II SA/Ke 255/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi A.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. II SA/Ke 255/07 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 58 § 1 i 2 w zw. z art. 59 § 2 kpa odmówiło A. C. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez działającego z upoważnienia Rady Miejskiej Kierownika Działu Usług i Realizacji Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] dotyczącej przyznania A. C. pomocy społecznej w postaci obiadów wydawanych bezpłatnie w dni robocze w barze "Jagienka" dla jednej osoby w okresie od 2 stycznia do 30 czerwca 2002 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru przez A. C. decyzji z dnia [...]., a skoro strona kwestionuje jej otrzymanie w okresie zaraz po wydaniu tej decyzji, to nie można ponad wszelką wątpliwość przyjąć, że decyzja ta została jej wówczas doręczona. Podaniem z dnia 2 czerwca 2006 r. A. C. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie m.in. o sporządzenie i doręczenie mu uwierzytelnionych odpisów decyzji przyznających mu posiłki w Barze "Jagienka" w okresie od stycznia 1999 r. do lutego 2003 r. Pismem z dnia 19 czerwca 2006 r. Główny Specjalista Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie przesłał skarżącemu uwierzytelnione kserokopie decyzji, w tym decyzji z dnia [...], które A. C. otrzymał w dniu 6 lipca 2006 r. W związku z powyższym, przewidziany w art. 129 §2 k.p.a. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 20 lipca 2006 r. W dniu 7 listopada 2006 r. A. C. zwrócił się do Kolegium z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...], składając jednocześnie odwołanie od tej decyzji. Zaznaczył, że pismo Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia 26 października 2006 r. otrzymał dnia 31 października 2006 r. i dopiero treść tego pisma uświadomiła mu, że przysługuje mu prawo wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...]. O uwierzytelnione odpisy decyzji zwrócił się 2 czerwca 2006 r., ponieważ ich nie otrzymał. Uwiarygodnione odpisy decyzji otrzymał 6 lipca 2006 r. wraz z pismem przewodnim MOPR z dnia 19 czerwca 2006 r., w którym nie było pouczenia o możliwości wniesienia odwołania od decyzji. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że pisma MOPR z dnia 26 października 2006 r., odebrane przez A. C. dnia 31 października 2006 r. wprawdzie nie zawierają jakiejkolwiek informacji (pouczenia) na temat przysługującego stronie środka zaskarżenia od decyzji, jednakże "uświadomienie" sobie przez skarżącego pod wpływem analizy przedmiotowych pism, że przysługuje mu prawo wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] można uznać za chwilę ustania przyczyny uchybienia terminowi. Stąd wniosek o przywrócenie terminu z dnia 7 listopada 2006 r. uznać należy za złożony w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny, o którym stanowi przepis art. 58 § 2 kpa. Organ uznał jednak, że A. C. we wniosku o przywrócenie terminu nie uwiarygodnił, że wniesienie odwołania po terminie ustawowym nastąpiło z przyczyn nie leżących po jego stronie, tj. bez jego winy. Uznał, że skoro organ I instancji doręczył mu potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie decyzji, w tym decyzji z dnia [...] która zawierała pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania, a dostarczone kserokopie są, jak potwierdził MOPR wiernymi kopiami oryginalnych decyzji, to uznać należy, że strona została prawidłowo pouczona o środku zaskarżenia do organu odwoławczego. Oznacza to, że A. C. mógł wnieść w terminie odwołanie od decyzji organu I instancji, a w razie wątpliwości mógł wystąpić o uzupełnienie decyzji, co do pouczenia o przysługujących mu środkach zaskarżenia w trybie określonym w art. 111 kpa. Przesyłając skarżącemu odpisy decyzji, organ nie miał obowiązku pouczać go o przysługujących mu środkach odwoławczych, gdyż pismo przewodnie nie było aktem administracyjnym. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. C. wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił, że nie został pouczony przez organ I instancji w piśmie przewodnim doręczającym mu uwierzytelnioną kopię decyzji, że od tej daty biegnie mu termin do wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odczuciu skarżącego - "procedury Kolegium uruchomiło tylko po to, aby się nad nim znęcać i szydzić." W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U .Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 u.p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa) mogących mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c u.p.p.s.a.). Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 58 k.p.a. zgodnie z którym, w razie uchybienia terminu, należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy przyjął, iż termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] biegnie A. C. od daty doręczenia mu w dniu 6 lipca 2006 r. uwierzytelnionej kserokopii tej decyzji. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ kolegialny uznał, że wskazana przez skarżącego przyczyna uchybienia terminu tj. brak stosownego pouczenia co do prawa wniesienia odwołania, w istocie nie miała miejsca. A. C. otrzymał bowiem uwierzytelniony odpis decyzji, zawierający pouczenie o prawie i sposobie wniesienia odwołania. Dostarczona kserokopia jest zaś - jak potwierdził MOPR - wierną kopią oryginalnej decyzji. Skarżący mógł zatem - w ocenie organu - wnieść odwołanie w terminie, stosując się do prawidłowego pouczenia. Do takiego stanowiska nie sposób się przychylić. Nie uwzględnia ono bowiem specyficznych okoliczności faktycznych, w jakich nastąpiło doręczenie A. C. kserokopii decyzji z dnia [...] W ocenie wniosku o przywrócenie terminu nie można pominąć bowiem faktu, że odpis ten został doręczony skarżącemu na jego pisemne żądanie, po 5 latach od dnia podjęcia decyzji, a nie w sposób określony w art. 109 k.p.a., tj. z urzędu, bezpośrednio po zakończeniu postępowania wyjaśniającego. Nie można zatem przyjąć za organem, że dokonane w ten sposób doręczenie powinno powodować powstanie u skarżącego przekonania, że od tej daty biegnie dla niego 14-dniowy termin do złożenia odwołania od tej decyzji, przewidziany w art. 129 § 2 kpa - nawet jeżeli w uwierzytelnionym odpisie decyzji zawarte zostało tak jak w jej oryginale, pouczenie o środkach zaskarżenia. Skoro w stanie faktycznym sprawy organ uznał, że doręczenie uwierzytelnionego odpisu decyzji miało wywołać skutek w postaci doręczenia w rozumieniu art. 109 § 1 kpa i co za tym idzie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego, to przy rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, większą uwagę należało przywiązać do wyjaśnienia kwestii związanej z prawidłowym pouczeniem i nadania jej właściwego znaczenia prawnego. Mimo bowiem, że odbitka kserograficzna zawierała - tak jak i oryginał decyzji - pouczenie o sposobie zaskarżenia decyzji, to fakt doręczenia jej po tak długim okresie od jej wydania mógł budzić wątpliwości co do tego, czy pouczenie to nadal pozostaje aktualne. Z resztą z treści pisma przewodniego z dnia 19 czerwca 2006r. zdaje się wynikać, że organ I instancji, doręczając A. C. na jego żądanie kserokopie decyzji, nie czynił tego po to, aby otworzyć mu termin do ich zaskarżenia. Niewątpliwie wyżej wskazane okoliczności mogą świadczyć o tym, że skarżący bez własnej winy uchybił 14-dniowemu terminowi do zaskarżenia decyzji, czego nie zauważył i nie ocenił organ odwoławczy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art. 58 § 1 w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa, wyrażającym się niewłaściwą i niepełną oceną okoliczności faktycznych sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powoduje to konieczność uchylenia postanowienia z dnia 9 lutego 2007 r., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c u.p.p.s.a. Stosownie do art. 152 u.p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Rozpoznając ponownie wniosek A. C. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyda stosowne rozstrzygnięcie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, o jakich była mowa wyżej.