VII SA/Wa 522/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego W. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 01 czerwca 2006r. W. M. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym ( kategoria [...] ) przy ul. [...] w W. Jako podstawę wznowienia postępowania wnioskodawca wskazał art. 145 § 1 pkt 4 kpa. podnosząc, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana na nieruchomości graniczącej z jego nieruchomością ( nr ew. [...], dz. ew. nr [...]) oraz to, że był uznany za stronę w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, natomiast nie został poinformowany o postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ponadto, odległość szamba znajdującego się na nieruchomości wnioskodawcy wnosi około 2 m od granicy działki na której została zaprojektowana inwestycja i 5 m od wznoszonego budynku, co jest niezgodne z § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. – w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Niezależnie bliskość wielokondygnacyjnego budynku ogranicza w znacznym stopniu oświetlenie pomieszczeń w budynku wnioskodawcy. Prezydent W. decyzją z dnia [...] lipca 2006r. ( nr [...] ), na podstawie art. 149 § 3 kpa oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 05 czerwca 1998r. – o samorządzie powiatowym ( tj. Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. - o ustroju miasta stołecznego Warszawy ( Dz.U. nr 41, poz. 361 ze zm.) - odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją własną z dnia [...] marca 2006r. W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent W. podał, że projekt budowlany załączony do decyzji [...] marca 2006r., nr [...], jest kompletny, posiada stosowne opinie, uzgodnienia i sprawdzenia, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, a nadto z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust 2 – ustawy Prawo budowlane, nie wykracza poza granice działki własnej inwestora, ponieważ projektowany budynek usytuowany jest w stosunku do granic sąsiednich działek zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Z analizy zacienienia wynika, że przedmiotowy budynek nie zacienia istniejących budynków usytuowanych na sąsiednich działkach. W ocenie organu, z powyższych okoliczności wynika, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania W. M., Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. [...] ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2006r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy, powtórzył argumentację przedstawioną przez organ I instancji i dodał ponadto, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 03 lipca 2003r. – w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Odnośnie kwestii dotyczącej odległości szamba znajdującego się na działce odwołującego, organ wyjaśnił, że teren inwestycji znajduje się w zasięgu miejskiej infrastruktury technicznej i zgodnie z § 34 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach nie mających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. W ocenie organu wojewódzkiego, jeśli inwestycja zachowuje odległości przewidziane w przepisach techniczno – budowlanych, nie zachodzi okoliczność oddziaływania obiektu na sąsiednie nieruchomości. Zatem właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom działek sąsiednich nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożył W. M., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący powtórzył stanowisko przedstawione we wniosku jak i odwołaniu od decyzji organu I instancji i wskazał - między innymi - że posadowienie budynku w odległości około 3 m od granicy nieruchomości skarżącego tj. nie zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r, powoduje, że zachodzi okoliczność oddziaływania obiektu na sąsiednią nieruchomość. Ponadto przedmiotowy budynek posiada pięć kondygnacji od strony działki skarżącego, zatem nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów, że nie zaciemnia nieruchomości skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej wskazane. Na wstępie podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ono zapadło było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa. Postępowanie wznowieniowe przebiega w dwóch fazach. W pierwszej fazie obowiązkiem organu jest zbadanie, czy wniosek o wznowienie ma oparcie na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 kpa., czy zachowany został termin przewidziany w art. 148 § 1 i 2 kpa oraz, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez podmiot będący stroną w sprawie w rozumieniu art. 28 kpa. W związku z powyższym, złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie powoduje, że organ automatycznie wznawia postępowanie, ale obliguje go do zbadania przesłanek umożliwiających wznowienie postępowania postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 kpa. Dopiero jeśli na tym etapie postępowania okaże się, że nie istnieją przeszkody do jego wznowienia, organ wznawia je, a postanowienie o wznowieniu daje podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Innymi słowy w pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać tylko wyżej wskazane trzy przesłanki, nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia przytoczone przez stronę faktycznie wystąpiły; bowiem tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania w oparciu o art. 149 § 1 kpa ( patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2000r., III SA 2304/99 oraz z dnia 16 maja 1997 r., III SA 1549/95 ). Zatem ustalenia, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla jej rozstrzygnięcia , co wynika wprost z art. 149 § 2 kpa, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 kpa i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 kpa. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania z zachowaniem powyższych kryteriów. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy dokonały oceny przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu, zatem z pominięciem pierwszej fazy postępowania. Rozważania organów dotyczące oceny przedmiotowego projektu budowlanego pod względem jego zgodności z przepisami prawa budowlanego, należało uznać za przedwczesną, a zatem niezgodną z prawem ocenę istoty sprawy, bowiem – jak to już wyżej wskazano - badanie istnienia podstaw do wznowienia postępowania może być przedmiotem postępowania wyjaśniającego, prowadzonego dopiero po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu. Organy zatem w sposób nieuprawniony odmówiły wznowienia postępowania, powołując się na niezasadność, przytoczonych w żądaniu podstaw wznowienia ( patrz teza druga wyroku NSA z dnia 8 lipca 1999r., I SA 1611/98 – LEX nr 48572 ) Zatem, przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionych wyżej zasad. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) W zakresie punktu II orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 ww. ustawy.