III SA/Kr 732/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 28 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. P. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 30 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa postanawia: odrzucić skargę. Orzeczeniem nr 590/3/07 z dnia 30 maja 2007 r. po rozpatrzeniu odwołania mjr rez. A. P. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie nr [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2007 r. którym przy rozpoznaniu schorzeń w postaci 1) nadciśnienia tętniczego, 2) otyłości pokarmowej upośledzającej sprawność ustroju, 3) nerwicy neurastenicznej, 4) choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa pod postacią dyskopatii wielopoziomowej w odcinku lędźwiowym z przewlekłym zespołem bólowym o częstych zaostrzeniach, 5) zaburzenia odpływu chłonki i krwi żylnej oraz obrzęku lewego podudzia po przebytym stłuczeniu okolicy przednio - przyśrodkowej lewego kolana powikłanym zorganizowanym krwiakiem leczonym operacyjnie, 6) blizny pooperacyjnej okolicy przednio - przyśrodkowej stawu kolanowego lewego, 7) obustronnego upośledzenia słuchu wyłącznie w zakresie tonów wysokich oraz 8) skrzywienia przegrody nosa nie upośledzającej drożności nosa, uznano rzeczonego za niezdolnego do zawodowej służby zawodowej zaliczając go do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia oraz w związku z czynną służbą wojskową z tym jednak zastrzeżeniem iż schorzenia w postaci 2) otyłości pokarmowej upośledzającej sprawność ustroju, 4) choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa pod postacią dyskopatii wielopoziomowej w odcinku lędźwiowym z przewlekłym zespołem bólowym o częstych zaostrzeniach, 7) obustronnego upośledzenia słuchu wyłącznie w zakresie tonów wysokich oraz 8) skrzywienia przegrody nosa nie upośledzającej drożności nosa nie pozostają w związku z czynną służbą wojskową. Decyzję tę w części dotyczącej ustalenia braku związku ze służbą wojskową części rozpoznanych schorzeń zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie orzekany. Rozstrzygnięciu organu zarzucił naruszenie zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, wytykając w obszernych wywodach uzasadnienia organowi nie znajdującą uzasadnienia prawnego arbitralność. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej odrzucenie argumentując, że skoro przedmiotem skargi jest orzeczenie w części dotyczącej ustalenia braku związku ze służbą wojskową rozpoznanych schorzeń to zgodnie z utrwaloną już poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz przyjętą praktyką orzeczniczą sądów administracyjnych skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie przysługuje. W reakcji na odpowiedź strony przeciwnej skarżący złożył replikę, w wywodach której zakwestionował trafność podniesionego przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską zarzutu argumentując, że jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swej właściwości powinien jednak zbadać legalność jej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zaskarżona decyzja zapadła pod rządem ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. nr 179, póz. 1750 ze zm.). Przepis art. 5 tej ustawy określa przypadki w których żołnierza zawodowego kieruje się do wojskowej komisji lekarskiej i stanowi, że wydane orzeczenie jest decyzją. Przedmiotem orzeczeń wojskowych komisji lekarskich wydanych na podstawie przepisów tej ustawy jest zdolność fizyczna i psychiczna do wojskowej służby zawodowej. Wydane na podstawie art. 5 ust. 8 i 9 tej ustawy rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 133 póz. 1422) w §21 ust. 1 przewiduje, że orzekając o zdolności lub niezdolności do zawodowej służby wojskowej w razie stwierdzenia u żołnierza zawodowego choroby lub ułomności wojskowa komisja lekarska orzeka również o związku lub braku związku tej choroby lub ułomności z zawodową służbą wojskową oraz zaliczeniu lub niezaliczeniu żołnierza zawodowego do jednej z grup inwalidów a także o związku lub braku związku inwalidztwa z zawodową służbą wojskową kierując się kryteriami zdrowotnymi w wykazie chorób i schorzeń ustalonych na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j.: Dz.U. z 2004 r. Nr 8 póz. 66 ze zm.). Ostatnia wymieniona ustawa stanowi zarazem waz z wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 grudnia 1994 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, emerytów i rencistów wojskowych (Dz.U. z 1994 r. Nr 131, póz. 665 ze zm.) podstawę do orzekania o związku choroby (inwalidztwa) żołnierza zawodowego z zawodową służbą wojskową dla celów zaopatrzenia. Wskazując na to zwrócenia uwagi wymaga, że choć stosownie do art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 1 i 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin o inwalidztwie żołnierzy i jego związku ze służbą wojskową orzekają również wojskowe komisje lekarskie doręczając orzeczenie zainteresowanemu oraz właściwemu organowi emerytalnemu to jednak ustalenie prawa do zaopatrzenia i wysokości świadczeń dokonuje w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Od decyzji takiej przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu powszechnego według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Wszystko to razem wzięte prowadzi do logicznej konkluzji, że przepis art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w myśl którego od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia a następnie skargę do właściwego sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wykładać w ten sposób, że skarga owszem i przysługuje ale tylko w sprawach określonych w tej ustawie. W zakresie tych spraw nie mieszczą się jednak kwestie związane ze stwierdzeniem u żołnierza zawodowego choroby lub ułomności oraz ich związku lub braku związku z zawodową służbą wojskową, zaliczenia lub nie zaliczenia do jednej z grup inwalidów oraz związku lub braku związku inwalidztwa z zawodową służbą wojskową, mimo orzekania o nich także w decyzji w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej z tej przyczyny, że nie należą do spraw wyłącznie określonych w ustawie. Wydane w powyższym postępowaniu orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej będące wypowiedzią zespołu lekarzy stanowią li tylko element materiału dowodowego w postępowaniu o ustalenie świadczeń w trybie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Z tych względów Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 27 października 1999 r. (sygn. II ZP 9/99 OSNP 2000/5/167) wyjaśnił iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Podobne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu 7 sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000 r. OSA 1/100 (ONSA 2001/2/47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń m.in. dla celów zaopatrzenia emerytalno-rentowego stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to należy uznać za aktualne. Mając na uwadze wszystko co zostało powiedziane należy podnieść, że stosownie do przepisu art. 58 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zarzut strony przeciwnej, że nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej w odniesieniu do części orzekającej o związku lub braku związku stwierdzonej choroby lub ułomności ze służbą wojskową oraz o zaliczeniu żołnierza zawodowego do jednej z grup inwalidów oraz o związku lub braku związku inwalidztwa z zawodową służbą wojskową okazał się zasadny. Z tych przyczyn na podstawie art. 58 §1 pkt. 1 i i §3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.