I SAB/Wa 57/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch (spr.) Sędziowie sędzia WSA Monika Nowicka asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Marta Maciejkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A. T. na bezczynność Ministra Budownictwa w sprawie wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego 1. zobowiązuje Ministra Budownictwa do wydania, w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, decyzji w przedmiocie wniosku A. T. z dnia [...] lutego 2006 r. o umorzenie postępowania administracyjnego w oznaczonym zakresie; 2. zasądza od Ministra Budownictwa na rzecz A. T. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. T., reprezentowana przez pełnomocnika adw. J. L., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Budownictwa w przedmiocie złożonego przez nią w dniu 7 lutego 2006 r. wniosku o umorzenie toczącego się postępowania administracyjnego w części oznaczonej we wniosku. Z uzasadnienia skargi oraz z przedstawionych Sądowi dokumentów wynika, że z wniosku skarżącej z dnia 25 stycznia 2000 r. toczy się przed Ministrem Budownictwa (wcześniej Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, Ministrem Infrastruktury, Ministrem Transportu i Budownictwa) postępowanie o zmianę ostatecznej decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] września 1991 r. nr [...] stwierdzającej nieważność orzeczenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 1974 r. nr [...] o przejściu na własność Skarbu Państwa z mocy prawa, bez odszkodowania, nieruchomości położonych w K. w rejonie ulic [...],[...] i [...] oznaczonych jako działki nr nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W trakcie tego postępowania A. T. pismem z dnia 7 lutego 2006 r. zwróciła się do Ministra Budownictwa z wnioskiem o umorzenie postępowania w części dotyczącej gruntów zajętych pod drogi wyjaśniając, że uzyskała orzeczenie Sądu Rejonowego w K. o odłączeniu z księgi wieczystej oznaczonych działek i o uzgodnieniu treści tej księgi, co powoduje, że w tej części postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji z dnia [...] września 1991 r. stało się bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 28 marca 2006 r. A. T. wskazała na zwłokę organu w przedmiocie jej wniosku i wnosiła o poinformowanie o stanie sprawy. W piśmie z dnia 4 kwietnia 2006 r. Minister Transportu i Budownictwa poinformował strony postępowania, że w związku ze wznowieniem postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] września 1991 r. nie ma możliwości dotrzymania określonego w art. 35 kpa terminu załatwienia tej sprawy ze względu na obowiązek zebrania pełnego materiału dowodowego dotyczącego wznowionego postępowania. A. T. pismem z dnia 14 czerwca 2006 r. i ponownie pismem z dnia 23 października 2006 r. wezwała organ do rozpatrzenia jej wniosku z dnia 7 lutego 2006 r. o umorzenie postępowania w części odnoszącej się do gruntów pod drogami. W dniu 27 marca 2007 r. natomiast złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Minister Budownictwa w przedmiocie złożonego przez nią w wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego, opisując w uzasadnieniu przebieg postępowania i podejmowane przez siebie interwencje, które pozostały jednak bezskuteczne. W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że w toku rozpoznawania sprawy zakończonej ostateczną decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] września 1991 r. zaszła konieczność ustalenia spadkobierców zmarłych stron postępowania, w związku z czym wydał w dniu [...] kwietnia 2007 r. postanowienie o zawieszeniu postępowania zobowiązując uczestnika postępowania do wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku. Zawieszenie postępowania wstrzymuje natomiast bieg terminów przewidzianych w kpa. Z tej przyczyny podniesiony przez skarżącą zarzut bezczynności jest, zdaniem organu, nieuzasadniony. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę skarżąca w piśmie z dnia 11 lipca 2007 r. jeszcze raz podkreśliła, że przedmiotem jej skargi jest bezczynność organu w sprawie jej wniosku z dnia 7 lutego 2006 r. o umorzenie - w części dotyczącej gruntów pod drogami publicznymi - toczącego się postępowania w przedmiocie zmiany decyzji nadzorczej z [...] września 1991 r., a w sprawie umorzenia postępowania w tej części poszukiwani przez Ministra Budownictwa następcy prawni właścicieli pozostałych nieruchomości nie mają interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 7 lutego 2006 r. A. T. zwróciła się do Ministra Budownictwa o umorzenie - w części dotyczącej gruntów zajętych pod drogi publiczne - postępowania toczącego się w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] września 1991 r. o stwierdzeniu nieważności orzeczenia o przejściu na własność Skarbu Państwa oznaczonych nieruchomości. Wskazała, że wobec uzyskania orzeczenia sądu powszechnego dotyczącego uzgodnienia treści księgi wieczystej tej nieruchomości i odłączenia z niej oznaczonych działek, w części dot. gruntów pod drogami publicznymi postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji z dnia [...] września 1991 r. stało się bezprzedmiotowe. Mimo, iż w piśmie z dnia 14 czerwca 2006 r. A. T. sygnalizowała Ministrowi Budownictwa, że umorzenie postępowania we wskazanej części umożliwiłoby jej zakończenie równolegle toczących się postępowań, a także zmniejszyłoby zawiłość sprawy toczącej się przed Ministrem Budownictwa, organ dopiero pismem z dnia 7 lipca 2006 r. nr [...], a więc po upływie 5 miesięcy od otrzymania żądania strony, zwrócił się do pozostałych stron o zajęcie stanowiska odnośnie wniosku o umorzenie, nie informując przedtem wnioskodawczyni, stosownie do art. 36 kpa, o przyczynie nierozpoznania wniosku w terminie określonym w art. 35 kpa. Przesłanie pełnomocnikowi skarżącej pisma z dnia 7 lipca 2006 r. "do wiadomości" nie stanowi wykonania obowiązku, o którym mowa w powołanym przepisie. Już ten fakt świadczy, że organ pozostaje w zwłoce. Zgodnie z art. 105 § 2 kpa organ administracji może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Z cyt. przepisu wynikał dla Ministra Budownictwa obowiązek uzyskania stanowiska stron postępowania, czy nie sprzeciwiają się one uwzględnieniu wniosku, a po uzyskaniu tego stanowiska - wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania. Stanowisko negatywne w przedmiocie wniosku skarżącej zajął Burmistrz Miasta K. w piśmie z dnia 26 lipca 2006 r. Pozostali adresaci pisma Ministra Budownictwa z dnia 7 lipca 2006 r. odpowiedzi nie udzielili, co - wobec zastrzeżenia w ww. piśmie, iż brak odpowiedzi w ciągu 14 dni będzie uważany za brak zgody na umorzenie postępowania - oznaczało, że nie było żadnych przeszkód w podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie umorzenia postępowania. Niewydanie w tej sprawie stosownego rozstrzygnięcia do dnia rozpoznania skargi przez Sąd oznacza, że Minister Budownictwa pozostaje w bezczynności. Należy stwierdzić, że ustalanie przez Ministra Budownictwa praw spadkowych do nieruchomości objętej wznowionym postępowaniem nadzorczym nie pozostaje w prejudycjalnym związku z rozpoznaniem wniosku o umorzenie wznowionego postępowania. Wniosek A. T. dotyczy wyłącznie gruntów pod drogami publicznymi, do których osoby fizyczne praw majątkowych w drodze spadkobrania nie mogły nabyć. Postanowienie o zawieszeniu wznowionego postępowania, na które powołuje się Minister Budownictwa, nie mogło więc wstrzymać biegu terminu, w jakim organ był obowiązany rozpoznać wniosek o umorzenie postępowania. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.