II OSK 126/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 933/07 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 933/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] marca 2007 r. cofającą M. G. pozwolenie na broń palną myśliwską. W dniu 6 września 2005 r. w wyniku kontroli dokonanej w Centralnej Bazie KSIP organ I instancji powziął wiadomość, że przeciwko M. G. prowadzone jest postępowanie karne, m.in. o czyn z art. 286 § 1 k.k. Do akt sprawy został dołączony wyrok Sądu Rejonowego w Wałczu II Wydział Karny z dnia 9 lutego 2006 r. (sygn. akt II K466/05), którym M. G. został uznany za winnego popełnienia szeregu przestępstw, w tym przestępstwa przeciwko mieniu stypizowanego w art. 286 § 1 k.k. W dniu 25 stycznia 2007 r. Z-ca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w Szczecinie, na podstawie art. 61 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 oraz Dz. U. Nr 96, poz. 959 ), zawiadomił M. G. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego zmierzającego do cofnięcia zezwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na skazanie powyższym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałczu m. in. za przestępstwo z art. 270 k.k. w związku z art. 91 § 1 k.k. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji oraz art. 268 a k.p.a., cofnął M. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ I instancji podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż M. G. został skazany przez Sąd Rejonowy w Wałczu za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów. Z dyspozycji zaś art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organ musi cofnąć pozwolenie na broń. W odwołaniu od powyższej decyzji M. G. wskazał, że w trakcie swojego życia dbał o przestrzeganie przepisów prawa i nigdy nie wszedł z nimi w kolizję. Podniósł, iż skazanie wyrokiem karnym jest efektem walki o stanowiska; nie jest przestępcą i nie czuje się winny a kara jaką mu wymierzono jest niewspółmiernie wysoka do popełnionego czynu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że treść art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądu dotyczącego skarżącego nie mogło skutkować innym rozstrzygnięciem. W ocenie organu fakt, że skarżący dopuścił się przestępstwa przeciwko mieniu uzasadnia pogląd, iż w świetle treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, skarżący nie jest wiarygodny co do posiadania i używania broni zgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. W skardze na powyższą decyzję M. G. podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. Ponadto podniósł, iż jako 61 letniemu renciście nie należy mu zarzucać wykorzystania broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podniósł, że przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń decydujące znaczenie ma skazanie M. G. wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałczu II Wydział Karny z dnia 9 lutego 2006 r. (sygn. akt II K 466/05) za popełnienie szeregu przestępstw, w tym przestępstw przeciwko mieniu. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sąd stwierdził, iż użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca. Organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Pozwolenie na broń winno być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. W ocenie Sądu, skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie wydania decyzji był osobą skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. W tej sytuacji zbędne jest prowadzenie dalszego postępowania dowodowego, mającego na celu wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynami, których popełnienie jest podstawą prowadzonego postępowania karnego a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. G., reprezentowany przez adwokata D. M.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) przez błędną jego wykładnię. W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny M. G., na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku a także decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] marca 2007 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej M. G. podniósł, iż wykładnia logiczna i gramatyczna art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazuje, że ustawodawca nałożył na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń zawsze wtedy, jeśli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego, organ zawsze winien zbadać, zanalizować i uzasadnić taką obawę. To, że ustawodawca za takie osoby "w szczególności" uważa osoby skazane lub podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie oznacza jednakże aby zawsze, bez analizy istnienia obawy o użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego, organ miał obowiązek prawny cofnąć wobec tych osób posiadane pozwolenie na broń. Gdyby intencją ustawodawcy było wprowadzenie obligatoryjności w cofaniu pozwolenia na broń wszystkim osobom uznanym za winnych popełnienia każdego z przestępstw stypizowanych w rozdziałach kodeksu karnego, dotyczących przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, musiałby wyraźnie to stwierdzić a sformułowanie to znaleźć musiało by się w odrębnej jednostce redakcyjnej, a nie w dalszej części normy prawnej, nakazującej analizę istnienia uzasadnionej obawy. Nadto użycie sformułowania "w szczególności" - w ocenie skarżącego - wyraża intencję, aby za osoby takie, przede wszystkim uznawać skazane lub podejrzane za wyszczególnione typy przestępstw. Obligatoryjność cofania pozwolenia na broń osobie podejrzanej naruszałaby zasadę domniemania niewinności, albowiem osoba w świetle prawa niewinna, ponosiłaby skutki prawne czynów, co do których nie zapadł prawomocny wyrok. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego Mirosława Montowskiego, wniósł o jej oddalenie. Komendant Główny Policji podniósł, iż użyte w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji sformułowanie "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne, co oznacza, że organy Policji mają obowiązek cofnąć pozwolenie na broń w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Natomiast art. 15 ust. pkt 6 ustawy jedynie przykładowo wymienia jako okoliczności samodzielnie budzące uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, prawomocne skazanie orzeczeniem sądowym za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo nawet toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest więc otwarty. Norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni pod kątem dyspozycji tego przepisu, także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono zarzut w postępowaniu karnym. Natomiast prawomocne, potwierdzające fakt popełnienia czynu zabronionego prawem, orzeczenie sądu jest dla organów Policji wiążące w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Nadto w stosunku do osoby skazanej lub choćby tylko podejrzanej o dokonanie jednego z przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu ustawodawca uznał, iż na pewno zachodzi obawa określona w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Podniesiono, że obecne brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprowadzone zostało art. 1 pkt 16 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz. U. Nr 52, poz. 451) zmieniającym ustawę z dniem 1 stycznia 2004 r. Przed tą zmianą art. 15 ust. 1 pkt 6 brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Nie ulega zatem wątpliwości, iż katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie uległ poszerzeniu, bo ustawodawca wymienia obecnie m.in. wszystkie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu, podczas, gdy przed 1 stycznia 2004 r. chodziło, przede wszystkim o te, które zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Zmiana treści przepisu niewątpliwie wskazuje na wolę ustawodawcy aktualnego powiązania okoliczności wystąpienia stanu obaw z naruszeniem czynem zabronionym określonych rodzajów dóbr chronionych prawem, przede wszystkim takich jak życie, zdrowie lub mienie. Ustawodawca jednoznacznie wskazuje zatem, że sam fakt popełnienia tego rodzaju przestępstw rodzi już obawę, że osoba dopuszczająca się tych czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji podkreślił, iż fakt skazania skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałczu z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt II K 466/05, niewątpliwie oznacza, że skarżący nie może zachować pozwolenia na broń. Skarżący został skazany za popełnienie czynu zabronionego z art. 270 § 1 w związku z art. 91 § 1 Kodeksu karnego oraz czyn z art. 286 § 1 k.k., tj. doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w zbiegu z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 272 k.k. w zbiegu z art. 271 § 1 k.k. w zbiegu z art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k., na karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 2 lat próby. Okoliczność ta niweczy gwarancję, jaką winna swym postępowaniem dawać osoba posiadająca pozwolenie na broń, że nie użyje jej w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy Policji nie mają zatem obowiązku udowodnienia, że posiadacz pozwolenia może użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Nie ma przy tym także znaczenia fakt, że zarzucane skarżącemu czyny nie mają związku z posiadaną bronią, albowiem ustawodawca warunku takiego nie ustalił. Wobec faktu, że skarżący dopuścił się czynu zabronionego będącego przestępstwem przeciwko mieniu, prawidłowe jest stanowisko organów administracji oraz Sądu I instancji, iż zachodzi wobec niego uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę taką dodatkowo uzasadnia fakt umyślnego popełnienia przez skarżącego wielu czynów zabronionych innego rodzaju, których celem było osiągnięcie korzyści majątkowych. Okoliczności te świadczą o lekceważącym stosunku skarżącego do przepisów prawa i przeczą nieskazitelnej postawie, jakiej wymaga się od osób posiadających pozwolenie na broń. Skarżący swoim postępowaniem zniweczył rękojmię, iż nie użyje broni przeciwko powyższym dobrom. Organ zauważył także, iż zasady domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawodawca bowiem związał obawę użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 z takimi okolicznościami, jak m.in. dopiero toczące się postępowanie karne lub skazanie za przestępstwa przeciwko, np. mieniu. Cofnięcie pozwolenia na broń, nie stanowi dodatkowej kary w rozumieniu przepisów prawa karnego, a administracyjnoprawny skutek naruszenia przepisów prawa karnego materialnego, tj. popełnienia przestępstw, za które został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższy przepis zatem ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ma charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do art. 15 ust. 1 pkt 6 oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie. Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie. A zatem osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że sam fakt popełnienia takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Sformułowanie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy uzasadnia stanowisko, że sam ustawodawca przesądził, iż osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy samej ustawy należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, o jakiej mowa w tym przepisie. W niniejszej sprawie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałczu z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt II K 466/05 skarżący M. G. został skazany za czyn z art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 91 § 1 k.k. oraz czyn z art. 286 § 1 k.k. w zbiegu z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 272 k.k. w zbiegu z art. 271 § 1 k.k. w zbiegu z art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. na karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 2 lat próby. Skarżący został skazany za ciąg przestępstw przeciwko mieniu i przeciwko wiarygodności dokumentów. Ciąg przestępstw tworzą powtarzające się zamachy na to samo dobro, które każdorazowo są realizacją nowego zamiaru przestępnego - art. 91 k.k. (por. A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV, komentarz do art. 286 k.k.). Artykuł 286 k.k. określa odpowiedzialność za oszustwo. Przepis art. 286 § 1 k.k. określa zachowanie karalne jako doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie w błąd, wyzyskanie błędu lub wyzyskanie niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania (por. Małgorzata Dąbrowska - Kardas [w:] A. Zoll (red.), A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska - Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W.Wróbel, Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II – komentarz do art. 286 k.k.). Przedmiotem ochrony przestępstwa oszustwa z art. 286 k.k. jest mienie. Z tego też względu przestępstwo oszustwa zostało zamieszczone przez ustawodawcę w Rozdziale XXXV - Przestępstwa przeciwko mieniu. Przestępstwo określone w art. 286 k.k., podobnie jak przestępstwa określone w art. 270, art. 271 i art. 272 k.k., jest przestępstwem umyślnym, co oznacza, że przestępstw tych dopuścić się można wyłącznie umyślnie. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie stanowi:" osobom (...) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Skarżący został skazany za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, co obligowało organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie można skutecznie zarzucić błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.