IV SA/Wa 886/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania -oddala skargę- Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 149 § 3 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 2006 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] września 2004 r. w przedmiocie ustalenia na wniosek Spółdzielni [...] warunków zabudowy dla realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, garażami podziemnymi i stacją trafo przy ul. [...] i ul. [...] w W. Postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy toczyło się bez udziału skarżących. Nieruchomość oznaczona numerem ew. [...], sąsiadująca z terenem planowanej inwestycji decyzją z dnia [...] stycznia 1976 r. została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa. W dniu [...] lutego 2006 r. Starosta [...] orzekł o jej zwrocie na rzecz skarżących - spadkobierców ówczesnej właścicielki. Od decyzji tej skarżący oraz Prezydent Miasta W. wnieśli odwołanie. W związku z tym w dniu wydania zaskarżonej decyzji o odmowie wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zaskarżona decyzja nie była ostateczna. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że A. i M. M. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania w dniu 3 kwietnia 2006 r. Wnioskodawcy podali, że Prezydent Miasta W. wydając decyzję o warunkach zabudowy nie uwzględnił tego, że wnioskodawcy otrzymali decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2006 r. którą orzeczono m. in. o zwrocie na ich rzecz działki nr [...], która sąsiaduje z gruntami planowanej inwestycji. Ponadto podnieśli, że organ nie uwzględnił negatywnego i niekorzystnego oddziaływania inwestycji na ich nieruchomości. Prezydent Miasta W. wywiódł, a organ II instancji tego nie zakwestionował, że A. i M. M. wniosek o wznowienie postępowania złożyli z przekroczeniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Wnioskodawcy zapoznali się z treścią decyzji o warunkach zabudowy w dniu 10 listopada 2004 r. Ponadto pismem z dnia 11 stycznia 2005 r. zostali poinformowani o treści tej decyzji. Ustosunkowując się do treści odwołania organ II instancji podniósł, że skarżący w dniu wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie mieli interesu prawnego do występowania w tym postępowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. i M. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących z samego faktu ich uczestnictwa w postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości wynika, że mają oni interes prawny w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla sąsiadującej z tą nieruchomością inwestycji. W ich przekonaniu uprawnienia tego, będącego konsekwencją posiadania prawa własności nieruchomości, nie utracili oni nigdy, gdyż wywłaszczenie D. M. z nieruchomości, było nieważne i nie wywołało jakichkolwiek skutków prawnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. W trakcie rozprawy A. M. potwierdził, że decyzje Starosty [...] orzekającą o zwrocie nieruchomości otrzymał w lutym 2006 r. Ponadto wniósł o odroczenie rozprawy. Uzasadniając wniosek podał, że chciałby skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, gdyż uczynił tak uczestnik postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wymaga rozważenia zagadnienie procesowe, powstałe na skutek złożenia przez skarżącego A. M. wniosku o odroczenie rozprawy. Wniosek ten jako bezzasadny, Sąd oddalił. Zgodnie z art. 109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., podstawą odroczenia rozprawy może być tylko nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo nieobecność strony lub jej pełnomocnika wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można było przezwyciężyć. Żadna z wymienionych przesłanek nie zachodziła w rozpatrywanej sprawie. Zawiadomienie o rozprawie doręczono obojgu skarżącym w dniu 26 czerwca 2007 r. Tym samym zachowany został siedmiodniowy termin określony w art. 91 § 2 P.p.s.a.. Okoliczność, że dopiero na posiedzeniu Sądu skarżący zdecydowali się ustanowić pełnomocnika, nie może stanowić podstawy do odroczenia rozprawy przed sądem administracyjnym. Odroczenie rozprawy stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 7 in fine P.p.s.a. Między wniesieniem skargi a terminem jej rozpoznania minęło ponad 3 miesiące, w ciągu których skarżący mieli wystarczająco dużo czasu, aby rozważyć komu powierzyć prowadzenie sprawy. Od dnia 26 czerwca 2007 r. znali także termin rozprawy. Była zatem możliwość ustanowienia pełnomocnika w czasie pozwalającym na zapoznanie się przez niego z aktami sprawy. Fakt, że inna strona postępowania jest reprezentowana przez pełnomocnika także nie uzasadnia konieczności odroczenia rozprawy, celem ustanowienia pełnomocnika przez wnioskującego o odroczenie. Sąd dokonuje jedynie oceny legalności decyzji (art.134 P.p.s.a.), nie dokonuje zaś ustaleń odnośnie stanów faktycznych. Stąd dla zachowania zasad kontradyktoryjności postępowania nie jest niezbędne aby wszystkie strony reprezentowane były przez profesjonalnych pełnomocników. Stwierdzając brak przeszkód procesowych, Sąd rozpoznał sprawę merytorycznie. Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, skargę oddalił. Wniosek o wznowienie postępowania, oparty na przesłance art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skarżący złożyli w dniu 3 kwietnia 2006 r. W ocenie organu I instancji, czego organ odwoławczy nie zakwestionował, nastąpiło to z uchybieniem jednomiesięcznego terminu z art. 148 k.p.a., co spowodowało odmowę wznowienia postępowania. Nie ulega wątpliwości, że A. i M. M. z treścią decyzji z dnia [...] września 2004 r. o warunkach zabudowy zapoznali się oni w dniu 10 listopada 2004 r. Ponadto pismem z dnia 11 stycznia 2005 r. skarżący zostali poinformowani o treści decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Pismo w tej sprawie odebrał A. M. w dniu 19 stycznia 2005 r. Poza sporem pozostaje fakt oparcia żądania wznowienia postępowania administracyjnego na przesłance wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący uważają bowiem, że zostali pominięci jako strona postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, garażami podziemnymi i stacją trafo przy ul. [...] i ul. [...] w W. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania ze wskazanej poprzez stronę skarżącą przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Cytowany przepis art. 148 § 2 K.p.a. jest klarowny i jasny - ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji (jak np. termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 1 K.p.a. czy termin z art. 111 § 1 K.p.a. do żądania uzupełnienia decyzji), lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (wyrok NSA z dnia 3 lutego 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA 769/97). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. W pierwszym przypadku chodzi o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Wiadomość o treści rozstrzygnięcia skarżący powzięli w dniu 10 listopada 2004 r., czego zresztą nie kwestionują. Ponadto, pismem z dnia 11 stycznia 2005 r. zostali powiadomieni o tym, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest prawomocna. Prawidłowo więc oceniły organy administracyjne, że wniesienie podania o wznowienie postępowania dopiero w dniu 3 kwietnia 2006 r. uchybia terminowi jednego miesiąca, liczonego od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji, przewidzianego w art. 148 k.p.a. Także wywodzenie podstawy wznowienia postępowania z uwagi na przesłanki określone w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z odwołaniem do faktu doręczenia decyzji Starosty [...] w przedmiocie zwrotu na rzecz skarżących nieruchomości, jako dokumentu potwierdzającego status strony skarżącej, nie możne prowadzić do wznowienia postępowania. Jak przyznał A. M. decyzję Starosty [...] orzekającą o zwrocie na rzecz skarżących nieruchomości, otrzymał w lutym 2006 r. Z akt sprawy wynika ponadto, że decyzja ta została doręczona skarżącym 17 lutego 2007r. Zatem i w tym przypadku wniosek o wznowienie postępowania, jako złożony po terminie wynikającym z przepisu art. 148 § 1 K.p.a., nie mógł zostać uwzględniony, W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać – oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych – tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu (art. 148 k.p.a.) Nie należy natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły; tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowienie postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.). W sytuacji gdy organy prawidłowo oceniły nieterminowość złożenia wniosku, to nie były uprawnione do wyrażania oceny w przedmiocie zasadności przyczyny wznowienia. Stad też zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji polemika ze stanowiskiem skarżących w przedmiocie posiadania przez nich interesu prawnego do występowania w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, była zbyteczna. Organy obu instancji polemizując ze skarżącymi co do skutków decyzji o zwrocie nieruchomości uchybiły obowiązkowi właściwego uzasadnienia orzeczenia (art. 107 § 3 K.p.a.) wypowiadając się również w kwestiach nie mających znaczenia dla meritum sprawy. Uchybienie to nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy, a więc jego stwierdzenie nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, co wynika a contrario z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd nie odniósł się do argumentacji skarżących zawartej w uzasadnieniu skargi a dotyczącej legalności dokonanego w 1975 r. wywłaszczenia z nieruchomości. Sprawa ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, które dotyczy postanowienia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a nie badania legalności rozstrzygnięcia w przedmiocie wywłaszczenia. Sąd nie może bowiem uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.