IV SA/Wa 869/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2007 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. M. G. pismem z dnia 31 maja 2006r. wystąpiła do Ministra Budownictwa z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2004r. ustalającej lokalizację nowego przebiegu drogi krajowej nr 25 w granicach miasta K. i gminy S. W podaniu zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, ze względu na prawdopodobieństwo istnienia wad skutkujących stwierdzeniem jej nieważności. Minister Budownictwa postanowieniem z [...] października 2006r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Wielkopolskiego. Organ stwierdził bowiem, że w sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo, aby decyzja dotknięta była jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ocenę tą organ oparł na wyniku przeprowadzonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, zakończonego decyzją z dnia [...] października 2006r., którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody. Minister Budownictwa orzekając na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Nie znajdując podstaw do zamiany stanowiska wskazał, że w dniu [...] lutego 2007r. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję własną w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W takiej sytuacji, zdaniem organu, wstrzymanie wykonania decyzji pozostawałoby w sprzeczności z wydanymi uprzednio rozstrzygnięciami w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Wielkopolskiego. Od postanowienia Ministra Budownictwa M. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie zaskarżyła decyzję Ministra w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności. W uzasadnieniu skargi przedstawiła argumenty świadczące jej zdaniem o wadliwości rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności, a w konsekwencji wadliwości rozstrzygnięcia w sprawie odmowy wstrzymania decyzji. Z powyższych względów wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Minister Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że ze względu na odmowę stwierdzenia nieważności, brak było podstaw do wstrzymania jej wykonania, na podstawie przepisu art. 159 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, lecz z innych przyczyn niż w niej podniesione. Stan faktyczny w sprawie nie jest sporny. Minister Budownictwa, orzekając w trybie przepisu art. 159 § 1 k.p.a. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Wielkopolskiego. Uznał bowiem, że w sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo, aby decyzja Wojewody dotknięta była jedną z wad skutkujących jej uchyleniem. Ocenę tą poprzedziło wydanie przez organ decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody. Niewątpliwie, w momencie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności organ prowadzący postępowanie musi rozważyć, czy nie zachodzi konieczność wstrzymania wykonania decyzji. Już samo prawdopodobieństwo, że dotychczasowa decyzja jest dotknięta wadami skutkującymi jej nieważność, nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie wstrzymanie wykonania tej decyzji (art. 159 § 1 k.p.a.). Oznacza to, że orzeczenie w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej musi wydane nie później niż w momencie wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności. Ustawodawca bowiem wystąpienie podstaw udzielenia ochrony tymczasowej powiązał z prawdopodobieństwem, choćby w najmniejszym stopniu, uwzględnienia żądania strony. W niniejszej sprawie postanowienia Ministra Budownictwa w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji zapadały po rozstrzygnięciu przez ten organ żądania strony w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, o wstrzymanie której wniosła. Przyjęta przez Ministra Budownictwa kolejność rozstrzygania o żądaniach strony spowodowała, że orzeczenia w przedmiocie wstrzymania okazały się iluzoryczne, bezprzedmiotowe, nie wywierające żadnych skutków dla strony. W konsekwencji organ, orzekając o odmowie wstrzymania, nie zbadał podstawowej i jedynej przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu nieważnościowym. Orzekając po wydaniu merytorycznych rozstrzygnięć w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie miał możliwości oceny wystąpienia prawdopodobieństwa wadliwości decyzji w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. W konsekwencji rozstrzygnięcia swe oparł na lakonicznym stwierdzeniu, że "z uwagi na odmowę stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej, brak było podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie przepisu art. 159 § 1 k.p.a." Zagwarantowana przez art. 159 § 1 k.p.a. ochrona tymczasowa, aby przyniosła pożądany rezultat, musi być zastosowana we właściwej fazie postępowania. W przeciwnym wypadku jej zastosowanie staje się zbędne. Z tych przyczyn na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 159 § 1 k.p.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.