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 36a ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi Wójt powtórzył argumenty powołane w odwołaniu, podnosząc, iż zgodnie z § 18 ust. 1 wskazanego rozporządzenia zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Stwierdził, iż przepis ten obliguje inwestora do zaprojektowania parkingu dla obsługi budynku wielorodzinnego. Ponadto zdaniem strony skarżącej, realizacja budynku wielorodzinnego o 22 lokalach mieszkalnych bez miejsc postojowych nie obejmuje, wbrew postanowieniom art. 33 ust. 1 prawa budowlanego, całego zamierzenia budowlanego. Wobec tego zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego narusza przepis art. 36a ust. 1 powołanej ustawy. Zauważył też, że realizacja inwestycji doprowadzi do pogorszenia w sposób drastyczny warunków mieszkaniowych pozostałych mieszkańców osiedla, którzy realizując zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zapewnili miejsca parkingowe w granicach własnych nieruchomości oraz spowoduje, iż nowi mieszkańcy budynku wielorodzinnego nie będą mieli zapewnionych miejsc postojowych. Podał, że pasy drogowe dróg wewnętrznych na istniejącym osiedlu domów jednorodzinnych, w ramach którego powstaje przedmiotowy budynek wielorodzinny, nie są przystosowane do parkowania samochodów. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty powołane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007r. uczestnik postępowania J. Ch. wniósł o oddalenie skargi. Podał, że zaprojektował dla przedmiotowego budynku wielorodzinnego dwa miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych i ciąg pieszojezdny, który umożliwia zaparkowanie 10-12 samochodów. Stwierdził, że dla pozostałych mieszkańców może zapewnić miejsca parkingowe na sąsiedniej działce nr "[...]" położonej po przeciwnej stronie drogi gminnej, która jest jego własnością. Ponadto posiada jeszcze dwie działki o łącznej powierzchni 1800 m2, które w części mogłyby zostać ewentualnie przeznaczone na parkowanie. Podał, iż wniosku o zagospodarowanie tych działek jeszcze nie złożył. Zauważył, iż inwestycja jest zrealizowana w ponad 90% stanu surowego. Ponadto w piśmie procesowym złożonym na rozprawie inwestor podniósł, iż Wójt Gminy wydając warunki zabudowy (w tym przypadku miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) miał możliwość określenia ilości miejsc postojowych, co spotyka się w innych planach, jednak z tego nie skorzystał pomimo, że teren dopuszcza budownictwo usługowe i wielorodzinne. Podkreślił, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Mimo to jest gotów przeznaczyć inną działkę na cele parkingowe, o czym informował wielokrotnie Wójta. Reprezentujący Gminę radca prawny H. E. podniosła, iż w sytuacji, gdy nie jest wydawana decyzja o warunkach zabudowy, Wójt utracił możliwość wpływu na realizację zamierzenia budowlanego. Pełnomocnik Gminy M. K. wskazała, że projekt przewiduje dwa miejsca parkingowe dla inwalidów. Podała, iż jest wprawdzie część drogi, która mogłaby służyć za parking, nie zapewniłoby to jednak miejsca parkingowego dla każdego lokalu budowanego budynku. Podniosła, że na przylegającym do przedmiotowej działki pasie drogowym drogi gminnej, w ogóle nie przewiduje się żadnych miejsc parkingowych. Zauważyła, że projekt zagospodarowania sąsiednich działek nie został złożony. Były prowadzone jedynie w tym przedmiocie rozmowy inwestora z Wójtem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Na wstępie zasadnym jest wskazać, iż Sąd uznał interes prawny Gminy do wniesienia przedmiotowej skargi. Legitymację procesową tego podmiotu należy wywodzić z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Stosownie do tego unormowania stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zważywszy, iż przedmiotowa inwestycja sąsiaduje z drogą gminną, która umożliwia wjazd i wyjazd z posesji oraz dojazd do drogi krajowej, to w związku z tym Gmina ma interes prawny w zgodnej z prawem realizacji inwestycji. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim mieć na uwadze, iż obowiązki projektanta, inwestora i innych uczestników procesu budowlanego oraz zadania organów administracji architektoniczno-budowlanej należy interpretować poprzez pryzmat zasad ogólnych prawa budowlanego, sformułowanych m.in. w art. 4 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Przepis art. 4 statuuje zasadę wolności budowlanej, zastrzegając, że nie jest to wolność bezwzględna, lecz jest ograniczona warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Postanowienia tej regulacji dotyczą ogólnej oceny dopuszczalności zamierzenia inwestycyjnego. Natomiast art. 5, dotyczący podstawowych zasad projektowania i budowania obiektów budowlanych, stanowi jego kontynuację na gruncie przebiegu konkretnego procesu budowlanego. Przepis ten zawiera podstawowe wymagania, aby projektować, budować i utrzymywać obiekty budowlane w sposób określony w przepisach – głównie techniczno-budowlanych. Zgodnie z ust. 1 pkt 2 tego unormowania obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, zapewniając warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu. Realizację obowiązku zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa zapewnić ma art. 35 wskazanej ustawy, który określa zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Stosownie do ustępu 1 tego unormowania, organ obowiązany jest sprawdzić zgodność projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1) oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2). Zgodnie z ust. 3 wymienionego artykułu - w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ przed wydaniem decyzji wykonuje zatem, w oparciu o ten przepis, kontrolę merytoryczną dokumentacji przekazanej z wnioskiem o pozwolenie budowlane i w zależności od wyników badania wydaje pozwolenie albo w przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W przypadku nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, właściwy organ jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższego wynika, iż projekt budowlany musi być zgodny zarówno z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa przeznaczenie terenu, sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi, stanowiącymi uszczegółowienie wymagań określonych w art. 5 Prawa budowlanego, a określającymi warunki techniczne, jakim winny odpowiadać obiekty budowlane. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż zamierzenie inwestora jest zgodne z funkcją zagospodarowania terenu przyjętą dla rozważanego obszaru w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi D., przyjętego przez Radę Gminy uchwałą Nr "[...]" z dnia "[...]" Jednakże, co słusznie zarzuciła strona skarżąca, projekt zagospodarowania działki nie odpowiada wymogom określonym w § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten wprowadza wymóg urządzenia, stosownie do przeznaczenia działki i sposobu zabudowy, miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z przepisu tego wynika zatem obowiązek zapewnienia w projekcie odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla użytkowników danego obiektu budowlanego, w taki sposób by ruch pojazdów i parkowanie nie były uciążliwe dla użytkowników sąsiednich nieruchomości. Natomiast z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w projekcie zagospodarowania terenu zostało przewidziane jedno oznakowane miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej, usytuowane w ciągu pieszojezdnym w odległości 5 m od okien budynku mieszkalnego, nie wyznaczono natomiast innych miejsc postojowych, mimo, że projektowany budynek to dom wielorodzinny o 22 lokalach mieszkalnych. Z opisu technicznego projektu zagospodarowania terenu wynika jedynie, iż na terenie posesji znajdować się ma utwardzony pas jezdny z kostki betonowej, szerokości 4,5 m z możliwością wykorzystania na krótkotrwałe miejsce parkingowe. Oznacza to, co zasadnie podnosi reprezentujący Gminę jej organ wykonawczy, że mieszkańcy budynku wielorodzinnego nie mieliby zapewnionych miejsc postojowych i zmuszeni byliby do parkowania samochodów poza terenem posesji. W stanie faktycznym sprawy, wobec lokalizacji przedmiotowego budynku na osiedlu domów jednorodzinnych, przy drodze krajowej nr 51, oznaczałoby to wykorzystywanie do tego celu pasów przylegającej do działki inwestora osiedlowej drogi gminnej, które jak podnosi strona skarżąca nie są przystosowane do parkowania samochodów. Spowodowałoby to utrudnienia w ruchu i byłoby uciążliwe dla użytkowników sąsiednich domów jednorodzinnych, którzy mają zapewnione miejsca postojowe na terenie własnych nieruchomości. Z podniesionych w zaskarżonej decyzji argumentów wywnioskować można, że organ uznał, iż przepis § 18 cytowanego rozporządzenia nie może mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie ze względu na treść ust. 2 § 18, zgodnie z którym liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu w przypadku braku takiej decyzji wiążące są w tym zakresie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i skoro w akcie tym nie określono liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma instrumentów prawnych przymuszających inwestora do zaprojektowania parkingu dla obsługi budynku wielorodzinnego. Stwierdzić należy, iż taka interpretacja omawianego przepisu nie ma uzasadnienia prawnego. Ta błędna wykładnia wynika, w ocenie Sądu, z niewłaściwego rozumienia znaczenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w procesie budowlanym. Podkreślić należy, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie której wydawane są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, stanowiące akty prawa miejscowego, jest ściśle skorelowana z ustawą Prawo budowlane. Obie ustawy określają zespół działań, które składają się na proces inwestycyjny. Nie można stosowania przepisów jednej z tych ustaw oddzielić od drugiej. Podnieść należy, iż ustalenia planów miejscowych przesądzają o możliwości realizacji zabudowy i wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Nie oznacza to jednak, iż w sytuacji zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami planu, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest udzielić pozwolenia na budowę. Obowiązek zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami tego aktu prawa miejscowego, stanowi jedynie jeden z warunków wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja taka nie może być wydana, jeżeli nie zostaną spełnione łącznie przesłanki określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym wymóg zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Wskazać należy, iż miejscowy plan wsi D., na który powołuje się organ, został uchwalony pod rządami nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zgodnie z którą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określać miał jedynie przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu, natomiast warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określała dopiero, wydawana obligatoryjnie w tym przedmiocie decyzja. Decyzja taka stosownie do art. 42 ust. 1 pkt 3 określała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych. Dlatego też powołane rozporządzenie Ministra infrastruktury, które zostało wydane w czasie obowiązywania ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w ust. 2 § 18 odwołuje się do takiej decyzji. Jednakże, jak słusznie zauważył organ, w obowiązującym porządku prawnym, od czasu wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), która utrzymała w mocy plany miejscowe wydane po 1995r., decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest tylko w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie co do zasady, to miejscowy plan, a nie wydawana na jego podstawie decyzja określa warunki zabudowy terenu, na podstawie których właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę. Wyrazem tego jest określenie przez ustawodawcę obligatoryjnych elementów treści planu miejscowego, wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten nie przewiduje jednak, aby plan miał określać warunki techniczne, jakim winny odpowiadać realizowane na danym terenie obiekty budowlane. Materia ta uregulowana została szczegółowo m.in. w omawianym rozporządzeniu, a więc w akcie wyższego rzędu niż akty prawa miejscowego, wobec tego plany miejscowe nie mogą nawet regulować tych zagadnień (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2001r., sygn. akt IV SA 385/99, LEX nr 53377). W związku z tym stwierdzić należy, iż w sytuacji, gdy nie jest wydawana decyzja o warunkach zabudowy, to na etapie udzielenia pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany musi ocenić, czy stosownie do planowanego przedsięwzięcia inwestor zapewnił odpowiednią ilość miejsc postojowych i czy sposób ich urządzenia jest właściwy, tak aby realizacja inwestycji nie spowodowała nadmiernych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Podkreślić trzeba, że organ udzielający pozwolenia na budowę jest obowiązany wyegzekwować stosowanie cytowanego § 18 ust. 1 rozporządzenia. Zauważyć można, iż w pierwotnym projekcie, dotyczącym budowy czterech segmentów budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, każdy segment miał zaprojektowany garaż wraz z podjazdem w granicach posesji, a więc spełniony był wymóg urządzenia miejsc postojowych. Projekt zamienny musi również być zgodny w tym zakresie z omawianym przepisem rozporządzenia. Stwierdzone nieprawidłowości obligowały organy orzekające, na podstawie powołanego powyżej art. 35 ust. 3 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, do wezwania inwestora, aby usunął wskazane nieprawidłowości. Jedynie ich usunięcie w wyznaczonym przez organ terminie, upoważniało do zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 35 ust. 4 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez błędne jego zastosowanie, wobec uznania, iż inwestor spełnił wymagania warunkujące zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, podczas gdy projekt zagospodarowania działki nie odpowiada wymogom określonym w § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Odnosząc się do podniesionych przez inwestora argumentów, iż dysponuje on innymi działkami położonymi w pobliżu realizowanej inwestycji, które mógłby ewentualnie przeznaczyć na miejsca postojowe, zauważyć można, iż jest to tylko możliwość, na obecnym etapie nieskonkretyzowana. W związku z tym okoliczność ta nie może mieć wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Z mocy art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Oznacza to, iż nie wywołuje ona skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo iż jest on nieprawomocny. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na zasadzie art. 200 wskazanej ustawy.