II SA/Kr 1303/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Piotr Głowacki Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2007 r. sprawy ze skargi F. H., I. H. i J. J. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości, III. zasądza od Wojewody M. na rzecz skarżącej I. H. kwotę 755 zł (siedemset pięćdziesiąt pięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r., (znak:[...]), Starosta O. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2006 r. nr.156 poz. 1118 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. i Z. G. pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego na działce nr ew. gr. [...] w O. przy ul.[...]. Odwołanie F. H., I. H., oraz J. J. nie zostało uwzględnione i Wojewoda M., decyzją z dnia [...] 2005 r., (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu co następuje. Zarzuty odwołujących się, że usytuowanie budynku garażowo-gospodarczego bezpośrednio przy granicy Ich działki jako dobudowa do istniejącego budynku mieszkalnego Odwołujących jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] 2004 r., a także wymogami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7.04.2004 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie są nieuzasadnione. Przeznaczeniem podstawowym na przedmiotowym terenie jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolno stojącej, bliźniaczej lub szeregowej. Przeznaczenie dopuszczalne obejmuje wprawdzie (między innymi) małe budynki gospodarcze i usługowe oraz wolno stojące garaże - o pow. zabudowy nie przekraczającej 60,0 m. jednakże w § 5 ustaleń ogólnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczona została na działkach o szerokości poniżej 17,0 m lokalizacja budynków nawet bezpośrednio przy granicy działki - na terenach przeznaczonych do zabudowy. A więc projektowana zabudowa jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis § 12 ust. 4 warunków technicznych wskazuje, że jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany. Analiza zgromadzonych akt sprawy wskazuje, że przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, chronionych art. 5 Prawa budowlanego. Projekt budowlany spełnia wymagania podane w art. 34 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (art. 35 ust. 1 pkt 3 ) oraz wykonanie projektu przez osobę uprawnioną, (art. 35 ust. 1 pkt 4 ). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli F. H., I. H., oraz J. J. i wnosząc i uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji zarzucili, że : - obie wydane w sprawie decyzje naruszają przepisy prawa, zawierają błędy w ustaleniach faktycznych, a w uzasadnieniu nie podają istotnych okoliczności stanu faktycznego, - orzekające organy bezzasadnie i wbrew istniejącemu stanowi faktycznemu przyjęły, iż uczestnicy starający się o pozwolenie na budowę mogą skorzystać z dobrodziejstwa określonego w § 12 ust.3 pkt. 2 wyżej powołanego rozporządzenia, bowiem szerokość działki 677/3 uniemożliwia usytuowanie budynku zgodnie z dyspozycją§ 12 ust.l pkt.l i 2, - inwestorzy H. i Z. G. są właścicielami działki o nr ew. 678/1 o szerokości 14 m oraz sąsiadującej z nią działki o nr ew. 677/3 również o szerokości 14 m. czyli łącznie ich nieruchomość ma szerokość 28 m. Działka o nr ew. 677/3 i 678/1 stanowią organizacyjnie jedną nieruchomość, a jedynie poprzez uchybienia organu administracji (braku scalenia) stanowią działki o odrębnych nr ewidencyjnych. Inwestorzy czynią ze swojego prawa użytek, który jest sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa oraz zasadami współżycia społecznego, - sąsiednią nieruchomością do nieruchomości inwestorów będą nieruchomości graniczące z obydwoma działkami, a to dz.ewid. 673/13 i 700/1. Inwestorzy wykorzystując przysługujące im prawo w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, uniemożliwili również udział w postępowaniu administracyjnym w zakresie wydania im pozwolenia na budowę właścicieli tychże nieruchomości. Trudno bowiem zgodzić się z argumentacją organu administracyjnego, że sąsiednią nieruchomością do działki o nr ew. 677/3 jest działka 678/1 stanowiące w rzeczywistości własność tych samych osób, - szerokość 14 m działki 677/3 nie uniemożliwia usytuowanie małego budynku gospodarczego o pow. zabudowy 60 m2 zgodnie z dyspozycją § 12 ust .l pkt.l i 2, - w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowych nieruchomości, jako przeznaczenie podstawowe przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie wolno stojącej, bliźniaczej lub szeregowej. Zatem każda inna zabudowa niż zabudowa mieszkaniowa może być jedynie w formie wolnostojącej. Tak też zostało sformułowane przeznaczenie dopuszczalne, które obejmuje jedynie małe budynki gospodarcze i usługowe oraz wolno stojące garaże - o pow. zabudowy nie przekraczającej 60 m2. Uczestnicy zwrócili się o pozwolenie na budowę budynku niemieszkalnego. Plan ten jasno stanowi, iż na nieruchomości uczestników może zostać wybudowany budynek niemieszkalny w postaci wolno stojącego garażu o pow. zabudowy nie większej niż 60 m2. - powoływanie się przez Wojewodę M. na dyspozycję § 5 ustaleń ogólnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest całkowicie chybione i świadczy o "nieudolnej i sprzecznej z zasadami prawidłowej wykładni przepisów prawa". Bo według zasady ,,/ex specialis de rogat legi generali", § 5 nie może mieć zatem zastosowania jako przepis ogólny nad przepisami szczególnymi zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, - decyzja wydaje pozwolenie na budowę budynku garażowo-gospodarczego. Z treści takiej sentencji nie sposób wywieść czy uczestnicy zamierzają wybudować budynek garażowy czy gospodarczy. Plan zagospodarowania przestrzennego bowiem zasadniczo rozgranicza te budynki niemieszkalne. Budynek garażowy można bowiem wybudować jedynie w formie wolnostojącej. Wybudowanie budynku gospodarczego natomiast nie zawiera takich ograniczeń. Zatem budynek gospodarczy stanowiący jedną całość z budynkiem garażowym winien być wybudowany jedynie w formie wolno stojącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości. Stosownie jednak do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwanąp.p.s.a.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji naruszają prawo. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 §1 kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rezultatem prawidłowo zebranego materiału dowodowego i jego oceny jest decyzja administracyjna, której jednym z elementów jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie powinno zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu l instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej H. i Z. G. pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego na dz.ewid. 677/3 w O. przy ul.[...], bezpośrednio przy granicy działki skarżących jako dobudowę do istniejącego budynku mieszkalnego skarżących. Organ l instancji w uzasadnieniu swej decyzji stoi na stanowisku, że normalnie użytkowany budynek gospodarczo-garażowy nie powinien być uciążliwy i wprawdzie jego lokalizacja jest możliwa zarówno przy wschodniej jak zachodniej granicy ale to inwestor "sam decyduje o zagospodarowaniu swojej działki i o ile spełnione są przepisy Prawa Budowlanego i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, pozwoleniu na budowę musi być udzielone". Organ II instancji, bez bliższego uzasadnienia stwierdza, że analiza zgromadzonych akt sprawy wskazuje, że przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, chronionych art. 5 Prawa budowlanego. Otóż takie poglądy, bez bliższego uzasadnienia, nie mają racji bytu. Organy ustalają, że zabudowa jest możliwa zarówno przy wschodniej jak zachodniej granicy. Z doświadczenia życiowego wiadomym jest, że posadowienie ścian budynków w bezpośredniej styczności ma wpływ na sposób użytkowania obiektów, choćby w zakresie sposobu konserwacji ścian, możliwości przenikania hałasu itp. Art. 5 ust.1 pkt. 9 Prawa Budowlanego z 1994 r., nakazuje projektowanie i budowanie obiektów budowlanych w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Charakterystyczne jest, że inwestorzy w piśmie z dnia [...] 2005 r. (k. 17 akt administracyjnych organu l instancji) uzasadnili dlaczego chcą lokalizować inwestycję przy budynku skarżących a nie swoim. Obowiązkiem organów było zbadanie czy te same okoliczności nie zachodzą w przypadku skarżących. W takim przypadku jak niniejszy niezbędne jest poczynienie ustaleń jak będzie oddziaływał na budynek skarżących - nowoprojektowany budynek gospodarczo-garażowy. Organ II instancji stoi na stanowisku, że projekt wykonany został przez osobę uprawnioną. Otóż przedmiotem projektu jest budynek garażowo-gospodarczy. W § 3 pkt. 8 rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz.U. nr 75 poz. 690 z późn.zm.) zdefiniowano budynek gospodarczy, jako budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Z rozdziału 10 tego rozporządzenia "Garaże dla samochodów osobowych", można wyprowadzić wniosek, że garażem jest samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu służąca do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych (§ 102 rozporządzenia). Z powyższego wniosek, że czym innym jest budynek garażowy a czym innym jest budynek gospodarczy. Projektantem budynku garażowo-gospodarczego jest W. B. - który zgodnie z zaświadczeniem (nie uwierzytelniona kserokopia) Wojewódzkiego Zarządu Urbanistyki i Architektury w K. z dnia [...] 1984 r., nr.ewid. 215/84 uprawniony jest do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych: a/ budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków, b/ budowli nie będących budynkami. Otwarte jest zagadnienie czy W. B. uprawniony jest to projektowania obiektów będących garażami. Nie przesądzając tej kwestii, orzekające organy nie mogą nad nią przejść do porządku dziennego. Także nie można pominąć zarzutów skargi co do zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Z materiałów sprawy wynika ( zob. k 15 akt administracyjnych organu l instancji), że inwestorzy H. i Z. G. są właścicielami działki o nr ew. 678/1 o szerokości 14 m oraz sąsiadującej z nią działki o nr ew. 677/3 również o szerokości 14 m. czyli łącznie ich nieruchomość ma szerokość 28 m. Jeżeli tak jest, to rzeczywiście wątpliwe jest zastosowanie w przypadku zapisu § 5 planu. Nie można także pominąć zapisu § 15 ust. 1 pkt. 2 planu który jako przeznaczenie dopuszczalne wymienia małe budynki gospodarcze i usługowe oraz wolnostojące (!) garaże. Wyraźnie plan rozróżnia budynki gospodarcze od budynków garażowych - wyraźnie akcentując, że dopuszcza się zabudowę ale garażami wolnostojącymi. Stanu tego nie może zmienić, fakt, że projektuje się budynek garażowo-gospodarczy. Z planu wynika, że jeżeli projektuje się budynek garażowy to musi być on wolnostojący. Orzekające organy sporawy w tym aspekcie sprawy nie badały i w tym zakresie nie poczyniły żadnych ustaleń co do odmiennej wykładni planu. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "a" i "c" oraz art.135 oraz 152 i art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.