II SA/Wa 438/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Asesorzy WSA Agnieszka Miernik, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Filip Wolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. – uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji 2. – zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, rozpoznając w trybie art. 138 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie złożone przez J. R. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] , wydanej na podstawie art. 105 k.p.a., decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie z wniosku J. R. z dnia [...] maja 1999 r., w którym domagał się on wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie przyznania odszkodowania w związku z obniżeniem mu uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego prawomocną decyzją Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w [...]. z dnia [...] października 1993 r. W uzasadnieniu podał, że skoro J. R. wywodzi swoje roszczenia z roku 1993, to wtedy obowiązywały w zakresie odszkodowania przepisy art. 153 i art. 160 k.p.a., uchylone z dniem 1 września 2004 r. ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks Cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692) – art. 2 pkt 1. Zgodnie z art. 5 tej ustawy, do zdarzeń prawnych i stanów prawnych, powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się art. 417, art. 419, art. 420, art. 4201, art. 4202, art. 421 Kodeksu cywilnego oraz art. 153 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 września 2004 r. Powołane art. 153 i art. 160 k.p.a. stanowiły podstawę roszczenia odszkodowawczego w przypadku wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 albo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Tym niemniej, aby mogło zaistnieć roszczenie odszkodowawcze, bez względu na jego podstawę prawną do dochodzenia, musi powstać szkoda. W rozpoznawanej sprawie brak znamion szkody, skoro obniżenie uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego wynika z prawomocnej decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. R. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 51, poz. 236), § 8, § 9 zarządzenia nr 23 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1976 r. w sprawie szczegółowych zasad wypłaty nagród jubileuszowych, dodatków za wysługę lat funkcjonariusza pożarnictwa (Dz. Zarz. Rozk. KGSP 1976 nr 1- 2, poz. 11). Zarzucił także naruszenie: ─ art. 129 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, (Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 z późn. zm.), ─ art. 1 pkt. 2, art. 28 ust. 7 pkt 5a, Dekretu z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy Policji, ─ art. 13 ust. 1 pkt 4, art. 11 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ─ art. 19 Wytycznych nr 9 KGSP z dnia 15 grudnia 1976 r. w sprawie niektórych zasad mianowania, przenoszenia i zwalniania ze służby funkcjonariuszy pożarnictwa, ─ art. 76 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Zarzucał ponadto naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisów art. 6, art. 11, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co w ocenie skarżącego, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę J. R. pod tym kątem, Sąd uznał, że organ podejmując zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia prawa procesowego w stopniu, w jakim miało to wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie przypadek bezprzedmiotowości postępowania nie miał miejsca. Bezspornym jest bowiem w sprawie, że J. R. wnioskiem z dnia [...] maja 1999 r. domagał się odszkodowania z tytułu szkody, jaką poniósł wskutek wykonania decyzji Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w [...]. z dnia [...] października 1993 r. o przeniesieniu go na inne – niższe stanowisko służbowe. Poza sporem pozostaje także, że wyrokiem z dnia 27 maja 1999 r. ówczesny Ośrodek Zamiejscowy Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach zobowiązał Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] do wydania rozstrzygnięcia dotyczącego powołanego wniosku skarżącego z dnia [...] maja 1999 r. Należy również podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006 r., wydanym w sprawie o sygn. akt. II SA/Wa 1244/06 oraz wyrokiem z dnia 11 stycznia 2007 r., wydanym w sprawie o sygn. akt. 1670/06, uchylił decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, które w trybie nieważności odnosiły się do powołanej wyżej decyzji z dnia [...] października 1993 r. Postępowanie administracyjne w tych sprawach jest kontynuowane. Sąd uznał więc, że w rozpoznawanej sprawie brak było przesłanek do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego i dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.