IV SA/Wa 1140/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi R.W. dotyczącej żądania wymierzenia grzywny Ministrowi Budownictwa z tytułu niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. sygn. akt IV SAB 19/02 - oddala skargę - R. W. we wniosku z dnia 24.05.2006 r. zażądał od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ukarania grzywną Ministra Budownictwa za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.03.2003 r., sygn. akt IV SAB 19/02, w którym zobowiązano Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30.09.1996 r., w którym domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].09.1994 r. o ustaleniu lokalizacji odcinka drogi krajowej nr [...] K.– G. na terenie gminy G., w części dotyczącej działki nr [...] położonej w G. oraz nr [...] położonej w miejscowości B.. W jego uzasadnieniu podniesiono, że akta sprawy, którymi dysponował Sąd w dacie orzekania (21.03.2003 r.) nie zawierały żadnej informacji, iż wniosek z dnia 30.09.1996 r. został rozpoznany merytorycznie. Skarżący zarzucił, iż wyrok ten nie został do tej pory wykonany, przez co wniosek z dnia 30.09.1996 r. pozostaje nierozpoznany do chwili obecnej. Jednocześnie skarżący nadmienił, że pismem z dnia 8.01.2005 r. wezwał Ministra do rozpoznania sprawy z jego wniosku, co jednakże nie nastąpiło i z tego względu wniósł o ukaranie grzywną Ministra Budownictwa za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.03.2003 r., sygn. akt IV SAB 19/02. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie może zostać uwzględniona, nie jest trafne bowiem przekonanie skarżącego, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.03.2003 r., sygn. akt IV SAB 19/02 nie został wykonany. Normą która znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie jest art. 154 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Stanowi on, iż w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, strona po uprzednim, pisemnym wezwaniu właściwego organu do załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia grzywny. Wyrokiem, który wyraźnie wskazał skarżący domagając się zastosowania środka wymienionego w art. 154 § 1 P.p.s.a. jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.03.2003 r., sygn. akt IV SAB 19/02. W jego wyniku wydane zostały : decyzja z dnia [...]12.2003 r. Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, sprostowana postanowieniem z dnia [...].12.2003 r., w której umorzył toczące się przed nim postępowanie. A w wyniku wniosku R. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...].01.2004 r. umorzył postępowanie w sprawie rozpatrzenia tego wniosku. Abstrahując od zasadności podjętych rozstrzygnięć nie można postawić Ministrowi Infrastruktury, a uprzednio Prezesowi Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zarzutu, iż pozostawali w bezczynności i nie podjęli żadnych rozstrzygnięć na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.03.2003 r., sygn. akt IV SAB 19/02, stwierdzającego bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Niewątpliwie osobną kwestią pozostaje prawidłowość podjętych rozstrzygnięć. Należy nadmienić, iż rozstrzygnięcia te zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.11.2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 314/04 i ewentualny brak kolejnych rozstrzygnięć w tym przedmiocie Ministra Budownictwa nie może być wiązany z brakiem wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.03.2003 r., a odnosić się może ewentualnie do kolejnego wyroku w tej sprawie - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.11.2004 r. Na marginesie trzeba jednak zaznaczyć, że wniosek skarżącego z dnia 30.09.1996 r., w którym domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].09.1994 r. o ustaleniu lokalizacji odcinka drogi krajowej nr [...] K. – G. na terenie gminy .G, w części dotyczącej działek nr [...] położonej w G. oraz nr [...] położonej w miejscowości B. został rozpoznany. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...].11.1998 r. odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji we wskazanej części. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes utrzymał swe rozstrzygnięcie w mocy, jednakże decyzję tę z dnia [...].04.1999 r. uchylił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19.09.2001 r., sygn. akt IV SA 794/99, z uwagi na brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu sprawy. W efekcie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w dniu [...] 05.2002 r. ponownie wydał decyzję, utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] 11.1998 r. w przedmiocie nieważności. Decyzja ta nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, nie została zaskarżona i posiada walor decyzji ostatecznej. Nie była również kwestionowana w trybach nadzwyczajnych, choć skarżący na rozprawie stwierdził, iż nigdy mu jej nie doręczono, wyjaśniając jakie były przyczyny braku doręczenia i w tym zakresie wniósł o uzupełnienie protokołu rozprawy. Fakt rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 30.09.1996 r., w którym żądał stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].09.1994 r. o ustaleniu lokalizacji odcinka drogi krajowej nr [...] K.– G. na terenie gminy G. potwierdził także prawomocnym wyrokiem z dnia 1.04.2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt I SAB 362/02, oddalając skargę na bezczynność. Zauważył, że wniosek skarżącego z dnia 30.09.1996 r. rozpoznany został decyzją uprzednią Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] 11.1998 r. i ostateczną z dnia [...].05. 2002 r. Należy zauważyć, że skarżący wówczas skierował dwie skargi na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast - przytoczoną z dnia 16.12.2002 r. - rozpoznał Wydział I tego Sądu, a drugą z dnia 14.01.2002 r. - Wydział IV Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem wcześniejszym z dnia 21.03.2003 r., sygn. akt IV SAB 19/02 zobowiązał Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30.09.1996 r. W jego uzasadnieniu podniesiono, że akta sprawy, którymi dysponował Sąd w dacie orzekania (21.03.2003 r.) nie zawierały żadnej informacji, iż wniosek z dnia 30.09.1996 r. został rozpoznany merytorycznie. Zatem skład orzekający w sprawie o sygn. akt IV SAB 19/02 nie wiedział w dniu orzekania o tym, że w dniu 28.05.2002 r. zapadła decyzja ostateczna Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...].11.1998 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji lokalizacyjnej. W tym stanie rzeczy przyjąć należy za prawidłowe i miarodajne w sprawie ustalenia przyjęte w późniejszym wyroku ze skargi na bezczynność R. W., a mianowicie w wyroku z dnia 1.04.2003 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt I SAB 362/02 -oddalającym skargę na bezczynność. Natomiast na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 21.03.2003 r., sygn. akt IV SAB 19/02 Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...]12.2003 r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...]12.2003 r. umorzył toczące się przed nim postępowanie, a w wyniku wniosku R.W. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...]01.2004 r. umorzył postępowanie w sprawie rozpatrzenia tego wniosku. Rozstrzygnięcia te zaskarżone zostały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 16.11.2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 314/04 uchylił je. Mając zatem na względzie fakt, iż wniosek skarżącego z dnia 30.09.1996 r. został już rozpoznany ostateczną decyzją z dnia [...] 05.2002 r., dotychczas niewzruszoną należy stwierdzić, iż postępowanie toczące się przed Ministrem Infrastruktury, a obecnie Ministrem Budownictwa winno być zakończone jako bezprzedmiotowe stosownym umorzeniem postępowania. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w dniu 19.10.2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 67/06 ze skargi R.W. na bezczynność Ministra Budownictwa. Wyjaśnienia wymaga wskazanie w sprawie właściwości Ministra Budownictwa jako organu, na który miałaby być nałożona grzywna. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 1.03.2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 25, poz. 253 ze zm.) w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 8.10.2004 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 240, poz. 2408) do zakresu działania ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej przeszły zadania i kompetencje należące dotychczas do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Wyraźna regulacja dotycząca przejęcia przez Ministra Infrastruktury jako właściwego przedmiotowo - zadań i kompetencji należących dotychczas do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast daje podstawę do uznania następstwa tego organu również w postępowaniach toczących się z udziałem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Obecnie za następcę prawnego Ministra Infrastruktury w tym zakresie należy począwszy od dnia 19.07.2006 r. uznać Ministra Budownictwa (przez krótki czas był nim Minister Transportu i Budownictwa), który w myśl § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.07.2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Budownictwa (Dz. U. nr 131, poz. 906) kieruje działem administracji rządowej - budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.