II SA/Bk 440/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Elżbieta Lemańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie przyznanie płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych Oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006r. nr [...] Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] marca 2006r. nr [...], na podstawie której przyznano P. S. płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych, w sprawie o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2004r. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Wnioskiem z dnia 28 grudnia 2005r. P. S. zwrócił się o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2004. W oparciu o wynik przeprowadzonej przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu P. Oddziału Regionalnego w Łomży w dniu 2 sierpnia 2005r. kontroli zalesionej przez P. S. działki rolnej "A" położonej na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie miejscowości M., powiat s., organ I instancji stwierdził, że powierzchnia działki zalesionej (12 ha) jest mniejsza o 0,98 ha czyli o 7,55% od powierzchni zadeklarowanej we wniosku (12,98 ha) oraz, że wnioskodawca nie zrealizował planu zalesienia w kwestii ogrodzenia działki w terminie wyznaczonym w planie zalesienia i w oparciu o powyższe ustalenia faktyczne orzekł o przyznaniu płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych. Sankcja została zastosowana w oparciu o art. 70 rozporządzenia (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. U. WE nr L 153 z 30/04/2004, str.30-83) ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 (Dz.U. WE nr L 160 z 26/06/1999, str.80-102) w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zgodnie z którym art. 30 i 31 oraz art. 32-ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2419/200 stosuje się do płatności obszarowych i płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik wnioskodawcy – W. S. i podniósł, że nie zgadza się ze stwierdzoną podczas kontroli na miejscu powierzchnią zalesionej działki rolnej. Wskazał, że plan zalesienia i zalesienie gruntów rolnych wykonane zostało na podstawie map i wypisów z rejestru gruntów uzyskanych z Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego w S. Ponadto oświadczył, iż nie mógł wystąpić o zmianę planu zalesienia, gdyż nie posiadał nowego wypisu z ewidencji gruntów z powodu prowadzenia na terenie Gminy M. prac geodezyjno-kartograficznych związanych z aktualizacją klasyfikacji gruntów. Podniósł również, że podczas kontroli trwały prace ogrodzeniowe a ich zakończenie nastąpiło w dniu 13 sierpnia 2005 r. Opóźnienie w ogrodzeniu plantacji leśnej uzasadnił zamiarem przeprowadzania w pierwszej kolejności prac pielęgnacyjnych uprawy, a wykonanie samego ogrodzenia siłami rodzeństwa w okresie wakacyjnym. Odwołujący wniósł o ponowne przeprowadzenie kontroli na miejscu zalesionej działki rolnej. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji zważył, co następuje: Podstawą utrzymania w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. jest fakt, iż P. S., zalesił powierzchnię 12 ha gruntów rolnych, przy wnioskowanej powierzchni do zalesienia 12,98 ha tj. różnica w zalesieniu wyniosła 7,55%, oraz że nie wykonał w terminie zawartym w planie zalesienia ogrodzenia zalesionej działki. Organ II instancji wskazał, że wysokość pomocy wyliczono zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. (Dz. Urz. WE nr L 327 z 12/12/2001, str.11-32) ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. WE nr L 355 z 05/12/1992 r., str. 1) z treści którego wynika, że jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art.31 ust.2, pomoc obliczana jest na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica jest większa niż 3% lub dwa hektary, lecz nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru i przedstawił sposób naliczenia płatności zalesieniowych. Organ nadmienił przy tym, że P. S. we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, w Sekcji XII Oświadczenia i zobowiązania zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie, pobieranie lub wypłacanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Pomimo tego zobowiązania nie powiadomił Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o fakcie nie wykonania ogrodzenia zalesionej działki rolnej w terminie wyznaczonym w planie zalesieniowym a ponadto nie złożył zmiany do wniosku w której zadeklarowałby faktyczną powierzchnię zalesionej działki. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że bezzasadna jest argumentacja W. S., o niemożliwości zgłoszenia zmian do planu zalesienia w kwestii terminu wykonania ogrodzenia, wobec braku aktualnego wypisu z ewidencji gruntów i budynków, bowiem zmiana ta nie jest związana w żaden sposób z wypisem z ewidencji gruntów i budynków. Również bezzasadny jest zarzut odwołującego o dokonaniu błędnego pomiaru spornej działki przez pracowników Biura Kontroli na Miejscu P. Oddziału Regionalnego ARiMR i niewłaściwego wskazania granic działki przez pełnomocnika albowiem granice te zostały stwierdzone jednoznacznie na gruncie przez wykwalifikowanych pracowników przy użyciu specjalistycznego sprzętu. Organ ponadto wskazał, że przeprowadzona aktualizacja klasyfikacji gruntów w 2005r. na terenie Gminy M. nie zmieniła ogólnej powierzchni użytków rolnych leżących na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie miejscowości M., powiat S., co potwierdził sam P.S. w oświadczeniu z dnia 20 grudnia 2005r. Organ podniósł, że wniosek o ponowne przeprowadzenie kontroli działki będącej przedmiotem postępowania jest bezzasadny, ponieważ wyniki przeprowadzonej ponownie kontroli nie miałaby odniesienia do stanu faktycznego na dzień 2 sierpnia 2005 r. tj. na dzień pierwszej kontroli na miejscu. Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na tę decyzję wywiódł P. S., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 6 kpa poprzez nieuwzględnienie przez organ, w trakcie wydawania decyzji, całokształtu okoliczności mogących mieć wpływ na treść wydanej decyzji, - art. 7 i art. 8 kpa - (zasada prawdy obiektywnej) poprzez niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych sprawy oraz poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w pełnym zakresie, (zasada zaufania do organów administracji publicznej) poprzez brak wiarygodności w słuszność postępowania organu, - art. 28 w zw. z art. 40 § 1 kpa poprzez błędne oznaczenie w decyzji strony postępowania, którą w przedmiotowej sprawie jest P. S., w imieniu, którego czynności we wszelkich sprawach dotyczących nieruchomości rolnej nr [...] położonej w M. dokonywał W. S. zgodnie ze złożonym do akt sprawy upoważnieniem, przez co decyzje skierowano do osoby nie będącej stroną postępowania, - art. 77 § 1 i § 2 kpa poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, nadto poprzez nie uzupełnienie postępowania dotyczącego przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę, - art. 80 kpa poprzez nie uwzględnienie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i nie dokonanie wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego, - art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji, w której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję zamiast uchylić zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, - art. 31 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. (Dz. U. WE nr L 327 z 12/12/2001) poprzez błędne przyjęcie, iż obszar należący do danej grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku o pomoc, - art. 32 ust. 1 w/w rozporządzenia poprzez błędne zastosowanie w sprawie, w której de facto obszar zadeklarowany nie przekracza różnicy, o której mowa w przepisie - 3%, 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez podważenie rękojmii (wiary publicznej) ewidencji gruntów przez organ II instancji. W uzasadnieniu skargi oraz w wystąpieniu na rozprawie pełnomocnik skarżącego skoncentrowała się wokół trzech zarzutów: 1) decyzja nie była kierowana do strony, a do jej pełnomocnika, 2) przeprowadzona kontrola zalesiania zadeklarowanej powierzchni gruntów została wykonana z rażącym naruszeniem zasady rzetelności postępowania (nie uwzględniono wniosku o powtórzenie czynności kontrolnych, dokonanie pomiaru przy użyciu urządzenia GPS bez okazania świadectwa jego homologacji), nie wykorzystano do pomiaru działki innej techniki, a przedłożony przez skarżącego pomiar wykonany przez uprawnionego geodetę w dniu 8 czerwca 2006r. nie znalazł podstaw do uznania go przez organ II instancji, 3) zarzutu naruszenia przepisów art. 31 oraz art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001r. (Dz.U.WE nr L 327 z 12/12/2001) albowiem stan faktyczny sprawy nie odpowiada dyspozycji norm prawnych zawartych w w/w przepisach. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie ustosunkowując się do zarzutów skargi i wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz..1270 ze zm.). Bezzasadny jest w szczególności zarzut skargi skierowania decyzji de facto do osoby nie będącej stroną w postępowaniu. Rzeczywiście, w intytulacji decyzji organów obu instancji podane jest imię i nazwisko oraz adres pełnomocnika, któremu – zgodnie z przepisem art. 40 § 2 kpa – doręcza się pisma procesowe. Z sentencji decyzji organów obu instancji wynika, w sposób nie budzący wątpliwości, iż stroną postępowania jest pan P. S. Organ I instancji rozstrzyga sprawę po rozpatrzeniu wniosku pana P. S. i przyznaje płatności panu P. S., organu II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego w S. z [...].03.2006r. o przyznaniu panu P. S. płatności z sankcjami na zalesienie gruntów rolnych. Twierdzenie skargi, iż "skarżona decyzja powinna zostać uchylona ze względów formalnych" jest zbyt daleko idące. Można, co najwyżej mówić o naruszeniu przepisu art. 107 § 1 kpa, które to naruszenie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, dlatego też nie może być podstawą uchylenia zaskarżonych decyzji. Oceniając zasadność zarzutów skarżącego co do rzetelności działalności organów przeprowadzających kontrolę planu zalesienia stwierdzić należy przede wszystkim, że to skarżący nie przywiązywał należytej uwagi do standardów zachowań ustanowionych przez przepisy określające warunki i tryb udzielenia pomocy ze środków finansowych Unii Europejskiej. Otóż w części XII wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2004 (a także w dokumencie będącym korekturą tego wniosku) wnioskodawca P. S. oświadczył, że znane są mu zasady przyznawania płatności na zalesianie gruntów rolnych i jest świadomy skutków niewykonania zobowiązań. Jednocześnie zobowiązał się do niezwłocznego informowania Agencji na piśmie, o każdym fakcie który ma wpływ na przyznanie płatności na zalesianie gruntów oraz o każdej zmianie powstałej w okresie trwania podjętych zobowiązań, w szczególności jeżeli zmiana ta dotyczy wykorzystania gruntów rolnych, czy wielkości powierzchni. Skarżący nie wykonał tego zobowiązania. W dniu 13.05.2005r. złożył "oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia". (uzupełnione oświadczenie z 04.07.2005r.) i dopiero po stwierdzeniu, w trybie kontroli, niezgodności zalesienia z planem zalesienia potwierdzonym protokołem z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 2 sierpnia 2005r. skarżący podniósł okoliczności mające wyjaśnić i usprawiedliwić fakty ujawnione w czasie kontroli na miejscu. Świadczy o tym treść 2 pism złożonych przez skarżącego po przekazaniu mu protokołu czynności pokontrolnych. W piśmie z 11.08.2005r. (zatytułowanym – "odwołanie od protokołu czynności kontrolnych...") skarżący podnosi, iż w wyniku aktualizacji klasyfikacji gruntów całej gminy, na jego działce "powstały niewielkie zmiany", a "różnica powierzchni zalesionej wykazana przez kontrolerów a moim wnioskiem o dopłaty wynika z błędnie pokazanych granic mojej działki przeze mnie. W związku z powyższym proszę o dokonanie powtórnej kontroli co wyjaśni rozbieżności w powierzchni zalesionej". Skarżący przyznaje także, iż zalesiona uprawa nie została ogrodzona i przytacza okoliczności usprawiedliwiające ten stan rzeczy. Okoliczności te potwierdza w kolejnym oświadczeniu z dnia 20.12.2005r.w którym informuje także, że działka została ogrodzona w całości w dniu 13.08.2005r. i zwraca się o dokonanie powtórnej kontroli. Podejście skarżącego do procedury przyznania pomocy na zalesienie gruntów pokazuje fragment odwołania od decyzji I instancji, gdzie skarżący stwierdza: "Uważam, że wiele tych drobnych rozbieżności, które nie mają istotnego wpływu na żywotność uprawy leśnej powstała z braku doświadczenia oraz upraszczaniu drobnych zaleceń z planu zalesieniowego. Dziś jestem bogatszy o te doświadczenia .i wszystkich rolników przychodzących po poradę, jak zalesić działkę uczulam na te "drobiazgi" zapisane w planie zalesieniowym, co dla wielu z nich jest zdziwieniem". Przytoczone fragmenty pism procesowych Skarżącego wskazują w sposób jednoznaczny, iż skarżący bagatelizuje wymagania proceduralne, traktując je jako "drobiazgi" zapisane w planie zalesieniowym. Nie uważa zatem, iż zaniedbania w realizacji obowiązku informowania o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie płatności i jej wysokość może spowodować jakiekolwiek niekorzystne sankcje. Tymczasem naruszenie obowiązku informowania powoduje daleko idące skutki. Stosowne zapisy zawarte są w samej preambule do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustalonych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. UE. L.01.327.11 z dnia 12 grudnia 2001r.). Zgodnie z pkt 42 preambuły "rolnicy powiadamiający w każdym czasie właściwe władze krajowe, o nieprawidłowych wnioskach o pomoc, niezależnie od przyczyny nieprawidłowości, nie powinni być objęci obniżkami lub wyłączeniami pod warunkiem, że rolnik nie został wcześniej powiadomiony o zamiarze właściwych władz przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz właściwe władze nie poinformowały go jeszcze o wykryciu żadnej nieprawidłowości we wniosku". Natomiast przepis art. 44 ust. 2 cytowanego rozporządzenia nr 2419/2001 ustanawia regułę, że "Obniżki i wyłączenia przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku o pomoc, odnośnie do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o pomoc jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem, że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz, że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku". Podkreślić należy, iż w myśl art. 249 Traktatu Rzymskiego o utworzeniu Wspólnoty Europejskiej, rozporządzenie jest aktem prawnym najwyższej rangi, o ogólnie i powszechnie obowiązującym charakterze. Jako taki jest wiążące w całości i stosuje się je bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich Wspólnot Europejskich (A. Jurcewicz, B. Kozłowska, E. Tomkiewicz: Wspólna Polityka Rolna, Zagadnienia prawne, W-wa 2004, s. 14). Potwierdza to przepis art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że jeśli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Dodać należy, iż na mocy art. 71 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. UEL.04.153.30 z 30 kwietnia 2004r.), przepis art. 44 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 stosuje się do wsparcia udzielonego w ramach wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich, w tym także do udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów. Obowiązujący mechanizm kontroli wykorzystania środków pomocowych oparty jest na zaufaniu organu do rzetelności informacji rolnika, zawartych w składanych przez niego oświadczeniach. Stąd rolnik, który informował właściwy organ na piśmie, że jego wniosek o pomoc jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, nie ponosi z tego tytułu żadnych ujemnych konsekwencji, co najwyżej opóźnienie w otrzymaniu środków pomocowych. Natomiast, jeżeli jakiekolwiek nieprawidłowości we wniosku rolnika zostaną wykryte przez organ i gdy poinformował rolnika o tych nieprawidłowościach, bądź powiadomił rolnika o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, rolnik traci wówczas możliwość ekskulpacji tzn. usprawiedliwienia i wyjaśnienia okoliczności, dlaczego doszło do nieprawidłowości we wniosku lub w wykonaniu zobowiązań rolnika, wynikających ze złożonych przez rolnika oświadczeń. W niniejszej sprawie Skarżący złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, nie informując wcześniej organu o tym, iż nie wykonał ogrodzenia zalesionego terenu, oraz że na skutek aktualizacji klasyfikacji gruntów w całej gminie mogą powstać zmiany na jego działce. Okoliczności te zostały ujawnione w ramach kontroli na miejscu i dopiero wówczas, po otrzymaniu protokołu, Skarżący starał się wyjaśnić i usprawiedliwić rozbieżności pomiędzy wnioskiem (obszar powierzchni deklarowanej do zalesienia) oraz planem zalesienia (obowiązek ogrodzenia uprawy), a rzeczywistym stanem rzeczy. Wyjaśnienia i usprawiedliwienia nie mogły być wszakże uwzględnione, albowiem zostały przedłożone po wykryciu nieprawidłowości przez organ kontrolny. Gdy chodzi o kwestię prawidłowości pomiaru zalesionej powierzchni, to stwierdzić należy przede wszystkim, iż Skarżący nie kwestionował ani techniki, ani rzetelności, ani prawidłowości pomiaru, zarówno w swych pismach (określanych jako odwołanie od protokołu) z dnia 11.08.2005r. i z dnia 20.12.2005r., jak i w samym odwołaniu od decyzji I instancji. W pierwszym z pism Skarżący oświadcza wręcz, iż "różnica powierzchni zalesionej wykazana przez kontrolerów, a moim wnioskiem o dopłaty wynika z błędnie pokazanych granic mojej działki przeze mnie". W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podtrzymuje swoją argumentację zawartą w powołanych pismach. Dopiero w skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik Skarżącego kwestionuje prawidłowość przeprowadzonego pomiaru podnosząc zarzuty, że czynności kontrolnych dokonano za pomocą urządzenia GPS, którego klasy organ kontrolujący nie podał i nie okazał świadectwa homologacji urządzenia, aktualnego na datę dokonywania pomiarów. Pełnomocnik zarzuca także, że nie wykorzystano do pomiaru działki innej techniki. Na dowód, iż pomiar taką techniką mógł przynieść odmienne wyniki, załączono do skargi wyniki pomiaru działki, dokonanego przez uprawnionego geodetę, które wykazały powierzchnię netto nasadzenia lasem na działce nr [...] równą 12, 6854 ha. Powyższy pomiar został dokonany 8 czerwca 2006r. i na datę orzekania przez organ II instancji stanowił dowód w przedmiotowej sprawie. Podniesione w skardze zarzuty nie podważają podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Zarzuty dokonania pomiaru niewłaściwą techniką są zupełnie gołosłowne; pomiary przy użyciu urządzenia GPS stanowią powszechną praktykę przy przeprowadzaniu kontroli na miejscu. Zarzuty te zostały podniesione dopiero w skardze, już po wydaniu decyzji ostatecznej, podczas gdy Skarżący nie kwestionował wcześniej techniki, ani rzetelności przeprowadzonego pomiaru, wskazując na inne przyczyny zaistniałych rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do zalesienia, a powierzchnią zmierzoną. Zauważyć należy, iż załączony do skargi pomiar, dokonany przez uprawnionego geodetę, wykazuje również istotną różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią zmierzoną (12, 9832 ha – 12, 6854 ha), która wynosi 0, 2978 ha. Pomiar ten został dokonany 8.06.2006r. , a więc po upływie prawie roku od daty przeprowadzenia kontroli na miejscu, co dawało Skarżącemu możliwość zwiększenia powierzchni zalesienia. Wbrew twierdzeniom skargi pomiar ten został dokonany po wydaniu decyzji przez organ II instancji (11.05.2006r.), a zatem nie można czynić zarzutu organowi, iż nie uwzględnił pomiaru jako dowodu w sprawie. W świetle poczynionych rozważań stwierdzić należy, iż ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji, poczynione zostały prawidłowo, a przytoczone w skardze zarzuty naruszenia przepisów procesowych są bezzasadne lub gołosłowne, np. zarzuty naruszenia przepisów art. 6, 7 oraz 8 kpa). Bezzasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie w sprawie przepisów art. 31 oraz art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. Stan faktyczny sprawy odpowiada w pełni dyspozycji przepisów art. 32 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z art. 31 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Dla pełności wywodu prawnego stwierdzić należy, iż: 1) Na mocy przepisu art. 80 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003, ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. UE.L.04.141.18 z dnia 30 kwietnia 2004r.), rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 traci moc. Jednak będzie nadal obowiązywało w kwestii wniosków pomocowych, dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed 1 stycznia 2005r. 2) Na mocy art. 70 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/99 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszy Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. UE.L.04/153.30 z dnia 30 kwietnia 2004r.), art. 30 i 31 oraz art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 stosuje się do płatności obszarowych. Niniejsze przepisy nie mają zastosowania do wsparcia środków dotyczących leśnictwa, innych niż zalesianie gruntów rolnych. Przytoczone przepisy stanowią podstawę prawną do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 2419/2001. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 31 ust. 2, pomoc obliczana jest na podstawie obszaru ustalonego pomniejszonego o dwukrotnie stwierdzonej różnicy, jeżeli różnica jest większa niż 3% lub dwa hektary, lecz nie więcej niż 20% ustalonego obszaru. Obszarem zadeklarowanym jest obszar uprawy zgłoszony do zalesienia we wniosku pomocowym, obszarem ustalonym jest obszar ustalony w wyniku kontroli na miejscu. W niniejszej sprawie obszary te stanowią odpowiednio - 12, 9832 ha oraz 12, 00 ha, a zatem obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony o 0, 9832 ha. Ponieważ stwierdzona różnica jest większa niż 3%, lecz nie większa niż 20% ustalonego obszaru, to pomoc obliczana jest na podstawie obszaru ustalonego (12, 00 ha) pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy (2 x 0, 98 = 1, 96). Oznacza to, iż pomoc obliczona winna być w stosunku do powierzchni 10, 04 ha, co też uczyniły organy wydające decyzje w obu instancjach. W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i orzekł, jak w sentencji, na podstawie art, 151 ustawy z 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).-