IV SA/Gl 1138/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi H. S.- B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 1 pkt 2 i art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stwierdził u H. S.-B. choroby zawodowej narządu [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez specjalistyczną placówkę służby zdrowia oraz wskazanie, że warunki pracy w okresie zatrudnienia miały wpływ na wystąpienie zachorowania. W następstwie przeprowadzonej analizy przebiegu kariery zawodowej H. S.-B. wskazał, że zatrudniona była w warunkach narażenia na wystąpienie choroby zawodowej, jednak uprawniona do przeprowadzenia badań placówka medyczna: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. nie stwierdziła u niej podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, ponieważ nie stwierdzono patologicznych zmian w obrębie [...] upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca, która uznała ją za krzywdzącą. W odwołaniu tym wystąpiła o ponowne badania w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. W odwołaniu tym zakwestionowała twierdzenie zamieszczone w decyzji organu pierwszej instancji, że zmiany w obrębie [...] są innego pochodzenia niż zawodowego. Odwołująca się podała, że w [...] r. w Szpitalu Miejskim nr [...] w B. przebyła operację w okolicach [...], jednakże nie było żadnych powikłań, a w szczególności [...], ponieważ gdyby wystąpiły uniemożliwiłyby powrót do wykonywanego zawodu. Dolegliwości [...] pojawiły się dopiero po upływie [...] lat od operacji. Podkreśliła także, że w latach [...]-[...] pracowała jako [...] na pełnym etacie i mając liczne nadgodziny. W następstwie wykonywanej pracy [...]. Jej zdaniem, badania lekarskie potwierdziły zmiany patologiczne w obrębie [...] i wskazały one na utrudnienie w wykonywaniu przez nią zawodu [...]. Zaznaczyła także, iż w następstwie niefortunnej operacji z [...] r. przez [...] była w [...] i w następstwie doznanego zagrożenia życia musi się stale leczyć, a obecnie okoliczność ta jest wykorzystywana przeciwko niej. [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania jak również przywołał obowiązujące przepisy w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej. Organ ten podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji dotyczące przebiegu pracy zawodowej H. S.-B., jak również przyznał, że pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej narządu [...]. Jednocześnie wskazał, że orzeczenia obu uprawnionych placówek medycznych wypowiadających się w sprawie wykluczyły u wyżej wymienionej chorobę zawodową i nie stwierdziły zmian mających cechy organicznej patologii związanej z [...], a tym samym nie zakwalifikowali rozpoznanego schorzenia do poz. [...] wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Nadto organ ten wskazał, że rozpoznane u skarżącej schorzenia: [...] nie odpowiadają skutkom biologicznego działania czynnika szkodliwego, jakim jest, [...]. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła H. S.-B.. W skardze tej wyraziła niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i wystąpiła o jej uchylenie i o powołanie zespołu biegłych lekarzy - specjalistów celem ustalenia stanu narządu [...] i związku przyczynowego schorzenia z pracą. Zarzuciła organowi odwoławczemu, że nie ustosunkował się do odwołania i dowodów załączonych do odwołania. Przypomniała twierdzenia zawarte w odwołaniu. Podniosła, że zaskarżyła orzeczenie lekarskie pierwszej instancji, gdyż wydano je utajając pełne rozpoznanie. W dniu [...] r. w Poradni Chorób Zawodowych w S. wykonano badanie komisyjne z wykorzystaniem najnowszej aparatury medycznej, obrazem monitorowym. Badanie to wykazało u niej [...], ale lekarka wykonująca badanie stwierdziła, że zapisuje tylko małe badanie i zaleciła przyjazd za rok. Podczas tego badania skarżąca została potraktowana przez lekarkę w sposób nieetyczny, przedmiotowy. Diagnoza pierwszej instancji była nieadekwatna do wyniku badania. Uzasadnienie zaś zaskarżonej decyzji nie zawiera sprecyzowanych argumentów i dowodów medycznych, wykluczających zdiagnozowane schorzenie jako chorobę zawodową. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał dotychczasową argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 2828/00 uchylił zaskarżoną decyzję dochodząc do przekonania, że nie odpowiada ona wymogom prawa. Sąd uznał jako okoliczność bezsporną, że wieloletnia praca na stanowisku [...] wiąże się z [...]. U skarżącej rozpoznano [...].[...] są określone jako choroba zawodowa pod poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Ocena wyrażona w zaskarżonej decyzji, a powtórzona za orzeczeniem Instytutu nie spełnia wymogów obalenia domniemania związku przyczynowego miedzy rozpoznaną chorobą a warunkami narażenia na jej powstanie. Sąd nakazał uzupełnienie materiału sprawy o orzeczenie uzupełniające Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., celem ustalenia przyczyny [...] u skarżącej. Ponadto uznał za zasadny udział [...] przy wydawaniu tej opinii. Końcowo Sąd stwierdził, że o ile orzeczenie uzupełniające nie wykaże, w sposób niewątpliwy, iż rozpoznany u skarżącej [...] jest efektem innych przyczyn, niż [...], obowiązkiem organu odwoławczego będzie stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazanej decyzji organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzyskał nowe orzeczenie lekarskie z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] r., w którym lekarze specjaliści ponownie nie rozpoznali choroby zawodowej narządu [...]. Organ ten doszedł do przekonania, że pomimo wieloletniej pracy w warunkach narażenia powstania choroby zawodowej nie zostały spełnione przesłanki medyczne umożliwiające stwierdzenie występowania takiej choroby. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła H. S.-B., która domagała się uchylenia tej decyzji podnosząc, iż jest ona niezgodna z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu, bowiem lekarze orzecznicy nie ustalili przyczyn rozpoznanego u niej [...] oraz nie wykazali, że schorzenie to nie pozostaje w związku z jej ponad trzydziestoletnią pracą w [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2005 r. sygn. akt 3II/SA/Ka 2957/03 uchylił omówioną powyżej decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zauważył, że skarżąca była poddana badaniu w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, gdzie rozpoznano u niej [...], jednakże w uzasadnieniu biegli uznali, że stwierdzone zmiany chorobowe w obrębie narządu [...] nie są charakterystyczne dla organicznej patologii związanej z [...]. Jednakże z uwagi na nie wyjaśnienie genezy tego schorzenia Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i nakazał organowi administracji na takie przeprowadzenie postępowania dowodowego, które pozwoli na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. W ramach tego nowego postępowania lekarze orzecznicy w orzeczeniu z dnia [...] r. rozpoznali u skarżącej [...]. W uzasadnieniu orzeczenia wskazali, że charakter patologii nie przedstawia cech zawodowego uszkodzenia narządu [...] wywołanego [...]. Orzeczenie to bez dokonania jego oceny zostało w całości zaakceptowane przez organ odwoławczy i przyjęte jako podstawa do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd zauważył, że powołane w orzeczeniu okoliczności wskazują na charakter zmian chorobowych, których biegli nie powiązali z [...], nie zaś na przyczynę ich powstania. Opinia ta jest lakoniczna, nie zawiera przekonującego uzasadnienia stanowiska biegłych lekarzy, a przede wszystkim nie zawiera wyjaśnienia kwestii przyczyny powstania u skarżącej rozpoznanego schorzenia. Nadto Sąd przywołał linię orzeczniczą, zgodnie z którą dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie danej choroby, nie jest zaś konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, niezwiązanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nadające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową. Kierując się powyższą dewizą oraz ustaleniami Sąd stwierdził, że skoro rozpoznano u skarżącej [...], a skarżąca jako [...] pracowała ponad trzydzieści lat w warunkach związanych z [...] to należało dość do wniosku, iż w sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych. Odmienne rozstrzygnięcie mogłoby zapaść, gdyby wykazano, w sposób niewątpliwy, inną przyczynę rozpoznanego schorzenia niż [...]. Przedłożone orzeczenie lekarskie takiej innej przyczyny nie wykazało, a zatem nie mogło stanowić podstawy do obalenia przywołanego domniemania. W konkluzji Sąd zauważył, że organ odwoławczy w oparciu o zamieszczoną w wyroku ocenę prawną ponownie rozpozna sprawę. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do odmowy stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej narządu [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw przebieg dotychczasowego postępowania oraz przywołał przepisy dotyczące stwierdzenia występowania choroby zawodowej. Organ odwoławczy zaznaczył, że powtórnie zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o wyjaśnienie różnicy w kwalifikowaniu [...] wymienionego w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, a [...], które nie figuruje we wskazanym wykazie, a będącego dość częstym powikłaniem po operacji usunięcia [...] i [...], który to zabieg miała skarżąca. W nowym orzeczeniu z dnia [...] r. lekarze rozpoznali [...], które nie figuruje w wykazie chorób zawodowych, gdyż należy do grupy [...] niezwiązanych ze schorzeniami narządu [...] wymienionymi w pozycji nr [...] wykazu chorób zawodowych. Ponadto stwierdzili, że [...] obejmuje obraz [...] powstały wskutek [...], którego etiologia [...] wynika z uszkodzenia [...] w przebiegu na przykład operacji [...], a etiologia [...] wynika z [...] tzn. jest wynikiem [...]. W konkluzji stwierdzono, że występujące u skarżącej [...] oraz [...] pochodzenia zawodowego wykazuje brak związku przyczynowo-skutkowego rozpoznanego schorzenia z warunkami pracy w narażeniu na [...] - co nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu [...]. Z decyzją tą nie zgodziła się skarżąca, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego a to § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w związku z pozycją nr [...] załącznika do tego rozporządzenia oraz naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy. W motywach skargi skarżąca przedstawiła wpierw przebieg dotychczasowego postępowania i zapadające w nim rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji zauważono, że organ odwoławczy występując do lekarzy specjalistów o wyjaśnienie różnicy między [...] a [...] nie zastosowali się do wytycznych Sądu, a tym samym dopuścili się naruszenia postanowień art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącej opinia ta jest lakoniczna i nie zawiera wyjaśnień, co do przyczyny powstania u skarżącej rozpoznanego schorzenia [...]. Opinia ta miała wykazać przyczynę schorzenia skarżącej, a nie różnicę między [...] a [...]. Zaskarżona decyzja jest, zatem niezgodna z wytycznymi zawartymi w wyroku tutejszego Sądu, ponieważ nie wykazano w sposób niewątpliwy innej przyczyny rozpoznanego u skarżącej schorzenia niż [...]. Lekarze ponownie nie ustalili przyczyny rozpoznanego schorzenia [...] oraz nie wykazali, że schorzenie to nie pozostaje w związku z jej pracą w [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącej odniósł się do odpowiedzi na skargę i podtrzymując skargę podtrzymał zgłoszone w niej zarzuty pod adresem decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny stosownie do postanowień art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Kontrola ta przeprowadzana jest pod względem legalności, a zatem w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, stosownie do postanowień art. 134 cytowanej ustawy rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie należy zaznaczyć, że w sprawie tej Sąd stosownie do postanowień art. 153 przywołanej ustawy jest związany oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonego w orzeczeniu sądu, który w sprawie się wypowiadał. W pierwszej kolejności przyjdzie przedstawić stan prawny, jaki stanowił podstawę do podjęcia rozstrzygnięć przez organy administracji w sprawie. Z uwagi na fakt, że pierwsze czynności w sprawie dokonane zostały przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), w sprawie stosownie do postanowień § 10 tego rozporządzenia mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Kolejną kwestią, jaką należy podnieść przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy to są postanowienia art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie, z art. 7 powyższego Kodeksu w toku postępowania organ administracji podejmuje wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Natomiast po myśli art. 77 cytowanego Kodeksu organ administracji w toku postępowania obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sprawie. Przywołane przepisy stanowią gwarancję zasady prawdy obiektywnej w ramach postępowania administracyjnego, jednocześnie z postanowień art. 107 § 3 tegoż Kodeksu uzasadnienie decyzji administracyjnej winno składać się z uzasadnienia prawnego i faktycznego. Uzasadnienie faktyczne to jest wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił przyznania mocy dowodowej. Nadto należy zauważyć, że uzasadnienie decyzji musi być koherentne z jego rozstrzygnięciem. W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest adekwatne do jego uzasadnienia. Przy czym należy zauważyć, że znaczna część uzasadnienia zaskarżonej decyzji poświęcona jest analizowaniu przesłanek i powodów, z powodu których organ odwoławczy odmówił stwierdzenia występowania u skarżącej choroby zawodowej. Jednakże przyjdzie zauważyć, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera sformułowania, które powodują, że staje się ono niewiarygodne. Genezę tej sytuacji należy upatrywać w brzmieniu opinii sporządzonej przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] r. W opinii tej, w podsumowaniu zamieszczono następujące stwierdzenie "Powyższa analiza porównawcza rozpatrywanego u H. S.-B. [...] oraz [...] pochodzenia zawodowego wykazuje brak związku przyczynowo-skutkowego rozpoznanego schorzenia z warunkami pracy w narażeniu na [...], co nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej [...]". Przywołane stwierdzenie zamieszczone zostało in ekstenso w uzasadnieniu decyzji i stało się powodem odmowy stwierdzenia występowania u skarżącej choroby zawodowej. Jednakże przyjdzie zauważyć, że stwierdzenie to zawiera w sobie istotną sprzeczność, otóż jak wiadomo, co wynika z treści pkt [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, chorobę zawodową [...] stwierdza się wówczas, gdy stwierdzony zostanie [...]. We wskazanej opinii podano, że u skarżącej rozpoznano [...], które to schorzenie nie może być utożsamiane z [...], zatem przywołana część uzasadnienia zamieszczonego w opinii, pozostaje w sprzeczności z jej główną treścią, mówiącą o rozpoznaniu [...]. Na wskazaną niekonsekwencję nie zwrócił uwagi organ odwoławczy, lecz ograniczył się do przejęcia tego sformułowania w uzasadnieniu swojej decyzji. Brak wyjaśnienia tej rozbieżności stanowi wystarczającą przesłanką uzasadniającą uwzględnienie wniesionej skargi. Nadto należy zauważyć, że organ odwoławczy przy podejmowaniu wskazanego rozstrzygnięcia nie odniósł się do argumentacji zaprezentowanej przez skarżącą w piśmie z dnia [...] r. jak również nie przeprowadził analizy dokumentacji medycznej przedłożonej w tym piśmie. Jest to o tyle istotne, że w szeregu opisach historii choroby skarżącej akcentuje się [...]. Zatem organ odwoławczy wbrew postanowieniom wynikającym z brzmienia art. 77 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, jak również uzasadnienie decyzji nie odnosi się do tych dowodów, którym organ odmówił mocy dowodowej. W świetle powyższego wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi przewidziane treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy dopuścił się również naruszenia postanowień art. 153 wyżej wymienionej ustawy, ponieważ nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób pozwalający na podjęcie rozstrzygnięcia odmawiającego stwierdzenia u skarżącej występowania choroby zawodowej, a przecież tylko pod takim warunkiem organ ten mógł wydać decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zatem zarzut skargi należy uznać za uzasadniony i z tego też powodu skarga musi zostać uwzględniona. Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia jest powrót sprawy do rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. W ramach tego postępowania organ ten winien w pierwszej kolejności ustalić wspólnie z lekarzami orzecznikami Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego jakie schorzenie występuje u skarżącej, czy jest to tylko [...], czy też obok [...] występuje także [...], a następnie będąc związany treścią wyroku tutejszego Sądu z dnia 26 kwietnia 2005 r. dokonać analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, łącznie z tymi dokumentami medycznymi, które przedłożyła strona i następnie podając rozstrzygnięcie. Przy czym Sąd zauważa i podziela już wcześniej wyrażony pogląd, że tylko w przypadku udokumentowania innej genezy schorzenia skarżącej, organ odwoławczy może wydać dla niej decyzję negatywną, natomiast w przypadku nie wykazania innej przyczyny występującego u niej schorzenia, zobowiązany jest podejmować rozstrzygnięcie kierując się postanowieniami wynikającymi z treści art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazującymi uwzględniać w pierwszej kolejności słuszny interes obywatela. Interes społeczny będzie silniejszy jedynie wówczas, gdy organ wykaże, że choroba skarżącej ma inną genezę. Sąd nie orzekał o wykonalności zaskarżonej decyzji po myśli art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ mocą zaskarżonej decyzji skarżącej odmówiono stwierdzenia występowania choroby zawodowej narządu [...]. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję.