VII SA/Wa 764/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr), Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2007 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej W. R. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 764/07 Uzasadnienie W wyniku czynności kontrolnych dokonanych w dniu [...] września 2002r. przez przedstawiciela Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego ustalono, że na nieruchomości przy ul. [...] w W. znajduje się m.in. garaż drewniany o wymiarach 5,05x5,05m i wysokości 2,25-2,60m z wrotami garażowymi zamontowanymi w ścianie południowej. Z oświadczenia złożonego do protokołu przez właściciela nieruchomości M. J. wynika, że budynek został wybudowany w 1970r. samowolnie bez zgody władz architektoniczno-budowlanych. Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. Nr [...] z dnia [...] maja 2003r. nakazano inwestorom dostarczenie inwentaryzacji powykonawczej wybudowanego garażu wraz z oceną stanu technicznego elementów konstrukcyjnych uwzględniającej normy i przepisy w tym zakresie. Inwestorzy w dniu [...].10.2003r. przedłożyli inwentaryzację garażu wraz z oświadczeniem projektantów, że "istniejący budynek nie stanowi zagrożenia pod względem konstrukcyjnym i może być dalej użytkowany". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że obiekt został wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 40 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późniejszymi zmianami) dlatego decyzją z dnia [...] października 2003r. na podstawie art. 105 k.p.a umorzył postępowanie administracyjne. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2007r. utrzymał w mocy w/w decyzję stwierdzając w uzasadnieniu, że decydującą przesłanką mającą wpływ na umorzenie postępowania administracyjnego był fakt zaistnienia przesłanek wykluczających możliwość zastosowania przez organ I instancji art. 37 oraz art. 40 ustawy z dnia 24-10-1974 r. Prawo budowlane. Jak wynika z treści dokumentacji przedstawionej przez inwestorów sporny obiekt nie stanowi zagrożenia pod względem konstrukcyjnym i może być nadal użytkowany, ponadto znajduje się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę tego rodzaju. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła właścicielka sąsiedniej nieruchomości W. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. VII SA/Wa 764/07 Zdaniem skarżącej w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym pominięto kwestię usytuowania obiektu na działce oraz zezwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Złożonej skardze nie można odmówić słuszności. Decyzje organów zapadły na podstawie art.105 k.p.a., a organ stwierdził, że na umorzenie postępowania administracyjnego wpłynął fakt zaistnienia przesłanek wykluczających możliwość zastosowania przez organ I instancji art. 37 oraz art. 40 ustawy z dnia 24-10-1974 r. Prawo budowlane. Zauważyć jednak należy, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że bezprzedmiotowość postępowania wystąpi, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W przedmiotowej sprawie ustalono jednak tylko pewne fakty. Ustalono, że budynek wybudowano samowolnie w roku 1970r.. Ustalono również na podstawie przedłożonej inwentaryzacji , że istniejący budynek nie stanowi zagrożenia pod względem konstrukcyjnym, może być dalej użytkowany ponadto znajduje się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę tego rodzaju. Obowiązkiem jednak organu było ponadto zbadanie obiektu pod kątem wszystkich przesłanek wymienionych w art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm../. a więc czy obiekt był wybudowany zgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy i czy nie powoduje to niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. VII SA/Wa 764/07 Czy usytuowany jest w odpowiednich odległościach w stosunku do sąsiedniej zabudowy. Podkreślić przy tym należy ,że z uwagi na rok budowy obiektu w sprawie tej będą miało zastosowanie przepisy zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca1966r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. (Dz. Urzęd. Dziennik Budownictwa nr 10 poz 44 z 1966r.) Skoro więc w postępowaniu przez organami administracji nie zostało wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że nie spełniona została hipoteza art. 37 ust. 1 lub 2 prawa budowlanego, a także art. 40 , to uznać należało, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych bez pełnej prawidłowej oceny materiału dowodowego, a więc z naruszeniem art. 7, 77 i 80 Kpa, oraz że naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć również należy ,że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., umożliwiające legalizację obiektu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm../ jeżeli możliwa jest legalizacja obiektu, po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tego Prawa a organ stwierdzi zdatność do użytku wykonanego obiektu to na podstawie przepisu art. 42 ust.3 tego Prawa winien wydać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadła z oczywistym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa budowlanego co było wynikiem naruszenia art. 7 i art. 77 w związku z art.80 Kpa . Organ administracyjny powinien podjąć wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązany jest prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Zgodnie z ark 80 k.p.a. organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z tych względów uchylenie decyzji organu I instancji jest jak najbardziej uzasadnione. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 ust.1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) orzekł jak w sentencji wyroku.