I OZ 227/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1492/07 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 4 lutego 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek W. K. o wyłączenie wszystkich sędziów tego Sądu złożony w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Pismem z dnia 14 grudnia 2007 r. skarżący zwrócił się "o wyłączenie ze sprawy wszystkich bez wyjątku sędziów z Warszawy..." Uzasadniając wniosek podnieśli, iż wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości i samych skarżących, którzy mają w tym interes prawny. Sąd podniósł, że zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2008 r. skarżący wezwany został, do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku przez wskazanie sędziów, których wniosek dotyczy, podanie przyczyn wyłączenia i powołanie dowodów na poparcie tych przyczyn w odniesieniu do każdego sędziego. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący sprecyzował je w ten sposób, iż stwierdził, że wnosi o wyłączenie ze sprawy "wszystkich bez wyjątku sędziów orzekających Warszawy". W powyższej sytuacji Sąd uznał, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych pisma z dnia 14 grudnia 2007 r. (potraktowanego jako wniosek), ponieważ nie oznaczył sędziów, których wyłączenia się domaga ani nie zindywidualizował przyczyn wyłączenia, w związku z czym, na mocy art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. orzeczono o pozostawieniu jego pisma bez rozpoznania. W zażaleniu na powyższe zarządzenie, uzupełnionym pismem z 3 marca 2008 r. W. K. wniósł ponownie o wyłączenie "wszystkich sędziów z Warszawy". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 20 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Żaden przepis nie wymaga, aby były to przyczyny zindywidualizowane w stosunku do każdego sędziego objętego tym wnioskiem. Może się bowiem okazać, że wszystkich tych sędziów dotyczy jedna przyczyna wyłączenia. Nadto brak uzasadnienia a tym bardziej przekonywującego uzasadnienia, wniosku nie jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., lecz skutkuje tylko odmową jego uwzględnienia. Strona nie musi też znać z imienia i nazwiska sędziów, których dotyczy wniosek i może określić ich w sposób możliwy do zindywidualizowania (por. postanowienie NSA z dnia 12 maja 2006 r. sygn. akt II OZ 490 / 06 – niepubl.). Można zatem stwierdzić, iż wniesiony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek dotyczył sędziów tegoż Sądu i jako taki podlegał rozpoznaniu. W związku z powyższym brak było podstaw do pozostawienia wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów bez rozpoznania. Zaskarżone zarządzenie zapadło więc z naruszeniem art. 49 § 1 i § 2 p.p.s.a. Dlatego a mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i 198 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.