II SA/Wr 209/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. na odpowiedź Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 20 lutego 2007 r. Nr [...] na zażalenie skarżącego z dnia 30 listopada 2006 r. na bezczynność Prezydenta Miasta J. G. w sprawie sprzedaży budynku mieszkalnego postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. E. Z. pismem z dnia 30 listopada 2006 r. wniósł w trybie art. 37 § 1 kpa zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta J. G. w sprawie nie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 21 czerwca 2001 r. o sprzedanie budynku mieszkalnego położonego w J. G. przy ul. C. [...]. Pismem z dnia 20 lutego 2007 r. (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. udzieliło E. Z. odpowiedzi na jego zażalenie wskazując w nim, że skoro czynności związane ze sprzedażą nieruchomości lub ich części nie podlegają rozstrzygnięciu przez organ samorządowy poprzez wydanie decyzji, postanowienia lub orzeczenia, które podlegałyby kontroli instancyjnej przez Samorządowe Kolegia Odwoławcze, to SKO w J. G. nie jest właściwe do rozstrzygania sporów w zakresie wskazanym w zażaleniu oraz w pozostałej korespondencji w tej sprawie tj. w dwóch pismach z dnia 19 lutego 2007 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na odpowiedź Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 20 lutego 2007 r. Nr [...] na zażalenie skarżącego z dnia 30 listopada 2006 r. na bezczynność Prezydenta Miasta J. G. w sprawie sprzedaży budynku mieszkalnego wniósł E. Z. Zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy skarżący wniósł uchylenie opisanego na wstępie rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, wskazując w uzasadnieniu , iż udzielając w piśmie z dnia 20 lutego 2007 r. odpowiedzi na zażalenie z dnia 30 listopada 2006 r. na bezczynność Prezydenta Miasta J. G. w sprawie nierozpatrzenia wniosku E. Z. z dnia 21 czerwca 2001 r., przez pomyłkę nie ustosunkowano się do jego żądania wyrażonego w zażaleniu z dnia 6 grudnia 2006 r. a dotyczącego wydania przez Prezydenta Miasta J. G. na podstawie art. 9 pkt 1 i art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami decyzji administracyjnej o podziale działki nr [...] w celu realizacji roszczenia wynikającego z art. 231 § 1 k.c, zatwierdzenia granic i powierzchni działki siedliskowej odpowiadającej jego udziałowi w nieruchomości a proporcjonalnej do powierzchni lokalu stanowiącego masę spadkową po zmarłych rodzicach do wysokości jego nakładów, decyzji Sygn. akt II SA/Wr 209/07 odmawiającej przywrócenia nadanej numeracji nieruchomości - Nr [...], bezczynności Prezydenta Miasta J. G. w zakresie skompletowania i przekazania kompletu dokumentów niezbędnych do zajęcia w sprawie stanowiska w formie decyzji. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. odrębnym pismem z dnia 18 kwietnia 2007r udzieliło E. Z. w tym zakresie stosownych wyjaśnień i postanowieniem zobowiązało Prezydenta Miasta J. G. do wydania w określonym terminie decyzji administracyjnej w sprawie podziału działki nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych, umożliwiającym przeprowadzenie sądowej kontroli działań organów administracji publicznej w określonym ustawowo zakresie. Podlega ona regulacji zawartej w powołanej na wstępie ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnieść na wstępie należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 przywołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawuje jedynie kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1- 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; Sygn. akt II SA/Wr 209/07 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż. określone w pkt. 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1 - 4a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka zatem o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 u.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warto tu podkreślić, iż samo rozpoznanie przez organ wyższego stopnia zażalenia (na mogąca stanowić przedmiot skargi bezczynność organu I instancji) o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a, nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej ani w formie postanowienia na które przysługiwałoby zażalenie, ale w drodze czynności nadzorczej, która gdyby i nawet została ujęta przez organ w formę postanowienia - to nie może być zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ponieważ skoro art. 3 § 2 u.p.s.a nie wymienia tego rodzaju przedmiotu zaskarżenia (vide: postanowienie NSA z 12.01.2001 r. IV SAB 177/00 niepubl.). Istotnym dla takiego sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest więc, że przedmiotem skargi E. Z. jest jedynie odpowiedź Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 20 lutego 2007 r. (Nr [...]) na zażalenie skarżącego z dnia 30 listopada 2006 r. na bezczynność Prezydenta Miasta J. G. w sprawie sprzedaży budynku mieszkalnego. Stwierdzić więc zatem należy, że zawarte w skardze E. Z. żądanie weryfikacji zgodności z prawem samej odpowiedzi organu wyższego stopnia na zażalenie na bezczynność nie mieści się zdaniem Sądu w zakresie kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, określonej powołanym wyżej przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To natomiast sprawia, że brak jest w rozpatrywanej sprawie Sygn. akt II SA/Wr 209/07 przedmiotu zaskarżenia w związku z czym wniesiona przez E. Z. skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt.1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych to względów, Sąd orzekł jak na wstępie. Odrzucając skargę, która została wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, należało nadto stosownie do dyspozycji art. 232 § 1 pkt. 1 lit. a u.p.s.a zwrócić skarżącemu cały uiszczony wpis. Na marginesie wskazać należy, iż art. 232 § 1 pk.1 lit. a u.p.s.a zdaje się nie uwzględniać zmienionego w tym względzie stanu prawnego. Jednakowoż zważyć trzeba, iż czynności wniesienia przez stronę skargi za pośrednictwem organu nie należy w aktualnym stanie prawnym, mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie utożsamiać z wysłaniem przez Sąd odpisu skargi organowi, wykluczającego w myśl literalnej treści przepisu art. 232 § 1 pkt.1 lit. a. u.p.s.a możliwość zwrotu stronie całego uiszczonego przez nią wpisu.