VII SA/Wa 746/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Z. I. oraz W. I. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących Z. I. oraz W. I. kwotę 475 zł (czterysta siedemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. wydaną z up. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdzono nieważność ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] października 2006 r., którą udzielono pozwolenia na użytkowanie części budynku mieszkalnego wraz z warsztatem samochodowym w przyziemiu w zakresie pomieszczeń: klatki schodowej, trzech boksów warsztatowych w przyziemiu w tym jednego od strony zachodniej oraz dwóch pomieszczeń wc, umywalni, szatni, jadalni i kuchni dla pracowników warsztatu, dwóch pomieszczeń biurowych, węzła sanitarnego gospodarczego (biura), dwóch magazynów oraz komunikacji, a także wc damskiego na poziomie I piętra, w budynku położonym w J. przy u. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J.S., po rozpatrzeniu którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r. i umorzył postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2006 r. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż zgodnie z art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 19994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stroną w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Powyższy przepis odnosi się, zdaniem organu, także do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na użytkowanie. Oznacza to, że Z. I. i W. I. składający wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2006 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie części budynku mieszkaniowego wraz z warsztatem samochodowym, nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli Z. I. i W. I., wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, iż nie posiadają przymiotu strony. Podali, że z ich wniosków toczy się szereg postępowań dotyczących realizowanej przez J. S. inwestycji i w żadnym z nich organy nie kwestionowały ich statusu strony. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Skarga podlega uwzględnieniu, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Jest poza sporem, że prawo żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej przysługuje stronie. Wynika to z treści art. 157 § 2 kpa. Zgodnie z art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Należy przy tym uwzględnić, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA 2164/92, ONSA 1995/1/32). W kwestii interesu prawnego skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zajął negatywne stanowisko stwierdzając, iż stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, co zdaniem organu, wynika z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego stanowiący, iż stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor dotyczy tylko postępowania zwykłego. Ograniczenia tego nie można przenosić na postępowanie o stwierdzenie nieważności, które jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, w którym przymiot strony powinien być badany w oparciu o przepis art. 28 kpa. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie badał przymiotu strony skarżących w oparciu o przepis art. 28 kpa, bezzasadnie przyjmując, że w postępowaniu tym ma wprost zastosowanie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Uchylając decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie przed tym organem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykazał, iż wnoszący odwołanie nie posiadają przymiotu strony, czym naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.