I SA/Wr 855/06

Dnia 19 lipca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Dagmara Dominik Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Kopalni A S.A. w Ch. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] (nr [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta L. Ś. z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie określenia Kopalniom A S.A. w Ch. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2000 r. w wysokości [...]. Burmistrz Gminy i Miasta L. Ś. ustalił w toku postępowania podatkowego, że Kopalnie A S.A. w Ch. (dalej [...]) w roku 2000 prowadziły działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, polegającą na wydobywaniu – w oparciu o uzyskaną koncesję (z 1994 r., zmienioną w 1997 r.) – kruszywa naturalnego. Koncesja odnosiła się do eksploatacji złoża "R. – Z." położonego na terenie gminy L. Ś. w województwie dolnośląskim, objętego obszarem górniczym "R. – Z." o powierzchni [...]. Na podstawie ewidencji gruntów przyjęto, że spółka włada gruntem o powierzchni [...], z czego do opodatkowania podatkiem rolnym zadeklarowała [...], zaś podatkiem od nieruchomości – [...]. Wobec wynikającej stąd różnicy [...], organ uznał, że powierzchnia ta nie jest w posiadaniu podatnika, a zatem powierzchnia gruntów zadeklarowana dla podatku od nieruchomości została zawyżona i powinna wynosić [...]. W pozostałym zakresie nie kwestionowano wykazanej przez podatnika powierzchni gruntów i budynków (oraz wartości budowli), natomiast organ podatkowy dokonał częściowo odmiennej ich kwalifikacji uznając, że zarówno grunty o powierzchni [...], jak i budynki o powierzchni [...] podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą, nie zaś jako "grunty pozostałe" i "budynki pozostałe". Odmiennie niż to wynikało z deklaracji podatkowej przyjęto też, że budynki o powierzchni [...] (za osiem miesięcy) zwolnione były od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. Sygn. akt I SA/Wr 855/06 o podatkach i opłatach lokalnych. W odniesieniu do gruntów (o pow. [...]), powołując się na art. 5 ust. 3 ustawy podatkowej (obok przywołanej) Burmistrz Gminy i Miasta L. Ś. stwierdził, że co do zasady wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, są – w zakresie podatku od nieruchomości – z mocy prawa "związane z działalnością gospodarczą", a zatem spółka będąca (jako osoba prawna) przedsiębiorcą prowadzącym koncesjonowaną działalność gospodarczą nie miała podstaw odmiennego ich zakwalifikowania. Podkreślił organ, że dopiero w 2002 r. Starostwo Powiatowe w L. Ś. wydało decyzję (z dnia [...], nr [...]) o zakończeniu rekultywacji w kierunku wodnym terenów poeksploatacyjnych o łącznej powierzchni [...], a zatem stan prawny wynikający z tej decyzji nie odgrywał roli przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za rok 2000. Także budynki o powierzchni [...], jako należące do podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, uznać należało za związane z tą działalnością. Spółka pomimo wezwania organu, nie przedstawiła danych, które pozwoliłyby na kwalifikację zgodną z deklaracją podatkową. Ustaleniom powyższym i wnioskom organ podatkowy dał wyraz we wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...]. W złożonym odwołaniu spółka zarzuciła, że pełnomocnik strony nie miał możliwości ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego, albowiem postanowienie wydane w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej otrzymał w dniu [...], podczas gdy decyzję wydano już w dniu [...] Organ pominął przy rozstrzyganiu wszystkie okoliczności i wnioski sformułowane w pismach podatnika z dnia [...], z dnia [...] oraz z dnia [...]. Podniesiono także, iż Burmistrz Gminy i Miasta L.Ś. nigdy nie wyrażał wątpliwości co do przeznaczenia budynków opodatkowanych jako "pozostałe", natomiast w odniesieniu do gruntów zignorowano szereg dowodów, a między innymi pozwolenie wodno-prawne na budowę zbiornika. Organ miał świadomość wybudowania zbiornika, czemu dał wyraz w porozumieniu zawartym w dniu [...]. Decyzja o zakończeniu rekultywacji nie dotyczyła spornego terenu. Podniesiono, że ze złożonych do akt sprawy dokumentów wynikało, iż sporny obszar, decyzją władz administracyjnych przeznaczony został pod budowę zbiornika Sygn. akt I SA/Wr 855/06 wodnego przy wspólnym finansowaniu przedsięwzięcia przez organy Państwa. Inwestycja została zrealizowana przez podatnika, a zatem w 2000 r. nie były to grunty przedsiębiorcy związane z jego działalnością gospodarczą, lecz takie, które zostały przekazane w związku z realizacją zadań publicznych, a to nadaje sprawie inny wymiar. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W pierwszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2000 rok, albowiem na podstawie zaskarżonej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta L. Ś. wpisane zostały w dniu [...] hipoteki przymusowe na nieruchomościach spółki, co wynika z zawiadomień Sądu Rejonowego w L. Ś. – Wydziału Ksiąg Wieczystych. Na podstawie art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką nie ulegają przedawnieniu, jednakże po jego (przedawnienia) upływie mogą być egzekwowane jedynie z przedmiotu hipoteki. Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zasadnicze znaczenie mają dane z ewidencji gruntów i budynków oraz że w oparciu o te dane dokonano wymiaru podatku. Pomimo podjętych przez organ pierwszej instancji starań, nie podała spółka dodatkowych informacji dotyczących przedmiotów opodatkowania. Zastosowanie obniżonego opodatkowania gruntów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to jest gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne, nie mogło mieć zastosowania, gdyż – w odniesieniu do zbiorników wodnych retencyjnych – dotyczy zbiorników wybudowanych, nie zaś planowanych, czy nawet zbiorników w budowie. Strona nie przedłożyła dowodów wskazujących na wybudowanie zbiornika, jak na przykład protokołu odbioru. Dowodem w tym zakresie nie mogły być notatki z narad, czy porozumienia dotyczące budowy. Tymczasem z treści pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. – Inspektorat w Z. z dnia [...] wynikało, że budowa zbiornika R. W. I etap, nie odgrywa żadnej roli w ochronie przeciwpowodziowej przyległych terenów, a nadto stwierdzono w nim (piśmie), że budowy zbiornika nie rozpoczęto. Sygn. akt I SA/Wr 855/06 Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało, że faktycznie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do naruszenia art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa, to jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a pełnomocnik podatnika zignorował podjęte w tym trybie postanowienie przez Kolegium. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzuciła spółka naruszenie art. 233 § 1 pkt 2a w związku z art. 210 i 235 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie rażącego naruszenia art. 200 tej ustawy przez Burmistrza Gminy i Miasta L. Ś. Wskazano dalej na naruszenie art. 68 § 1 i § 2 Ordynacji, albowiem przed wydaniem rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, a także art. 70 § 4 i § 8 Ordynacji poprzez uznanie, że wpis hipoteki kaucyjnej, o którym strona nie została powiadomiona, doprowadził do przerwania biegu przedawnienia. Podniesiono też, iż z uchybieniem art. 187 i 188 i 194 § 3 Ordynacji nie przeprowadzono dowodów, będących przedmiotem wniosku podatnika, natomiast te które złożył do akt pominięto, podobnie jak fakty powszechnie znane. Przy wydaniu rozstrzygnięcia naruszono art. 1a pkt 3 i pkt 4 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, a także art. 2 ust. 3 pkt 3 i pkt 8 oraz art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Doszło także do uchybienia art. 12 pkt 8 i pkt 10 ustawy o podatku rolnym, a także art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 3, art. 4, art. 5 ust. 4, art. 9 pkt 10-12 i pkt 19 oraz art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1 pkt 4, art. 71, art. 72, art.80 i art. 81 ustawy Prawo wodne. Uzasadniając zarzuty strona skarżąca podniosła, że w toku trwającego od 2002 r. postępowania podatkowego występowała z szeregiem pism i wniosków dowodowych (z dnia [...], [...], [...], [...], z dnia [...], [...], [...], [...] oraz [...], a także z dnia [...]) i żadne z nich nie zostało ocenione przez organ drugiej instancji, a wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie został w ogóle rozpatrzony. W rzeczywistości podatnik wnosił liczne uwagi do materiału dowodowego, lecz zostały zlekceważone. Tymczasem za pomocą tych dowodów strona wykazała, że na spornych gruntach prowadzi budowę urządzeń hydrotechnicznych, w tym zbiornika retencyjnego przeciwpowodziowego i obszar ten Sygn. akt I SA/Wr 855/06 wyłączony został z jej działalności gospodarczej. Co do zarzutu przedawnienia strona wyjaśniła, że art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie obejmuje hipoteki kaucyjnej, gdyż ta stanowi jedynie środek zabezpieczenia zobowiązania. Podniesiono też, że w sprawie organy dopuściły się manipulacji, gdyż w dniach [...] i [...] spółka dokonała zapłaty kwoty [...], która na podstawie stosownych postanowień (z dnia [...] i [...]) została zarachowana na poczet zaległości za 1998 rok. Obecnie spółka domaga się zwrotu tych kwot lub zaliczenia ich na poczet bieżących zobowiązań podatkowych. Oznacza to, że posiadając bez podstawy prawnej środki pieniężne skarżącej organy nadużyły instytucji hipoteki kaucyjnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie była uzasadniona. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przedmiotem rozstrzygnięć administracyjnych było zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2000 rok. Z treści art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.), zwanej dalej "plok" wynika, że osoby prawne zobowiązane są składać do dnia 15 stycznia, organowi gminy właściwemu ze względu na miejsce położenia nieruchomości deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy (pkt 1), a także zobowiązane są wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek budżetu właściwej gminy za poszczególne miesiące w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Oznacza to, że w stosunku do osób prawnych zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, co czyniło nieuprawnionymi argumenty skargi nawiązujące do przedawnienia, o jakim mowa w art. 68 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), zwanej dalej "op". Wskazane obok przepisy op dotyczą bowiem przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego, a nie przedawnienia zobowiązania już istniejącego. Tej drugiej kwestii poświęcona została regulacja art. 70 op. Stosownie do jego ust. 1 zobowiązanie Sygn. akt I SA/Wr 855/06 podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, zaś według ust. 8 (art. 70), nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zaległość podatkowa może być egzekwowana tylko z przedmiotu hipoteki. Ponieważ jak to wynika z przytoczonego wyżej art. 8 ust. 6 pkt 3 plok, osoby prawne uiszczają podatek od nieruchomości w miesięcznych częściach (ratach) płatnych do dnia 15 każdego miesiąca, to przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2000 r., należnego od tych osób, nastąpić mogło z upływem 31 grudnia 2005 r. W niniejszej sprawie Burmistrz Gminy i Miasta L. Ś. wydał decyzję w stosunku do skarżącej spółki w dniu [...], którą doręczono stronie w dniu [...]. Z kolei na jej podstawie Sąd Rejonowy w L. Ś. dokonał w księgach wieczystych nr [...] oraz nr [...], prowadzonych dla nieruchomości spółki, wpisu hipoteki przymusowej, co miało miejsce w dniu [...]. Oznacza to, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2000, zobowiązanie to zostało zabezpieczone hipoteką, co wywołało skutek, o którym mowa w art. 70 § 8 op. Tak więc pomimo upływu 5-letniego okresu, przewidzianego w art. 70 § 1 op, przedmiotowe zobowiązanie nie wygasło, a to z kolei stwarzało podstawę do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. Wbrew argumentacji skargi, dla uchylenia skutku przedawnienia zobowiązania podatkowego, a to wobec istnienia zabezpieczenia hipotecznego (art. 70 § 8 op.), nie miało znaczenia, iż ustanowiona hipoteka miała charakter hipoteki kaucyjnej, o jakiej mowa w art. 111 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361 ze zm.). W szczególności z treści przywołanego obok przepisu podatkowego nie wynika, że odnosi się on jedynie do hipoteki przymusowej zwykłej. Stanowi ów przepis jedynie o zobowiązaniu zabezpieczonym hipoteką, a taka sytuacja występuje zarówno wtedy, gdy zobowiązanie podatkowe zabezpiecza hipoteka przymusowa zwykła, jak i hipoteka kaucyjna, co zresztą stanowi o istocie każdej hipoteki (zabezpieczenie wierzytelności). Przywołane w uzasadnieniu skargi orzecznictwo nie sprzeciwia się wyrażonemu tu stanowisku. Skarżąca zdaje się błędnie utożsamiać zabezpieczenie hipoteką zobowiązania podatkowego z przerwaniem biegu przedawnienia Sygn. akt I SA/Wr 855/06 zobowiązania podatkowego w następstwie zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony (art. 70 § 4 op). Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.), pośród środków egzekucyjnych nie wymienia hipoteki przymusowej (art. 1a pkt 12 lit. a) tiret trzynaste w związku z przepisami rozdziału 7). Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi, to spółka kwestionowała dokonaną przez organy kwalifikację gruntu o powierzchni [...], jako związanego z działalnością gospodarczą, co doprowadziło do jego opodatkowania według zawyżonej – zdaniem strony – stawki podatku od nieruchomości, albowiem zajęty został (grunt) na zbiornik wodny retencyjny. W odniesieniu do tej kwestii sformułowała strona pod adresem organów podatkowych zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Należy wskazać, że pośród wymienionych w art. 3 ust. 1 plok przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości (w stanie prawnym obowiązującym w 2000 r.), jako odrębną kategorię gruntów wymieniono: grunty pod jeziorami, grunty zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych (art. 3 ust. 1 pkt 5). Grunty te podlegały opodatkowaniu stawką ustaloną przez radę gminy, nie wyższą niż 2,79 zł od 1 ha powierzchni (art. 5 ust. 1 pkt 7 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Ze znajdującej się w aktach sprawy administracyjnej uchwały nr [...] Rady Miejskiej Gminy L. Ś. z dnia [...] wynika, że ustalona przez nią stawka podatku od nieruchomości na 2000 r. w odniesieniu do gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne i elektrowni wodnych wynosi 2,79 zł (§ 2 ust. 2 lit. b) uchwały). W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skoro odrębnym przedmiotem opodatkowania jest grunt zajęty na zbiornik wodny retencyjny, to chodzi o taki stan faktyczny, w którym zbiornik ten został już wybudowany i oddany do użytku, nie zaś sytuację w której budowa zbiornika jest dopiero planowana, a nawet pozostaje w pewnym stopniu zaawansowania. Tymczasem ze zgromadzonych w postępowaniu podatkowym dowodów nie wynikało, że zbiornik wodny retencyjny został wybudowany. Przedłożone przez stronę decyzje administracyjne wskazywały jedynie, że w roku 1999 i następnie 2001, zatwierdzone zostały projekty budowlane i udzielono pozwolenia na budowę obiektów umożliwiających przepuszczenie rzeki Sygn. akt I SA/Wr 855/06 B. przez wyrobiska Kopalni B – [...] (decyzje Wojewody D. z dnia [...] oraz z dnia [...]). W dniu [...], a zatem w roku następnym po roku podatkowym za który dokonano wymiaru podatku od nieruchomości, Wojewoda D. pozwolenie na budowę z dnia [...] przeniósł z A na Elektrownie C S.A. w W. Z kolei na podstawie decyzji Wojewody D. z dnia [...] przedłużono do dnia [...] realizację prac projektowych dotyczących zagospodarowania i ukształtowania brzegów zbiornika R. Dalej Wojewoda D. w dniu [...] przedłużył A termin ważności koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "R.-Z." do dnia [...]. Skarżąca w swoim piśmie z dnia [...], skierowanym do Burmistrza Gminy i Miasta L. Ś. wniosła o podjęcie inicjatywy wobec Rady Gminy, mającej na celu zwolnienie spółki od podatku od nieruchomości w zakresie gruntów przeznaczonych pod budowę zbiornika (podkreślenie Sądu) pod nazwą "Budowa stopnia hydroenergetycznego R. na rzece B.". Jednocześnie w tym samym piśmie strona przytoczyła obszerne fragmenty, mające pochodzić z pisma D. Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] wskazujące, że przeznaczone do sprzedaży grunty leżą w granicach projektowanej (podkreślenie Sądu) inwestycji pt. "Zbiornik skojarzony – R.". W kolejnym swoim piśmie z dnia [...] wystosowanym wobec organu podatkowego pierwszej instancji, skarżąca spółka powołała się na opinię Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...], w której wyliczone zostały cele planowanego do budowy (podkreślenie Sądu) zbiornika R. Na podstawie przedstawionych wyżej pism, a także stanowiska strony skarżącej nie można było uznać, że w roku 2000, to jest w roku którego dotyczy zaskarżona decyzja, zbiornik R. był wybudowany. Kompetentne organy oraz instytucje wypowiadając się na temat zbiornika R., jeszcze w latach następujących po przedmiotowym roku podatkowym, wskazywały na inwestycję będącą w sferze planów bądź projektów. Dlatego też trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż na podstawie zgromadzonych dowodów nie można było przyjąć, że w roku 2000 grunty o powierzchni [...] zajęte były na zbiornik wodny retencyjny. Ubocznie zauważyć należy, iż zawiedzione oczekiwania co do udziału władz państwowych bądź gminnych przy projektowaniu lub też realizacji inwestycji, nie mogły uzasadniać odstąpienia od opodatkowania, albowiem jak to wyżej uzasadniono, zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstało z mocy prawa (w danej wysokości). W tym zakresie zatem organ podatkowy nie dysponował swobodą w określeniu rozmiaru ciężaru podatkowego. Skoro zatem w przedmiotowym roku grunty o powierzchni [...] nie były zajęte na zbiornik wodny retencyjny, to trafnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że podlegały opodatkowaniu według stawki właściwej dla gruntów związanych z działalności gospodarczą. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 3 plok, za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności: grunty pod budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, administracyjnymi, socjalnymi i hotelowymi (pkt 1), grunty pod budowlami i urządzeniami (pkt 2), grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny, na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne (pkt 3), a także grunty wyłączone na cele nierolnicze lub nieleśne (pkt 4): na skutek prowadzonej działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna albo na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej (lit. a), do czasu przywrócenia tym gruntom charakteru rolniczego lub leśnego (lit. b). Mając na uwadze, że wymienienie zawarte w pkt 1-4 ust. 3 art. 5 ma charakter przykładowy ("w szczególności"), to uzasadnione jest stwierdzenie, że zasadniczo wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy uważa się za związane z działalnością gospodarczą. Decydujący w tym zakresie jest zatem status właściciela (posiadacza) gruntu. Wyrażona tu zasada ulega modyfikacji w zakresie, w jakim chodzi o grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Według art. 3 ust. 1 pkt 3 plok, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Wynika z tego (a contarario), że jeżeli określone grunty podpadają pod przepisy o podatku rolnym lub leśnym, to nie podlegają podatkowi od nieruchomości, i to niezależnie już od tego, czy stanowią przedmiot posiadania przedsiębiorcy, czy innego podmiotu. Burmistrz Gminy i Miasta L. Ś. ustalił w tym zakresie, że spółka była posiadaczem gruntu o łącznej powierzchni [...], z czego do opodatkowania podatkiem rolnym zadeklarowała [...]. Deklaracji dla podatku rolnego organy nie podważały, co uzasadniało uznanie pozostałej części gruntów będących we władaniu skarżącej jako związanych z działalnością gospodarczą i opodatkowanie według właściwej stawki podatkowej, czyli 0,47 zł za m2, a to na podstawie § 2 ust. 1 powołanej wyżej uchwały nr [...] Rady Miejskiej Gminy L. Ś. z dnia [...] w związku z art. 5 ust. 1 pkt 6 plok. Zauważyć należy, że także strona skarżąca sporne grunty zgłosiła do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jakkolwiek nieprawidłowo uznała je za grunty zajęte na zbiornik wodny retencyjny, podlegające opodatkowaniu stawką obniżoną. Trafnie również organ pierwszej instancji, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne i stanowisko doktryny przyjął, że budynki uznaje się za związane z działalnością gospodarczą niezależnie od tego, czy przedsiębiorca faktycznie wykorzystuje je do prowadzenia tej działalności. Wskazane w skardze naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 8 i 10 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r., Nr 94, poz. 431 ze zm.), nie były uzasadnione dlatego, że w stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. pkt-ów 8 i 10 nie było w treści art. 12 ust. 1 tej ustawy. Przepisy art. 12 ustawy o podatku rolnym regulowały kwestię zwolnień od tego podatku, podczas gdy przedmiotem skargi była decyzja określająca podatek od nieruchomości. Nie można było się również dopatrzyć zarzucanego naruszenia szeregu przepisów ustawy Prawo wodne. Organy przepisów tych nie stosowały, a i przepisy podatkowe na podstawie których dokonano wymiaru podatku, nie odwoływały się do regulacji Prawa wodnego. Co się zaś tyczy niekwestionowanego naruszenia art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa przez Burmistrza Gminy i Miasta L. Ś., to uchybienie to oceniane być powinno poprzez pryzmat jego wpływu na wynik sprawy. Strona skarżąca miała możliwość uczestniczenia w postępowaniu przed organem drugiej instancji, które trwało trzy miesiące, a zatem dostatecznie długo ażeby sformułować należytą argumentację oraz zgłosić stosowne wnioski dowodowe. Przy tym spółka, pomimo jej prawidłowego zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego (postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], doręczone w dniu [...]), z uprawnienia tego nie skorzystała. Należało zatem dojść do wniosku, że wskazane przed chwilą naruszenie art. 200 op przez organ pierwszej instancji nie rzutowało na wynik sprawy. W konsekwencji skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.