I OSK 1705/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1125/07 odrzucającego skargę A. S. na Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w W. w przedmiocie uposażenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w dniu 19 kwietnia 2007 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga A. S. z dnia 15 listopada 2006 r., zatytułowana "pozew", i przekazana według właściwości przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Żoliborza Wydział VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W skardze A. S. wniósł o zasądzenie na jego rzecz zaległego wynagrodzenia do wysokości grupy U-13, za okres od grudnia 2003 r. do czerwca 2004 r., oraz wyrównania należności wypłaconych przy zwalnianiu ze służby zawodowej wraz z ustawowymi odsetkami. W związku z brakiem właściwego oznaczenia przedmiotu skargi, Sąd wezwał A. S. do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie daty i numeru zaskarżonego aktu bądź wniosku, którego organ nie rozpatrzył w formie prawem przewidzianej oraz organu, który zaskarżony akt wydał. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, że według jego wiedzy sprawy z zakresu roszczeń finansowych rozpatrywane są przez sądy powszechne, ponadto, jako emeryt wojskowy nie podlega już Ministrowi Obrony Narodowej a organem zaskarżonym uczynił Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w W. Nadto skarżący wniósł o podjęcie decyzji w sprawie rozpatrzenia jego sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny lub przekazanie jej do właściwego Sądu Rejonowego. Wobec nieprawidłowego wykonania wezwania, Sąd ponownie wezwał A. S. do wskazania przedmiotu zaskarżenia zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący poinformował Sąd, że według jego wiedzy pozew z 15 listopada 2006 r. powinien być rozstrzygnięty przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Żoliborza, ponieważ nie dotyczy konkretnego aktu administracyjnego, a realizacji umowy o pracę i wniósł o odesłanie jego sprawy do rozpatrzenia wskazanemu wyżej Sądowi Rejonowemu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. odrzucił skargę A. S., podnosząc, iż skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego musi spełniać wymogi przewidziane w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), tzn. powinna zawierać, m. in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo wniosku, którego organ nie rozpatrzył w formie prawem przewidzianej. Natomiast nieuzupełnienie braków formalnych skargi w zakreślonym przez Sąd terminie stanowi obligatoryjną podstawę do jej odrzucenia bez możliwości merytorycznego rozpoznania skargi. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. A. S. złożył na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. i 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy oraz na niewyjaśnieniu na czym polegał brak właściwego oznaczenia przedmiotu skargi, co skutkowało jej odrzuceniem 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi - jej odrzucenie - pomimo, iż materiał dowodowy dostarczony przez skarżącego był wystarczający do uwzględnienia skargi, a z materiału dowodowego wynikało, iż organ naruszył przepis art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. z 2002 r., Nr 76, poz. 693). W uzupełnieniu do skargi kasacyjnej z dnia 9 września 2007 r. zmieniono zarzut drugi w ten sposób, iż zdaniem skarżącego Sąd naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi - odrzucenie skarg, mimo że skarżący w wyznaczonym przez Sąd terminie wskazał zaskarżony akt oraz organ, który zaskarżony akt wydał a zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do uwzględnienia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sadu, w piśmie z dnia 7 maja 2007 r. wskazał jako akt, który skarżył, rozkaz dzienny Dyrektora Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., którym skarżącemu obniżono wynagrodzenie. Zgodnie natomiast z przyjętym orzecznictwem NSA wymaganie wskazania zaskarżonej decyzji jest spełnione, jeżeli skarżący poda informacje, które pozwolą ustalić o jaki akt lub czynność chodzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego W przypadku braku, któregokolwiek z wymienionych powyżej elementów skargi, Sąd powinien wezwać wnoszącego skargę do uzupełnienia jej braków formalnych tak jak to uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie niniejszej. Przepis art. 57 § 1 p.p.s.a. nie ustala zbyt rygorystycznych warunków formalnych skargi co jest zgodne z intencją ustawodawcy zmierzającego do znacznego jej odformalizowania. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 57 § 1 p.p.s.a. interpretowano w ten sposób, iż określone w nim wymagania muszą być spełnione w stopniu umożliwiającym nadanie skardze dalszego biegu. I tak na przykład, wymaganie wskazania zaskarżonego akt uznaje się za spełnione, jeżeli skarżący poda informacje, które pozwolą ustalić, o jaki akt lub czynność chodzi (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 171) W sprawie niniejszej Sąd dwa razy wezwał wnoszącego skargę do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie daty i numeru zaskarżonego aktu bądź wniosku, którego organ nie rozpatrzył w formie prawem. W odpowiedzi na pierwsze wezwanie skarżący w piśmie z dnia 7 maja 2007 r. wskazał, że Dyrektor Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w W. rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. wstrzymał skarżącemu wypłacanie uposażenia z grupy U-13, bez odwołania z pełnionej funkcji. Wprawdzie skarżący nie wskazał wyraźnie, iż to ten powyższy akt stanowi przedmiot jego skargi, to jednak jako jedyny akt administracyjny został on powołany w treści pisma skarżącego a ponadto dotyczył przedmiotu sprawy wskazanego w skardze, a którym jest wypłata zaległego wynagrodzenia. W pozwie - skardze z dnia 15 listopada 2006 r. skarżący wskazał bowiem wyraźnie, iż wnosi o zasądzenie na jego rzecz zaległego wynagrodzenia do wysokości grupy U-13 za okres od grudnia 2003 r. do czerwca 2004 r. Posiadając powyższe informacje Sąd powinien był zatem przyjąć, iż przedmiotem skargi A. S. jest w/w rozkaz dzienny nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Należy także uwzględnić okoliczność, iż skarżący działał samodzielnie bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika a wszelkie wątpliwości w zakresie spełnienia przez skargę wymagań nałożonych przez art. 57 § 1 p.p.s.a., w tym ocena treści odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków skargi, powinny być interpretowane na korzyść skarżącego tak aby zbyt pochopnie nie zamknąć skarżącemu drogi do rozpoznania jego sprawy przez niezawisły Sąd, do czego skarżący ma konstytucyjne prawo. W takiej sytuacji należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. skargę A. S. naruszył przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. błędnie przyjmując, iż skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu nie uzupełnił braków formalnych skargi przez wskazanie zaskarżonego aktu co uniemożliwiało, zdaniem Sądu, nadanie skardze właściwego biegu. Z tego względu zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu jako wadliwe. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.