III SA/Gd 294/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: NSA Marek Gorski NSA Zdzisław Kostka Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia 27 stycznia 2006r. nr [...], której adresatem była M. B., Starosta [...], działając na podstawie art.2 ust. 1 pkt 2 i 33 ust 4 pkt. 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99 poz. 1001 z późno zm.) oraz art. 104, 145 § pkt 5, 149 § 1 i 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego rzekł o: - uchyleniu w całości decyzji wydanej z upoważnienia Starosty [...] przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w T. [...] z dnia 15 grudnia 2004r. - utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 listopada 2004r. z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w dniu 16 czerwca 2003r. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W związku ze złożonym w dniu 10 grudnia 2004r. przez M. B. oświadczeniem o podjęciu prowadzenia działalności gospodarczej, decyzją z dnia 15 grudnia 2004r. organ orzekł o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej od dnia 10 grudnia 2004r. W dniu 03 stycznia 2006r. organ uzyskał informację z ZUS Inspektorat w T. o zgłoszeniu strony do ubezpieczeń społecznych jako osoby wykonującej umowę agencyjną lub umowę zlecenie w "A" w O. od dnia 01 listopada 2004r. W tym stanie rzeczy organ uznał, że strona nie spełnia określonej w art.2 ust. 1 pkt 2 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy definicji osoby bezrobotnej ponieważ bezrobotnym może być osoba niezatrudniona i niewykonującą innej pracy zarobkowej (wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło). Organ powołał się nadto na znajdującą w przepisach cyt. ustawy definicję przychodów (art.2 ust. 1 pkt 24 ). Stanowi ilekroć w ustawie mowa jest o przychodach oznacza to przychody z tytułu innego niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa, zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odnosząc się do powyższego organ stwierdził, że osoba zatrudniona nie jest osobą bezrobotną. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. B. wnosząc o jej uchylenie w całości. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez dokonanie jego nieprawidłowej wykładni, jak również naruszenie art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a i art. 33 ust. 4 pkt 1 cytowanej ustawy. Nadto zarzucono naruszenie art. 6, 7, 8 i 9 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu stwierdzono, że Powiatowy urząd Pracy reprezentuje błędny poglądu co do definicji osoby bezrobotnej wynikającej z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a ściśle - możliwości uzyskiwania przez osobę bezrobotną przychodów. Zdaniem skarżącej ustawodawca zezwalał na uzyskiwanie przez osobę bezrobotną przychodów przy zachowaniu głównego warunku, że nie przekraczał on miesięcznie wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę ( art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy). Stanowisko to potwierdzała definicja przychodów ujęta w art.2 ust. 1 pkt 24 ustawy. Tym samym M. B. wypełniała wszystkie ustawowe warunki wymagane dla osoby bezrobotnej i pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 listopada 2004r. było bezzasadne. Wskazano również na niezasadne powołanie w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej na przepis art. 2 ust. 1 pkt 24 cytowanej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 listopada 2005r. do stanu faktycznego mającego miejsce przed tą datą. Decyzja z dnia 28 marca 2006r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art.151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art.2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art.2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j. t. Dz. U. Nr 99, poz.1001) po rozpatrzeniu odwołania [...] M. B. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że na mocy art. 33 ust.4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta ( prezydent miasta na prawach powiatu) pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art.2 ust. 1 pkt 2. Z kolei zgodnie z art.2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy ilekroć jest w niej mowa o bezrobotnym oznacza to osobę nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit.g), nie uczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy. Definicja " innej pracy zarobkowej" zawarta jest w art.2 ust.1 pkt 11 w/w ustawy i oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w o1cresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy organ stwierdził, że od dnia 1 listopada 2004r. tj. dnia rozpoczęcia wykonywania umowy zlecenia w "A" O., strona przestała spełniać przesłanki do posiadania statusu osoby bezrobotnej w rozumieniu przepisu art.2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Zdaniem organu nie miała znaczenia sprawie wysokość przychodu uzyskiwanego z tytułu pracy na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia, ponieważ sam fakt podjęcia wykonywania" innej pracy zarobkowej" jest okolicznością powodującą pozbawienie statusu bezrobotnego. Organ za słuszny uznał jednak zarzut strony, że stosowanie przepisu art.2 ust. 1 pkt 24 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 listopada 2005r. do stanu faktycznego sprawy mającego miejsce w dniu 1 listopada 2004r. było pogwałceniem zasady "lex retro non agit". Jednak zdaniem organu nie miało to znaczenia w sprawie, gdyż zawarte w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienie, co do rozumienia przychodów przez ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy miało stanowić dodatkową argumentacje organu I instancji potwierdzającą prawidłowość podjętej decyzji. Z kolei za niezasadne uznał organ stanowisko strony, w którym twierdzi, że skoro w dniu zajścia stanu faktycznego sprawy obowiązywała poprzednia definicja ustawowa przychodu podjęcie pracy zarobkowej nie skutkowało żadnymi konsekwencjami prawnymi w zakresie statusu bezrobotnego, z uwagi na uzyskiwanie z tego tytułu miesięcznych przychodów nie przekraczających połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ stwierdził bowiem, że wbrew stanowisku strony przepis art.2 ust.1 pkt 2 lit.h przedmiotowej ustawy nie stanowił i nie stanowi przepisu szczególnego ( lex specialis ) w stosunku do art.2 ust.1 pkt 2 w/w ustawy .Oba przepisy są tej samej rangi ustawowej, zawarte są w tym samym artykuł ustawy. Wymóg litery h jest dodatkowym wymogiem oprócz wymogów zawartych w główce punktu 2-go ust.1-go art.2-go ustawy, spełnienie których łącznie wymagane jest do przysługiwania statusu bezrobotnego. W/w przepis nie jest tym samym wyłączeniem stosowania wymogów przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy nie pozostawania w zatrudnieniu i nie wykonywania innej pracy zarobkowej dla ustalenia przysługiwania statusu bezrobotnego w przypadku wystąpienia hipotezy określonej w literze h . Organy wskazał również na niezasadności twierdzeń dotyczących naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdził wprawdzie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wszystkich wymogów art. 107 § 3 K.p.a., jednakże nie było to naruszenie prawa mogące skutkować jej uchyleniem bądź przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. M. B. złożyła skargę na powyższą decyzję, jak również decyzję Starosty [...] z dnia 27 stycznia 2006 r. nr [...] wnosząc o ich uchylenie. Skarżąca stwierdziła, że powyższe decyzje wydano z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego, a w szczególności przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z 2004 r. ze zm. ) poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni w powiązaniu z czasem zaistnienia stanu faktycznego przez organy obydwu instancji z powodu oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z nieprawidłową wykładnią przepisu art. 2 ust 1 pkt. 2 na skutek czego pozbawiono statusu osoby bezrobotnej osobę, która spełniała wszystkie wymagane ustawą warunki do posiadania tegoż statusu. Nadto zarzucono naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania niezgodnego z w/w zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, jak również naruszenie przepisów art. 107 § 3 k.p.a.. w związku z niewystarczającym i błędnym uzasadnieniem decyzji przez organy obydwu instancji W końcu zarzucono naruszenie przepisów Konstytucji RP poprzez spowodowanie sytuacji zagrażającej bytowi dawnej osoby bezrobotnej i prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, dokonano wykładni cytowanych w skardze przepisów prawa materialnego stwierdzając w konkluzji, że ustawodawca zezwalał osobie bezrobotnej i nie wykonującej innej pracy zarobkowej na uzyskiwanie przychodów, w tym z tytułu umowy zlecenia do wysokości nie przekraczającej połowy miesięcznego minimalnego wynagrodzenia za pracę. Nie powodowało to utraty statusu osoby bezrobotnej. Takie rozumienie - zdaniem skarżącej – potwierdza również wykładnia funkcjonalna (celowościowa) przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, jak również wykładnia systemowa, a także zgodność z art. 65 ust. 3 Konstytucji RP. Dodatkowym argumentem przemawiającym za prawidłowością stanowiska skarżącej jest wprowadzenie z dniem 01 listopada 2005 r. zmian w treści przepisów art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez zmianę definicji przychodów. W konkluzji stwierdzono, że zastosowanie przez oba organy wykładni gramatycznej cytowanych wyżej przepisów jest błędne i nie uwzględnia bowiem obowiązku dokonywania kompleksowej wykładni prawa. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazano, że organ pierwszej instancji wznowił postępowanie bez wydania stosownego postanowienia i nie poinformował strony skarżącej o wznowieniu postępowania. Dopiero po otrzymaniu decyzji strona skarżąca dowiedziała się o tym fakcie, co odbyło się z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnym, a istniejąca, utrwalona linia orzecznictwa zakazuje takiego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również odnosząc się zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Dokonując kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skargę należało oddalić. Wznowienie postępowania, w wyniku którego doszło wydania rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ta decyzja zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością wskazaną w przepisach k.p.a. (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, publ. Prokuratura i Prawo 2003/2/46). W przedmiotowej instytucji przejawia się również wyraźnie aspekt o charakterze materialnoprawnym, tj. możliwość ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Niemniej jednak, aby możliwe było ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną istnieć muszą określone przesłanki. Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia w/w możliwość prawną od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku w sprawie dwóch przesłanek negatywnych. Przesłankami pozytywnymi są rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną oraz wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia. Przesłankami negatywnymi są zaś przesłanka terminu, określona w art. 146 § 1 k.p.a. oraz przesłanka przewidywanej możliwości wydania w wyniku wznowienia postępowania wyłącznie decyzji, która w swej istocie odpowiadałaby decyzji dotychczasowej. W sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia doszło do wznowienia postępowania w sprawie z uwagi na fakt, że w sprawie pojawiły się nowe istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji z dnia 15 grudnia 2004r., nie znane organowi, który wydał te decyzję. Stanowi to wyrażoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego i na nią powołano się w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że postępowanie uregulowane w art. 145 – 153 k.p.a. przebiega według ustalonego tam wzorca i można w nim wyróżnić dwa etapy: pierwszy z nich kończy się wydaniem przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), bądź decyzją o odmowie wznowienia postępowania (§ 3 powołanego przepisu), drugi – decyzją, o której mowa w art. 151 k.p.a. Na kolejnym etapie postępowania dokonuje się merytorycznej oceny przesłanek wznowienia postępowania i skutków, jakie z tego wynikają dla rozstrzygnięcia sprawy, co znajduje wyraz w kończącej postępowanie decyzji określonej w art. 151 k.p.a. W sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia organ pierwszej instancji po uzyskaniu z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych informacji dotyczącej M. B., pismem z dnia 4 stycznia 2006r. wystąpił do niej o zajęcie stanowiska w powyższej kwestii. Po udzieleniu przez skarżąca odpowiedzi na powyższe doszło do wydania na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k,p.a. decyzji z dnia 27 stycznia 2006r. Wynika z powyższego, że organ pierwszej instancji wydał w/w decyzję bez uprzedniego wydania postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a., na co zwrócono uwagę w skardze. W tym miejscu Sąd stwierdza, że istotnie prowadząc w taki sposób postępowanie w sprawie organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia cytowanego wyżej przepisu, jednak naruszenie to - zdaniem Sądu - nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, że już w trakcie wstępnego postępowania organ, opierając się również na twierdzeniach strony zawartych w piśmie z dnia 11 stycznia 2006r., ustalił stan faktyczny sprawy i był on niesporny. Zarówno w w/w piśmie, jak również w odwołaniu oraz w skardze skarżącą potwierdziła fakt podpisania umowy z "A". Poza powyższym w sprawie nie było innych okoliczności wymagających wyjaśnienia. Tym samym podniesiony w pkt. 2 a zarzut skargi należało uznać za niezasadny. Również zarzut naruszenia przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zasługuje na uwzględnienie z następujących przyczyn. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( w brzmieniu obowiązującym w dniu 15 grudnia 2004r.) starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z wyżej wymienionym przepisem bezrobotnym jest o osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-e i g, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia ponadto inne wymienione w tym przepisie przesłanki ( lit. a do k). Wśród tych innych przesłanek ustawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) ustawy uzależnił uzyskanie statusu osoby bezrobotnej od faktu nie uzyskiwania miesięcznego przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Przychodem, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 24 powołanej ustawy jest przychód z tytułu innego niż zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dokonując interpretacji w/w przepisów skarżąca wyprowadziła wniosek, że ustawodawca nie wykluczył uznania za bezrobotnego osoby, która z różnych tytułów uzyskuje miesięczny przychód w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Należy jednak zauważyć, że takie stanowisko jest sprzeczne z przyjętą w ustawie definicją "osoby bezrobotnej" z treści której wynika, że musi to być osoba niezatrudniona i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Fakt podjęcia przez skarżącą innej pracy zarobkowej, którą zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 w/w ustawy było wykonywanie usług na podstawie umowy zawartej z "A", spowodował, że wymienione wyżej kryteria uznania za osobę bezrobotną nie mogły być przez skarżącą spełnione. Warto również zauważyć, że dokonując rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Karcie Rejestracyjnej Bezrobotnego skarżąca złożyła oświadczenie, że została pouczona o obowiązku zawiadomienia urzędu o każdej okoliczności powodującej brak gotowości do pracy, czego skarżąca nie uczyniła. W tej sytuacji należy stwierdzić, że jakkolwiek cytowany wyżej przepis art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy mógł rodzić kontrowersje, to jednak już z samej definicji bezrobotnego można było wywnioskować, że zwrot "przychody" nie obejmuje przychodów z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej ( tak zob. też Kosut Anna, Nowe regulacje prawne z zakresu promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy (wybrane zagadnienia). Praca i Zabezpieczenie Społeczne 2006/2/26 , baza LEX numer publikacji : 50985 ). W tym stanie rzeczy nie ma też skarżąca racji twierdząc, że za słusznością jej stanowiska przemawia fakt zmiany powołanego wyżej przepisu. W niniejszej sprawie zarówno w dacie podjęcia decyzji z dnia 15 grudnia 2004r., jak również w dacie wydania zaskarżonych decyzji, pomimo zmiany brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy, w taki samy sposób należało dokonać oceny sytuacji powstałej na skutek podjęcia przez skarżącą innej pracy zarobkowej. Reasumując powyższe należy stwierdzić, że organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, że zachodziły w niniejszej sprawie przesłanki do wznowienia postępowania, w efekcie czego doszło do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 15 grudnia 2004r. i wydania decyzji o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 listopada 2004r. Sąd nie podziela również zarzutów skargi odnośnie naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zwłaszcza decyzja organu drugiej instancji zawiera szczegółowe uzasadnienie sanując tym samym braki uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Organ ten w sposób staranny przedstawił motywy podjęcia rozstrzygnięcia odnosząc się przy tym do sformułowanych w odwołaniu zarzutów. W tym stanie sprawy, stwierdzając że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.