VI SA/Wa 412/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Prezydent W. zezwolił "A." Sp. z o.o. na umieszczenie w jezdni, trawniku i chodniku ul. [...] w W. na odcinku ul. [...] - ul. [...] urządzenia niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi, tj. kanalizacji teletechnicznej i 8 studni kablowych [...] o łącznej powierzchni 214 nr w okresie od dnia [...] listopada 2005 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. oraz ustalił opłatę z tego tytułu w wysokości 2.765,69 zł. "A." Sp. z o.o. złożyła odwołanie od powyższej decyzji w części dotyczącej ustalenia opłaty, podnosząc, iż -w jej przekonaniu - umieszczane przez nią urządzenie stanowi przewód kanalizacyjny nie służący do odwodnienia drogi, realizowany jako inwestycja celu publicznego, a co za tym idzie - opłata należna za zajęcie pasa drogowego w tym wypadku powinna zostać ustalona na podstawie innych, mniejszych stawek, wymienionych w kolumnie 1 zał. nr 2 do uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze miasta W.), z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych [...], a nie w kolumnie 3 tegoż załącznika, jak uczyniono to w zaskarżonej decyzji. Wskazane odwołanie zostało wniesione w terminie ustawowym, a w dniu [...] listopada 2005 r. - wraz z aktami sprawy - wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżona decyzję w całości. W uzasadnieniu podało między innymi, że: W myśl art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie takie, stosownie do ust. 2 powołanego przepisu, dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2). Nie budzi wątpliwości fakt, iż zajęcie przedmiotowego pasa drogowego, zgodnie z wnioskiem złożonym przez "A." Sp. z o.o. miałoby nastąpić dla realizacji celu wymienionego w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Stosownie do art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę w myśl zaś ust. 5 tegoż przepisu - opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie I m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok oplata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzeniu w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Wysokość stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego na terenie W. ustalona została uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze miasta W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych [...], zwaną dalej "uchwałą". W załączniku nr 2 do owej uchwały urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych podzielono na trzy grupy: 1) linie energetyczne (w tym także złącza kablowe, szafki elektroenergetyczne, transformatory), przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, urządzenia wodnych melioracji - realizowane jako inwestycje celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 161, poz. 2603, z późn. zm.) (kolumna 1), przyłącza: elektroenergetyczne, kanalizacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, telekomunikacyjne (kolumna 2), pozostałe urządzenia infrastruktury technicznej nie wymienione w kolumnach 1 i 2 (kolumna 3), różnicując zarazem wysokość stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego w zależności od przynależności do poszczególnych grup oraz kategorii drogi, której pas drogowy podlega zajęciu. Z powyższego wynika zatem, że aby zaliczyć inwestycję realizowaną przez odwołującą do pierwszej grupy, musi ona stanowić - w tej konkretnej sprawie - przewód kanalizacyjny nie służący do odwodnienia drogi, realizowany jako inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem Kolegium, w stosunku do przedmiotowej inwestycji sytuacja taka nie zachodzi, albowiem inwestycja ta nie stanowi przewodu kanalizacyjnego mającego na celu odwodnienie, czy to drogi, czy też jakiegokolwiek innego obiektu lub obszaru; SKO stoi na stanowisku, iż w kolumnie 1 załącznika nr 2 do uchwały mowa jest jedynie o przewodach kanalizacyjnych w rozumieniu urządzenia odwadniającego, a nie jakiegokolwiek przewodu kanalizacyjnego. Bez znaczenia zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest, czy planowana przez odwołującą inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego, czy też nie. Tym samym wysokość należnej opłaty z tytułu zajęcia pasa drogowego powinna wynieść w niniejszej sprawie: [21,8 nr x 100 zł x 1/6 r] + [192,2 nr x 75 zł x 1/6 r] = [363.33 zł] + [ 2.402,50 zł] = 2.765,83 zł Mając na uwadze dyspozycję art. 139 k.p.a., Kolegium postanowiło nie zmieniać zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie należnej opłaty w prawidłowej wysokości, działanie takie bowiem uznać należałoby za niekorzystne dla strony odwołującej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła "A." Sp. z o.o. zwana dalej skarżącym. W skardze domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa, w szczególności: - uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2004 r. zmienionej uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] marca 2005 (dalej zwanej "Uchwałą") poprzez błędną wykładnię załącznika nr 2 do tej Uchwały. W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi ,że: Sieci telekomunikacyjne należą do tej samej kategorii obiektów budowlanych, co sieci elektroenergetyczne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe - Kategoria XXVI zgodnie z załącznikiem do ustawy prawo budowlane. Traktowanie linii elektroenergetycznych i telekomunikacyjnych przez ustawodawcę na równych zasadach zostało wyrażone wprost również w innych ustawach - np. art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak i w ustawie o drogach publicznych (np. art. 32 lub 42 tej ustawy, czy art. 36 ust.6), w ustawie prawo geodezyjne i kartograficzne (art. 2 pkt. 11). Nieuzasadnione różnicowanie przez organy administracji publicznej pozycji przedsiębiorców telekomunikacyjnych w odróżnieniu od przedsiębiorców elektroenergetycznych, gazowych, ciepłowniczych i wodociągowych, stanowi naruszenie art. 32 Konstytucji RP, zgodnie z którym: "1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają praw o do równego traktowania przez władze publiczne. 2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny." Powyższa zasada oznacza prawo do równego traktowania przez władze publiczne, której to zasady władze muszą przestrzegać. Jednakże z tej generalnej zasady wynika także zakaz stosowania dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym i gospodarczym. Dyskryminacji tego rodzaju nie mogą usprawiedliwiać żadne przepisy i żadne przyczyny. Istotą tej zasady jest równe traktowanie wszystkich podmiotów charakteryzujących się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną). W uzasadnieniu jednego z orzeczeń Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo, tzn. według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących" (K. 17/95, OTK ZU Nr 3/1995, s. 177, podobnie: K. 7/98, OTK ZU Nr 6/1998, s. 505); "jeżeli kontrolowana norma traktuje odmiennie adresatów, którzy odznaczają się określoną cechą wspólną, to mamy do czynienia z odstępstwem od zasady równości" (K. 7/98, jak wyżej). Władze publiczne poprzez swoje działania, w tym w szczególności wydawane decyzje administracyjne nie mogą zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub świadczeniu niektórych usług, jeżeli te podmioty i prowadzone przez nich przedsięwzięcia są traktowane przez obowiązujące przepisy w taki sam sposób. Inwestycja Skarżącego, do której odnosi się zaskarżona decyzji spełnia również drugą przesłankę określoną w kolumnie 1 Załącznika nr 2 do Uchwały - jest realizowana jako inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z treścią przepisu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. 2004 nr 261 poz. 2603 ze zmianami, dalej u.g.n.), celami publicznymi w rozumieniu u.g.n. są m. in.: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Pod pojęciem łączności, do którego odwołuje się art.6 pkt. 1) u.g.n. należy rozumieć pocztę oraz telekomunikację (zgodnie z nazewnictwem ustawy o łączności, która w dziedzinie telekomunikacji została zastąpiona od 2001 r. przez ustawy prawo telekomunikacyjne). Inwestycja prowadzona przez skarżącego ma charakter inwestycji celu publicznego ponieważ jej celem jest doprowadzenie sygnału telekomunikacyjnego za pomocą sieci publicznej do ogółu użytkowników na danym terenie i jest ona przeznaczona dla zaspokojenia potrzeb powszechnych - dostępu do usług telekomunikacyjnych (w tym np. usług telefonicznych, dostępu do sieci internet, dostarczania programów telewizyjnych). Na traktowanie jako celu publicznego budowy i utrzymywania urządzeń telekomunikacyjnych przez operatorów publicznych, wskazują również przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171 poz. 1800 z późniejszymi zmianami) odnoszące się zarówno do samego celu tej ustawy (art. 1 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego), jak również przyznające podmiotom, które uzyskały status operatora publicznego szczególnego rodzaju uprawnienia odnoszące się m.in. do zasad prowadzenia inwestycji przez te podmioty. Ich bezpośrednim wyrazem jest na przykład przepis art. 140 ust.4 tej ustawy, który w określonych tam wypadkach nakazuje stosowanie przepisów art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami regulujących proces ograniczenia prawa własności nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej ("małe wywłaszczenie"). Przyznanie w ustawie operatorom publicznym takiego uprawnienia, jednoznacznie wskazuje na to, że ustawodawca budowę infrastruktury telekomunikacyjnej traktuje wyraźnie i w sposób nie budzący wątpliwości jako szczególne zadanie stanowiące realizację celu publicznego. Należy ponadto zaznaczyć, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie przyjęcia Narodowego Planu Rozwoju 2004-2006 (Dz. U. z dnia 30 czerwca 2004 r.) pkt 7.3 Podstawy społeczeństwa informacyjnego, rozwój infrastruktury telekomunikacyjnej stanowi strategiczny cel rozwoju społeczeństwa informacyjnego, a co za tym idzie jest to cel publiczny. Ze względu na to, że Skarżący posiada status operatora publicznego w rozumieniu ustawy prawo telekomunikacyjne, a budowana przez niego kanalizacja stanowi część sieci publicznej w rozumieniu powyższej ustawy przeznaczonej dla zapewnienia łączności publicznej, budowa przedmiotowej kanalizacji stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt. 1) ustawy o gospodarce nieruchomościami. Działalność inwestycyjna Skarżącego mieści się w założeniach polityki przestrzennej województwa co do systemów telekomunikacyjnych, zawartych w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...]-[...], dalej zwanym "Planem Zagospodarowania". Plan Zagospodarowania stwierdza, iż: "telekomunikacja została uznana za ważny czynnik rozwoju i konkurencyjności województwa [...], istotny dla wyrównywania warunków życia ludności, dostępu do wiedzy, informacji, pracy (telenauka, teleinformacja, telepraca), który może rozwijać się ze znacznym udziałem kapitału prywatnego." Ponadto, w zakresie rozwoju i unowocześnianiu infrastruktury telekomunikacyjnej, rekomendowane przez Plan Zagospodarowania działania obejmują m.in. rozwój światłowodowej infrastruktury telekomunikacyjnej obejmującej swym zasięgiem wszystkie miasta i siedziby gmin, jak również wspieranie rozwoju sieci abonenckiej. Stanowisko Spółki w sprawie zaliczenia urządzeń linii telekomunikacyjnych do urządzeń wymienionych w kolumnie 1 załącznika nr 2 do Uchwały i ustalenia opłat według stawek wymienionych w tej kolumnie zostało przyznane przez Prezydenta W. w procesie realizacji innej inwestycji Skarżącego na terenie W. W decyzji nr [...] z dnia [...].10.2005 w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej, Prezydent W., opierając się na takich samych podstawach prawnych, na jakich oparta jest zaskarżana obecnie decyzja, ustalił opłatę za korzystanie z pasa drogowego w wysokości wyliczonej na podstawie kolumny 1 załącznika nr 2 do przedmiotowej uchwały Rady W., uzasadniając to umieszczeniem infrastruktury technicznej w celu użytku publicznego (kopia przedmiotowej decyzji stanowi załącznik do niniejszego pisma). Pogląd, iż urządzenia linii telekomunikacyjnych powinny zostać zaliczone do urządzeń wymienionych w kolumnie 1 załącznika nr 2 do Uchwały i że do urządzeń tych powinny mieć zastosowanie stawki opłat określone w tej kolumnie został wyrażony również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w sprawie o sygn. akt VI S.A./Wa 1638/05 uwzględnił skargę Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji wydaną w analogicznej sprawie. W uzasadnieniu do wyroku WSA przyznał rację argumentom Spółki, iż linie telekomunikacyjne należy rozumieć jako przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, o których jest mowa w kolumnie 1 załącznika nr 2 do Uchwały oraz iż brak jest podstaw aby linie telekomunikacyjne traktować w inny sposób niż inne urządzenia wymienione w kolumnie 1 załącznika nr 2 do uchwały, jak również iż interpretacja organu I instancji oraz SKO zaliczająca linie telekomunikacyjne do urządzeń wymienionych w kolumnie 3 stanowiła naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Przytoczone powyżej argumenty oraz okoliczności niezbicie wskazują, iż celem Rady W. nie było i nie mogło być wyłączenie linii telekomunikacyjnych z zakresu przedmiotowego regulacji w kolumnie 1 oraz że nie ma podstaw prawnych ani ekonomicznych, aby przedsiębiorcę telekomunikacyjnego traktować inaczej niż przedsiębiorców elektroenergetycznych lub ciepłowniczych czy gazowych i w związku z powyższym opłata za zajęcie pasa drogowego na potrzeby kanalizacji teletechnicznej powinna zostać ustalona w oparciu o stawki przewidziane w kolumnie nr 1 załącznika nr 2 do Uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie. W uzasadnieniu podał między innymi, że: Przede wszystkim wskazać należy, iż - w przekonaniu kolegium - zarówno skarżąca, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w cytowanym powyżej wyroku z dnia 29 listopada 2005 r. dokonali błędnej wykładni treści załącznika nr 2 do uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze miasta W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, z pominięciem innych postanowień owej uchwały. Stosownie otóż do § 1 tejże uchwały, ustala ona wysokość sławek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochrona dróg. Bez wątpienia do szeroko pojmowanego "utrzymania i ochrony dróg"" zaliczyć należy wszelkie działania zmierzające do należytego odwodnienia takiej drogi, w tym - budowę rowów czy kanalizacji deszczowej. Szczegółowe regulacje dotyczące sposobu takiego utrzymania i ochrony dróg oraz rodzajów urządzeń stosowanych przy odwadnianiu dróg zawierają przepisy § 101-108 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430); zarówno skarżąca, jak i WSA w wyroku z dnia 29 listopada 2005 r., całkowicie w swych rozważaniach pominęli ów akt prawny. Oprócz kanalizacji służącej odwodnieniu dróg możliwe jest umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanej z drogą, w tym - innej kanalizacji, również służącej odwodnieniu, ale nie drogi. § 140 ust. 2 powołanego rozporządzenia stanowi, iż infrastrukturę taką stanowić mogą w szczególności: 1) linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne, 2) przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, urządzenia wodnych melioracji, urządzenia podziemne specjalnego przeznaczenia, ciągi transportowe. Z powyższego wynika zatem bez cienia wątpliwości, że "linie telekomunikacyjne" - a realizację tego rodzaju inwestycji planuje w istocie rzeczy skarżąca - są czym innym niż "przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi". Samo użycie przez skarżącą w niniejszej sprawie sformułowania "kanalizacja teletechniczna" nie może sprawić, że planowana przez nią inwestycja przestanie być linią telekomunikacyjną (której przewody, jak należy się domyślać, umieszczone mają zostać w "kanałach", czyli nie bezpośrednio w gruncie, lecz wewnątrz dodatkowych rur lub innego rodzaju osłon), by stać się "przewodem kanalizacyjnym nie służącym do odwodnienia drogi" i to nie tylko dlatego, że w ogóle nie służy do odwodnienia czegokolwiek. Reasumując, zdaniem Kolegium, w kolumnie I załącznika nr 2 do uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2004 r. przewidziana została kanalizacja, służąca odwodnieniu terenów przylegających do pasa drogowego, a nie jakakolwiek inwestycja o charakterze liniowym, która zostanie określona mianem "kanalizacji", tak jak czyni to skarżąca. Za taką interpretacją treści powołanego załącznika nr 2 opowiada się również wykładnia literalna, mająca pierwszeństwo przed wszystkimi innymi rodzajami wykładni. Oczywistym jest, że - na potrzeby rzeczonej kolumny 1 - istnieją tylko dwa rodzaje przewodów kanalizacyjnych: przewidziane przez nią wprost "przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi" oraz - a contrario - "przewody kanalizacyjne służące do odwodnienia drogi". Te drugie zwolnione są w ogóle od opłat jako element infrastruktury drogi, te pierwsze zaś - przy jednoczesnym spełnieniu innych wymogów wskazanych w uchwale Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2004 r. - obłożone są opłatami według stawek preferencyjnych. Bezpodstawne jest również uznanie, że samo wymienienie w kolumnie 2 załącznika nr 2 do wspomnianej uchwały przyłączy telekomunikacyjnych pozwala na zastosowanie w stosunku do linii telekomunikacyjnych (nawet nazwanych "kanalizacją teletechniczną") stawek wymienionych w kolumnie 1. Zdaniem Kolegium, nic nie świadczy o tym, że intencją uchwałodawcy było w tym wypadku cokolwiek więcej niż zastosowanie ulgowych stawek wobec przyłączy telekomunikacyjnych. Sam fakt zastosowania ulgi co do jednego rodzaju urządzeń infrastruktury technicznej nie może zresztą, co oczywiste, pociągać za sobą analogicznej ulgi na inne urządzenia, nie wymienione wprost w katalogu zwolnień, nawet wtedy, gdy owe "inne urządzenia" są ściśle powiązane z urządzeniami objętymi ulgą. Zdaniem Kolegium, stawki wskazane w kolumnach 1 i 2 wspomnianego załącznika są stawkami ulgowymi, stosowanymi ze względu na charakter objętych nimi inwestycji. "Zwykłe" stawki zostały wymienione w kolumnie 3 owego załącznika. Stosowanie takich ulg - jak każdych wyjątków od reguły - możliwe jest jedynie w ściśle zakreślonych granicach, a interpretacja rozszerzająca, taka, jakiej domaga się skarżąca, jest niedopuszczalna. Gdyby intencją uchwałodawcy było zastosowanie ulgowych stawek za umieszczenie w pasie drogowym kanalizacji teletechnicznej i studni kablowych, zapewne dalby temu wyraz w treści podjętej uchwały. W przypadku tym sytuacja taka jednak nie miała miejsca. Kolegium nie jest uprawnione do oceny, czy przyjęte przez uchwałodawcę rozwiązanie, dotyczące różnicowania stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego w zależności od rodzaju realizowanej inwestycji, jest zgodne z prawem czy zasadami współżycia społecznego; dopóki wydana zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego pozostaje w obrocie prawnym, dopóty Kolegium przy orzekaniu związane jest jej postanowieniami, co znalazło odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Podkreślenia wymaga fakt, iż Kolegium faktycznie stwierdziło w zaskarżonej decyzji, że "przewody kanalizacyjne skarżącego są przewodami kanalizacyjnymi nie służącymi do odwodnienia drogi", z tego jednak względu, że kanały te nie służą w ogóle do odwodnienia czegokolwiek, czy to drogi, czy to jakiegokolwiek innego obszaru, lecz jedynie do umieszczenia w nich infrastruktury technicznej, w tym wypadku - instalacji kablowej, w związku z czym nie mogą zostać uznane za przewody kanalizacyjne w rozumieniu użytym w kolumnie 1 załącznika nr 2 do uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2004 r. W świetle powyższych rozważań wszelkie dywagacje, czy planowana przez skarżącą inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, stają się - wobec niespełnienia jednej z przesłanek zaliczenia przedmiotowej inwestycji do inwestycji wymienionych w kolumnie 1 załącznika nr 2 do wspomnianej uchwały - bezprzedmiotowe. Przy jednoczesnej konstatacji, że przedmiotowa inwestycja nie może zostać zaliczona do inwestycji wymienionych w kolumnie 2 rzeczonego załącznika (nie stanowi bowiem przyłączy, w szczególności - przyłączy telekomunikacyjnych, lecz jedynie element infrastruktury telekomunikacyjnej, która w przyszłości dopiero może służyć do budowy takich przyłączy), zasadnym było zastosowanie w niniejszej sprawie stawek wskazanych w kolumnie 3 tegoż załącznika. W świetle powyższego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje stanowisko przyjęte przez Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] października 2005 r.; z przedstawionych przez skarżącą dokumentów nie wynika zresztą w sposób jednoznaczny, że inwestycja objęta ową decyzją jest tożsamą z inwestycją, której dotyczy zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2005 r. (zapewne nie jest - decyzja nr [...] nie obejmowała studni kablowych). Decyzja ta zresztą, a w szczególności fakt zastosowania stawek opłat wymienionych w kolumnie 2 załącznika nr 2 do uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2004 r. świadczyłaby o błędności stanowiska skarżącej, domagającej się zastosowania w analogicznej (jej zdaniem) sprawie innych stawek, wynikających z kolumny 1 wspomnianego załącznika. Oznacza to, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie narusza obowiązujących przepisów prawa, a skarga wniesiona przez "A." Sp. z o.o. powinna zostać oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki A. w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2005 r. nie narusza prawa. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do ust. 2 powołanego przepisu, zezwolenie takie dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2). Art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wskazuje, że za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę w myśl zaś ust. 5 tegoż przepisu - opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie I m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok oplata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Wysokość stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego na terenie W. ustalona została uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze miasta stołecznego W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych [...], zwaną dalej "uchwałą". Załącznik nr 2 do owej uchwały wymienia urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Urządzenia te podzielono na trzy grupy ustalając dla nich różne stawki opłat (opłaty zostały również zróżnicowane w zależności od kategorii drogi) i tak: 1) w kolumnie pierwszej umieszczono linie energetyczne (w tym także złącza kablowe, szafki elektroenergetyczne, transformatory), przewody kanalizacyjne nie służące do odwadniania drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, urządzenia wodnych melioracji – realizowane jako inwestycje celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 161, poz. 2603, z późn. zm.) 2) w kolumnie drugiej przyłącza: elektroenergetyczne, kanalizacyjne, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, telekomunikacyjne 3) w kolumnie 3 pozostałe urządzenia infrastruktury technicznej nie wymienione w kolumnach 1 i 2 Z wniosku "A." wynika, ze zajęcie pasa drogowego nastąpi w celu umieszczenia w pasie drogi urządzeń infrastruktury technicznej – kanalizacji technicznej w tym 8 studni kablowych [...]. Tak więc opłatę za zajęcie pasa drogowego wylicza się w oparciu o wyżej omówione przepisy. Skarżący kwestionuje wysokość naliczonej opłaty, gdyż uważa, że "kanalizacja techniczna", której dotyczy przedmiotowa decyzja winna być zaliczona do kolumny 1 załącznika nr 2 uchwały [...] Rady Miasta W. z dnia [...] maja 2004 r. i w związku z tym opłata za zajęcie pasa drogowego winna być wyliczona w oparciu o stawki, o których mowa w kolumnie pierwszej a nie jak twierdzi SKO w oparciu o stawki, o których mowa w kolumnie trzeciej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ocenie Sądu w sposób niefortunny stwierdziło, że "przewody kanalizacyjne skarżącego są przewodami kanalizacyjnymi nie służącymi od odwadniania drogi". Jednakże to błędne sformułowanie nie może rodzić skutku zaliczenia "kanalizacji technicznej" skarżącego do kolumny pierwszej załącznika nr 2 do w/w uchwały. Infrastruktura techniczna związana z drogami jest pojęciem bardzo szerokim, można ją podzielić na infrastrukturę bezpośrednio związaną z utrzymaniem drogi tzw. infrastrukturą podstawową i pozostałą – infrastrukturę techniczną nie związaną z utrzymaniem drogi. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 43 poz. 430) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w § 140 ust. 2, określa pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej nie związanej z drogą. Są to: 1) linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne, 2) przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, 3) urządzenia wodnych melioracji, 4) urządzenia podziemne specjalnego przeznaczenia, 5) ciągi transportowe. Linie telekomunikacyjne – kanalizacja techniczna, których realizację planuje skarżący są czymś innym niż przewody kanalizacyjne nie służące do odwadniania drogi. § 140 w/w rozporządzenia wyraźnie różnicuje "linia telekomunikacyjna" i "przewody kanalizacyjne nie służące do odwadniania drogi". Tak więc jak wyżej wykazano samo użycie przez skarżącą sformułowania "kanalizacja techniczna" nie może sprawić, że inwestycja skarżącej przeradza się z "linii telekomunikacyjnej" w "przewody kanalizacyjne nie służące do odwadniania drogi". Biorąc powyższe pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęło, że w kolumnie 1 załącznika nr 2 do uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2004 r. została przewidziana kanalizacja służąca odwodnieniu terenów przylegających do pasa drogowego, a nie jakakolwiek inwestycja o charakterze liniowym, która zostanie określona mianem "kanalizacji". W ocenie Sądu skarżący skarżąc decyzję SKO w rzeczywistości skarży uchwałę Nr [...] Rady W. na podstawie, której została wydana zaskarżona decyzja. Tego typu działanie jest jednak nieprawidłowe z uwagi na fakt, że uchwała powyższa jest prawomocna i w zw. z powyższym nie podlega kontroli Sądu. Rozważania na temat charakteru publicznego tej inwestycji nie są w tym wypadku istotne, dlatego, że jak wyżej wykazano "kanalizacja techniczna" nie może być zaliczona do kolumny pierwszej zał. nr 2 do uchwały nr [...] Rady W. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.